Gibrat

Elke raaf pikt (integrale uitgave)

Joris Vanden Broeck - 20 oktober 2013

De laatste jaren houdt Gibrat ons in de ban met Mattéo, een verhalencyclus waarvan het eerste deel alweer in 2009 verscheen en waar sindsdien zo nu en dan, het geduld geen klein beetje op de proef stellend, een nieuw album gelost wordt.

Met de verhalen rond een jonge anarchist gaat de stripauteur verder op het pad dat hij midden jaren negentig insloeg. Genoot de Franse tekenaar voordien voornamelijk bekendheid dankzij schaarsgeklede jongedames, dan leverde hij in 1997 plots het zeer fraaie Het uitstel af. Het tweeluik, waarvan het laatste deel in '99 verscheen, sloeg dermate aan dat Gibrat vervolgens met Elke raaf pikt op de proppen kwam. Eveneens een tweeluik, dat nu in integrale versie opnieuw uitgegeven wordt.

Een beetje een vreemde beslissing. Hoewel Elke raaf pikt los van Het uitstel te lezen valt, is het er toch een soort vervolg op. Van een integraal Het uitstel is echter vooralsnog geen sprake. Tot zover de kritiek, want Elk raaf pikt is, ook acht jaar na zijn oorspronkelijke voltooiing nog steeds een juweeltje. Gibrat verstaat de kunst om de Tweede Wereldoorlog te romantiseren zonder dat die een banaal gegeven wordt. Er mag dan een liefdesverhaal doorheen geweven zijn, dat het leven onder de Duitse bezetting geen lolletje was, blijkt nagenoeg uit elke pagina.

Verzetslid Jeanne belandt door het toeval in het gezelschap van François, straatschoffie die lak heeft aan het hele oorlogsgebeuren en vooral belang hecht aan het zonder kleerscheuren doorkomen van de dag. Botst het eerst nog tussen Francois en Jeanne, dan ontspint zich met het vorderen van de pagina's en het verstrijken van de laatste oorlogszomer een romance zoals je die in een verhaal dat zich in Parijs afspeelt verwacht, Duitse bezetting of geen Duitse bezetting.

En ja, Gibrat laat het toeval soms een wel heel bepalende rol spelen en inderdaad, je kan je de vraag stellen hoeveel bevallige jongedames zich louter gehuld in smetteloos wit ondergoed op het bed vlijen om een brief te schrijven aan hun zus, maar een dergelijke ingreep kan toegeschreven worden aan de estheet in Gibrat. Net zoals hij met zichtbaar plezier de schoonheid van Parijs in beeld brengt, heeft de auteur eveneens oog voor de pracht die de stad te bieden heeft.

Het lijkt misschien een beetje op een makkelijke passage langs de kassa, deze integrale uitgave. Maar gezien het wel heel gestage tempo waarin Gibrat met nieuw werk op de proppen komt, is het niet slecht dat fraaie werk onder de aandacht te houden of te brengen, niet alleen van wie een decennium geleden het verschijnen van deze strip, én zijn voorganger, niet opgemerkt had, maar net zo goed voor fans die alweer lichtjes wanhopig aan het worden zijn.

E-mailadres Afdrukken