Hermann & Yves H.

Station 16

8.0
Joris Vanden Broeck - 10 maart 2014

Vrolijke strips leveren Hermann en Yves H. doorgaans niet af. Maar in hun laatste album, Station 16, wordt het bij momenten wel heel sinister. Het album baadt in een post-koude-oorlogssfeer, waarbij het woordje post eigenlijk opzij kan worden geschoven.

alt

De setting van Station 16 is de gelijknamige locatie, officieel een weerstation in Noord-Rusland. Maar zoals dat in tijden van dictatoriale bewinden ging, werd in Station 16 tijdens de Koude Oorlog niet alleen aan meteorologische zaken aandacht geschonken.
Eind jaren negentig, wanneer Rusland het onderspit heeft gedolven in een oorlog die er uiteindelijk geen was, wordt een noodbericht uit de al decennia verlaten post ontvangen. Plichtbewust als enkele uniformdragers zijn, gaan ze een kijkje nemen.

En dan gaan de poppen aan het dansen. Knipogen Herman en Yves H. in het gelijktijdig verschenen Terug naar Congo nog gretig naar de vroege Hergé, dan is het de sf-sfeer van Blake & Mortimer die van invloed is op Station 16. Artsen die het niet zo nauw nemen met de eed van Hippocrates, de tijd die aan een normaal verloop een broertje dood heeft en, het kan altijd net dat tikje erger, een stevige nucleaire dreiging.

Om nog maar te zwijgen van de personages, die stuk voor stuk niet alleen slachtoffer zijn van de omstandigheden, maar evengoed speelbal van hun omgeving. En die is niet de meest benijdenswaardige, zoals uit redelijk wat journalistiek werk al mocht blijken: het Russische leger. Als jongeling zijn er leukere plaatsen denkbaar om de mooiste dagen van je leven door te brengen dan in het vaalgroene uniform waarmee het moederland moet worden verdedigd.

Op een ogenblik dat de oorlogstrom zich opnieuw roert, kan het geen kwaad om de waanzin waar lui met de nodige vernietigingsdrang, of desnoods louter uit zelfbehoud, toe in staat zijn, zelfs al gebeurt dat zoals hier met enkele elementen die je eerder in The X-Files dan in de realiteit zou verwachten.

Dat Hermann geen fraai mensbeeld heeft, stak de tekenaar, die hier als vanouds de ene indrukwekkende prent na de andere aflevert, in een recent interview niet onder stoelen of banken. Het lijkt er hoe langer hoe meer op dat zoon Yves wat dat betreft het wereldbeeld van zijn vader heeft overgenomen. Dat uit die gitzwarte combinatie zo veel schoonheid kan voortkomen, in dergelijk hoog tempo, kan niet anders dan als hoopgevend worden beschouwd .

E-mailadres Afdrukken