De Bamburgers 3

Rust en vrede! (Spruyt & Van den Heuvel)

Marc Bastijns  - 07 mei 2012

Dit derde deel van De Bamburgers liet even op zich wachten. Opnieuw viert het lichte absurdisme hoogtij in het koninkrijk Nordistan. Toch is het verhaal te onevenwichtig om echt te kunnen overtuigen.

De afgelopen jaren ontpopte Simon Spruyt zich als één van de meest productieve onder de nieuwe lichting Vlaamse striptekenaars. Hij ging al meteen na zijn afstuderen aan de slag met De Bamburgers, waarvan kort na elkaar twee delen verschenen. Op eigen scenario maakte hij het tweeluik De Furox en ook het bejubelde SGF (waarmee hij de eerste Stripstrijd van Focus Knack won). Tussendoor maakte hij nog korte strips en illustraties voor diverse opdrachtgevers. Zo wist hij zich meteen ook al een eigen stijl aan te meten, waarin diepe ernst en bijtende humor vaak hand in hand gaan. Daarvan is SGF het pronkstuk, als een soort autobiografie die met zichzelf op de loop gaat en ontaardt in een kermis vol zelfkritiek. In De Bamburgers blijft het allemaal wat beheerster en meer gericht op een jonger publiek.

In Nordistan zitten de Bamburgers in zak en as. De grootmoeder is door een verdwaalde raket van één van de kinderen door een raam geschoten en verdwenen. De koning is ten einde raad en wil een grote staatsbegrafenis organiseren. De kinderen voelen zich schuldig en gaan op zoek naar hun oma. De koningin lijkt dan weer enkel bekommerd om haar garderobe op de rouwpartij. Scenarist Fritz Van den Heuvel heeft voor dit derde deel opnieuw een scenario aangeleverd dat mooi het midden houdt tussen een kindvriendelijke strip en wat vreemdere en stoutere passages. Toch overtuigt Rust en Vrede! minder dan de vorige delen van De Bamburgers. Sommige wendingen in het verhaal zijn daarvoor net te vergezocht. Zo is het uiteindelijke lot van de grootmoeder echt niet overtuigend.

Grafisch past dit derde album bij de eerste twee. De opvallende mengeling van klassieke cartooneske figuren met de krasserige dreiging van sommige prenten wordt verder aangevuld met de felle inkleuring. Spruyts platen zitten steevast vol met leven en ze stuwen het verhaal, zelfs in de mindere momenten, steeds vooruit. Zelf houden we meer van zijn persoonlijke werk, zoals De Furox of SGF. Bij De Bamburgers blijft het immers moeilijk om uit te maken op welke leeftijd de reeks zich eigenlijk richt. Ze lijkt wat tussen wal en schip te belanden, wat de verkoopbaarheid kan bemoeilijken.

Rust en Vrede! is zeker geen homerun voor Spruyt en Van den Heuvel, maar er valt anderzijds wel nog meer dan genoeg te genieten. De beide auteurs broeden op verschillende andere projecten. Zo zou Van den Heuvel aan een eerste eigen striproman werken en zit bij Spruyt het verhaal Prussian Blues in de pijplijn. Op zijn blog kan je de vorderingen daaraan volgen. Een volgend deel van De Bamburgers lijkt daarbij niet meteen voor morgen.

E-mailadres Afdrukken