Carnet Polaire & Carnet de Lettonie (Blain)

Marc Bastijns - 24 november 2005

Casterman werpt zich meer en meer op als dé uitgeverij van de schets- en dagboeken. Grote namen als Prado, Mattotti en De Crécy hebben er de afgelopen jaren dergelijke albums gepubliceerd. Een van de eerste was Christophe Blain in 1997 met zijn Carnet Polaire, en nu levert hij met Carnet de Lettonie opnieuw een reisdagboek af.

In januari 1997 trok Christophe Blain voor zes weken naar de Franse wetenschappelijke basis op de Zuidpool. Met een combinatie van aantekeningen, schetsen en uitgewerkte illustraties beschreef Blain het leven in deze basis in deze uithoek van de wereld. Het was een van zijn eerste publicaties, toen zijn naam nog niet synoniem was aan grootse avonturen zoals Isaac de Piraat of Donjon Ochtendgloren. Meteen liet hij het publiek kennismaken met enkele van zijn geliefkoosde thema’s: verre reizen, de zeevaart en vreemde culturen.

Wat dit dagboek onderscheidt van veel andere voorbeelden, zoals de boeken van Mattotti, Dupuy en Berbérian, is Blains grote aandacht voor de wetenschappelijke kant van de poolexpedities. Waar zijn collega’s zich vaak beperken tot het schetsen van mooie beelden, doorspekt hij zijn persoonlijke ervaringen met tal van beschrijvingen van toestellen en werkprocedures en schenkt hij terloops ook aandacht aan de aanwezige fauna. Vormelijk combineert Carnet Polaire een tekstdeel dat gesprekken en beschrijvingen weergeeft met diverse beelden van de omgeving. Deze beelden worden dan hier en daar nog van randcommentaren voorzien. Gelukkig beschikte de auteur toen al over het talent om op een coherente manier een verhaal te brengen. Beeld en tekst vullen elkaar goed aan en maakten van dit Carnet Polaire een document dat naast een boeiend reisverslag ook een sterke informatieve waarde heeft.

Samen met deze herdruk publiceert Casterman nu een tweede reisdagboek van Blain, ditmaal met Letland als uitgangspunt. In februari en juni van dit jaar trok de auteur telkens een week naar de voormalige Sovjetrepubliek. Hij wilde immers graag zowel tijdens de winter als tijdens de zomer beelden maken van het land. In tegenstelling tot Carnet Polaire moest dit schetsboek zo weinig mogelijk tekst bevatten. De tekeningen moesten voor zich kunnen spreken. Toch heeft hij achteraf nog heel wat commentaren in handschrift toegevoegd. Dankzij deze commentaren krijgen we heel wat meer gegevens over de context waarin de reis verlopen is. Ze geven zijn schetsboeken net dat tikje meer, zodat deze albums de middelmaat overstijgen. Het zijn geen vrijblijvende salontafelboeken geworden, maar waardevolle aanvullingen op zijn oeuvre.

Tekentechnisch is de auteur duidelijk erg geëvolueerd sinds Carnet Polaire. Hij hanteert nu diverse tekenstijlen en kiest voor elk beeld de meest passende uit. In Carnet de Lettonie kunnen we mee ronddwalen in dit onbekende land en verwonderd raken over zoveel onbekende pracht. Het boek lijkt veel spontaner tot stand gekomen dan zijn voorganger. Christophe Blain heeft in de acht jaren die tussen beide boeken liggen, een hele reeks stripverhalen getekend en geschreven. Carnet de Lettonie is dan ook de schepping van een zelfverzekerde rasverteller die met beelden kan vertellen en op precies gekozen plaatsen deze beelden verder aanvult met zijn spaarzame commentaar.

Deze beide boeken tonen met andere woorden perfect de evolutie die Christophe Blain als auteur heeft doorgemaakt. Ze bewijzen allebei dat hij vele kwaliteiten bezit, maar met Carnet de Lettonie werpt hij zich nu ook op als sterkhouder in het genre van de schetsboeken.

E-mailadres Afdrukken