Zij 1

De scherf van Amenartas (Aja & Chouraqui)

Marc Bastijns - 23 januari 2012

De collectie 1800 bundelt hedendaagse varianten op 19deeuwse verhalen. De scherf van Amenartas is de start van een nieuwe trilogie. Net als het merendeel van de albums in de collectie, blinkt ook Zij voorlopig uit in onevenwichtigheid.

In 1887 verscheen She als een exotische avonturenroman van Henri Rider Haggard. Deze nu wat vergeten Britse schrijver was in die tijd een buitengewoon populair auteur van tal van avonturenromans, die zich steevast in exotische oorden afspeelden, en regelmatig draaiden rond een vergeten beschaving. Haggards bekendste boeken zijn King Solomon’s Mines (1885) en Allan Quatermain (1887). Ondanks de relatieve onbekendheid van zijn naam, leeft de invloed van zijn werk nog voort. Ook Ayesha, de ‘zij’ uit het boek waarop deze striptrilogie gebaseerd is, is een type-figuur geworden in de literatuur met invloed tot in de psychoanalyse.

Wanneer Leo Vincey vijfentwintig wordt, krijgt hij van zijn voogd Holly Horace een mysterieuze scherf. Zo begint hij eindelijk zijn voorgeschiedenis te kennen. De gevaren die zijn vader trotseerde, blijken ook Leo niet onberoerd te laten. Hij gaat op zoek naar de oorsprong van de scherf, een zoektocht die hem naar Afrika brengt en steeds dichter bij de beschaving waar Zij-die-gehoorzaamd-moet-worden de plak zwaait. De gevaren voor Leo zullen in het tweede deel allicht nog groter worden.

Op een losse en ongebalanceerde manier giet filmmaker Elie Chouraqui de roman in de vorm van een strip. Hij slaagt er jammer genoeg niet in om spanning op te roepen. Het verhaal gaat zijn gang en de hoofdpersonen lopen voortdurend gevaar. Toch wordt het nergens echt spannend en waren wij alleszins niet geboeid door de belevenissen van Leo en zijn gevolg. Chouraqui blijkt in Frankrijk een grote naam te zijn als cineast. Hij slaagt er ondanks zijn naamsbekendheid echter niet in om het stof van de oude avonturenroman te slaan.

Met een meer getalenteerde kompaan had Zij er wellicht toch kunnen uitzien als een vertelling die zijn klassieke voorbeeld waardig is. Met Alberto Jiménez Albuquerque legde hij echter de hand op een verdienstelijk, maar weinig geïnspireerd broodtekenaar. Hij geeft de strip wel een dosis dynamiek mee, maar toch blijven al zijn personages van karton. Hij slaagt er niet in om Zij uit te tillen boven de kwaliteit van een dertien-in-een-dozijn stripverhaal.

De collectie 1800 heeft als uitgangspunt een heel specifiek en redelijk eng gegeven. Het merendeel van de albums blijft onderling inwisselbaar en de kwaliteit ervan is meestal beperkt. Ons doet deze collectie steeds vaker denken aan de collectie De Zwarte Loge van uitgeverij Glenat, waarin esotherische strips een gezamenlijk onderdak kregen. Ook daar was de inspiratie vaak ver te zoeken. In 1800 lijken de strips dan nog eens volgens eenzelfde formule gemaakt. Voor de liefhebbers van die formule is Zij alleszins het perfecte album. Wij hadden echter op meer gehoopt bij het bewerken van een wat vergeten klassieke roman uit 1887.

E-mailadres Afdrukken