Kleine West Coast Blues (Jacques Tardi & Jean-Patrick Manchette)

Joris Vanden Broeck - 04 januari 2006

Zwart-wit-grootmeester Jacques Tardi bewerkt voor de tweede maal een roman van Jean-Patrick Manchette tot een meeslepend album, wat voor een nieuw hoogtepunt in ’s mans oeuvre zorgt. Het in het Frankrijk van de jaren zeventig gesitueerde verhaal bulkt van de geniale vondsten en de tekeningen van Tardi zijn, zoals je mag verwachten, een streling voor het oog.

Georges Gerfaut is verkoopleider. Hij is getrouwd, heeft twee kinderen, woont in Parijs en brengt de vakantie aan zee door. Geen opzienbarend figuur, met andere woorden. Toch volstaat een kleine gebeurtenis om een mechanisme in gang te zetten waardoor zijn leven een heel andere richting uitgaat. De kleine gebeurtenis is in dit geval een bizar verkeersongeval waarvan Gerfaut getuige is. De man brengt een gewond slachtoffer naar het hospitaal. De gewonde was uiteraard niet zomaar een gewonde, maar het slachtoffer van een moordaanslag. Carlo en Bastien, de twee soms ronduit hilarische huurmoordenaars, hebben het vanaf dat moment op Gerfaut voorzien.

De brave huisman spelen en met je gezin een strandvakantie doormaken, het is op zich al erg genoeg. Gerfaut krijgt helemaal de tering als er tijdens een zwempartij een poging ondernomen wordt hem van kant te maken. Onder het voorwendsel sigaretten te gaan kopen, ontvlucht hij de ellende, en smeert hem naar Parijs. Het duurt uiteraard niet lang of hij krijgt zijn belagers ook daar op zijn dak. Vanaf dat moment gaat het bergaf voor Gerfaut. Met een kogelwonde belandt hij uiteindelijk bij een oude kluizenaar in de Alpen. Daar lijkt hij zich min of meer met zijn nieuwe leventje te verzoend te hebben als Bastien, die nu vooral uit is op wraak wegens het verlies van Carlo, zijn spoor opnieuw te pakken krijgt. Nadat hij ook Bastien heeft kunnen verschalken, keert Gerfaut terug naar Parijs en gaat daar op zoek naar de grote vis achter Carlo en Bastien. Als dit alles achter de rug is, keert hij doodleuk terug naar zijn gezin.

Op het eerste gezicht is dit misschien een ietwat simplistisch verhaaltje, maar vergis je niet. Het feit dat Gerfaut terugkeert naar zijn gewone leventje nadat hij enkele mensen vermoord heeft, een verhouding heeft gehad met een vreemde vrouw en als een zonderling in een geïsoleerd gat heeft geleefd, is misschien nog het meest verbijsterende aspect van het verhaal. Gerfaut slaagt in zijn truc door geheugenverlies te veinzen en ontloopt zo heel wat lastige vragen. Zoals zo vaak in de verhalen die Tardi uitkiest om te bewerken tot een strip, is ook dit hoofdpersonage een persoon met een donker randje.

Het enige punt van kritiek dat we op dit album kunnen bedenken, is het feit dat Bea, Gerfauts vrouw, wel heel hard lijkt op Helene, de secretaresse van Nestor Burma, de man die het mysterie KO slaat. Met deze laatste deelt Gerfaut trouwens zijn belachelijk grote neus. Maar goed, het is Tardi vergeven dat hij beide vrouwen zo gelijkaardig tekent. De man is nog steeds een van de beste tekenaars die er rondlopen en een door hem getekend album lezen is puur genot. Zijn sfeerschepping en zin voor detail zuigen je het verhaal binnen en zorgen ervoor dat dit een van die strips is waar je nog vaak naar teruggrijpt, al was het maar om verwonderd te kijken naar hoe Tardi er weer in geslaagd is een realiteit te creeëren die er, ondanks zijn grove tekeningen, soms echter dan echt uitziet.

E-mailadres Afdrukken