Guibert

De Oorlog van Alan 3

8.0
Joris Vanden Broeck - 23 december 2012

Kwamen we in de eerste twee delen van dit drieluik te weten hoe Alan Ingram Cope het leger en de Tweede Wereldoorlog inrolde, dan biedt dit derde deel inzicht in het verder verloop van het leven van de jonge Amerikaan. Hoewel de eigenlijke oorlog achter de rug is, is de strijd nog niet gestreden.

Het levensverhaal van Alan Ingram Cope is op z'n minst merkwaardig, maar evenzeer uitermate fascinerend te noemen. De jongeman hoort tot de generatie die onder de wapens geroepen wordt om elders in de wereld ten strijde te trekken, in naam van nobele doelen allerhande. In dat grote conflict, dat zelfs bijna zeventig jaar na het eindigen ervan nog steeds nawerkt op de wereld die we vandaag kennen, belandt de jonge en verwonderde Amerikaanse kerel in Europa, een wereld die hem vreemd is, maar die zelfs ondanks zijn verwoestingen een diepe indruk nalaat.

Het laatste deel van het verhaal van Cope vangt aan op het ogenblik dat de wapens zwijgen en Copes eenheid, als gevolg van de conferentie van Jalta, van Tsjechoslowakije naar het Duitse Regensburg verkast. Daar komt hij in contact met zowel andere Amerikanen als met Duitsers, hoewel dat laatste officieel niet toegestaan is door de legerleiding. Cope sluit echter de vriendschappen waarvan hij zelf vindt dat hij ze moet sluiten, iets dat zich inderdaad niet door een reglement zou mogen laten bepalen.

Na zijn ontslag uit het leger volgen we het burgerbestaan van Cope tot een zestiger. Dat leven is, hoewel niet spectaculair, toch de moeite van het lezen waard. De man vertelt openhartig over zijn echte oorlog, de strijd met het leven en hoe het te leven. Dat gaat van een zoektocht naar religieuze houvast over verwondering over de machtige sequoia's in Californië tot een toevallig contact met Henry Miller en het heen en weer geslingerd worden tussen Europa en de Verenigde Staten. Lang voor er sprake is van een bankencrisis of zelfs maar van fictieve personages als Gordon “greed is good” Gecko, heeft Cope het moeilijk met wat hij de Amerikaanse mentaliteit noemt.

De manier waarop Cope door het leven gaat, is er eentje die even naïef als efficiënt is. Als een kans zich aandient, grijpt hij ze, al was het maar om van het saaie wachtlopen in het leger af te komen. De man is ook niet te beroerd zijn eigen fouten toe te geven en geeft daarmee de lezer een belangrijke les mee: ruzies of conflicten zijn misschien onvermijdelijk, maar als je er even over nadenkt, zijn ze geen reden om het contact te laten doodbloeden.

Dit derde en laatste deel van De oorlog van Alan geeft dan ook fraai weer hoe een jonge Amerikaan in het hart van de twintigste eeuw een weg zoekt voor zichzelf in een wereld die in volle ontwikkeling is. Daaruit blijkt dat zelfs wanneer je geen spektakelvol leven leidt, je de tijd die je gegeven is toch op een zeer zinvolle manier kan benutten, ook al zijn er momenten waarop je van het tegenovergestelde overtuigd bent. Dat maakt van dit derde deel misschien wel het meest cruciale van de hele trilogie, die sowieso een sterk staaltje van het kunnen van Emmanuel Guibert weergeeft. Aanrader!

E-mailadres Afdrukken