Banner

TG Monk

De presidentes

Robin D'hooge - 19 juli 2004

Het zomert in het Kaaitheater, en dan mag het allemaal even wat luchtiger. Tijdens Some Like It Zot is het dan ook in de eerste plaats lachen geblazen. Maar ook de grimlach van Werner Schwab komt aan bod: het Nederlandse gezelschap tg Monk wil ons vermaken met zijn eerste faëcaliëndrama.

Tot voor een paar jaar zou een gevuld humorfestival als Some Like It Zot onmogelijk geweest zijn in België. Op korte tijd werd een traditie van gevestigde waarden uit de grond gestampt, met stand-up comedians die intussen ook al in cabaretminnend Nederland met de prijzen weglopen. Het zomerprogramma van het Kaaitheater is dan ook goed gevuld met komedianten van allerlei slag. Tegelijk kregen ook een aantal toneelgezelschappen de opdracht om op zoek te gaan naar wat humor binnen hun repertoire kan betekenen. Het resultaat is een aantal zomerse tussendoortjes van wisselende kwaliteit. Stan en Dito Dito, bijvoorbeeld, raken met De Kerstman, een bewerking van Le Père Noël est une ordure, niet veel verder dan slappe slapstick, een non-persiflage die uitgefloten zou worden op de finale van een Kroonjuweel ver voorbij de grens die met Poquelin ook al bijna overschreden werd. Dan heeft Monk’s kleinschalige versie van Werner Schwab’s De Presidentes nog net iets meer te bieden.

Op het podium lijken schraperig hamsterende consumenten hun voorraad ingeslagen te hebben. Stapels bierbakken, voor de gelegenheid Belgisch in plaats van Heineken, en gigantische bokalen vol ingelegde augurken vullen het decor. Achterin prevelt een aftandse paus vanop een videowand zijn vruchteloze schietgebedjes, lang vervlogen voor ze de oren van het publiek kunnen bereiken. Op de voorgrond drie vrouwen in vulgaire jogging, twee duidelijk op retour, om niet te zeggen verlept, en de middelste lijkt eeuwig kind gebleven. Van op de zijlijn kijkt een ceremoniemeester er streng op toe dat de dames zich aan hun tekst houden, waar nodig wijst hij hen terecht.

Greet is de wildebras van het drietal, keer op keer met jong geschopt en in de steek gelaten door haar minnaars. Erna, een huishoudster die het hogerop zoekt, wordt voortdurend teleurgesteld door een zoon die zijn leven vergooit. Marietje zet al haar hoop op een volgend leven. Een zaligverklaring kan niet uitblijven als ze zich maar onbaatzuchtig genoeg blijft inzetten voor haar medemens. Vol overgave graait ze daarom voor al wie het vraagt in toiletpotten die ontstopt moeten worden. Snoevend en klagend proberen Greet en Erna elkaar voortdurend te overtroeven, Marietje beaat tussen hen in. Ze blijven elkaars schone schijn doorprikken met hun geruzie.

Uiteindelijk hebben de twee door dat ze hiermee enkel hun eigen ruiten ingooien. Ze besluiten Marietje te vervoegen in haar droomwereld om samen de film van hun leven te draaien. Want wat is een film anders dan ’het leven zoals het zou moeten zijn’? De drie slaan hardop aan het dromen en laten zich schaken door respectievelijk een heerboer met een tuba, een spekslager met leverworst en een goddelijke toiletpot. Maar hun geluk duurt niet lang, want ook in Marietjes wereld blijkt geen plaats voor gezelschap.

Het verwelkte gekibbel wordt met de nodige ironie en zelfspot in beeld gebracht, vooral Fleur Renes overtuigt als Marietje met haar volgehouden kinderlijke onschuld. De ceremoniemeester lijkt er bijgesleurd om ook Rutger Kroon een rol te geven, maar een toegevoegde waarde heeft die niet. Het drietal wordt geplaagd door de gebruikelijke burgerlijke en religieuze kwelgeesten van Schwab en zijn generatie: incest, perverse pastoors en een holle moraal. De machtsverhoudingen worden tijdens het stuk helemaal op hun kop gezet, om zich uiteindelijk weer te herstellen. Het resultaat is een aangename verkenning, zonder grote verrassingen of echte dramatische momenten.

E-mailadres Afdrukken