Banner

Lara Lannoo, Marieke Dermul, Ruth Debeuckelaere & Sara De Potter

A Toast to Maybe

Hannes Dereere - foto's: Tom Callemin - 16 maart 2011

Onder een drukkend geel licht zwermen vier meisjes over de scène uit. Ze kruipen, iets trekt hen naar de grond toe. Vinnige bewegingen die gepaard gaan met krachtige ademstoten laten hen toe het speelvlak, en elkaar, te ontdekken. De vier zijn Lara Lannoo, Marieke Dermul, Ruth Debeuckelaere en Sara De Potter. In het kader van het D-Spot dansfestival in Brugge brachten ze op 27 februari hun nieuwe voorstelling in een productie van Het Entrepot.

In het verder sobere decor bemerken we op de achtergrond één zijde van wat een omheining blijkt te zijn. Deze is opgetrokken uit vijf metalen staken waartussen fijne rubberband is geweven. Ze verdeelt het lege podium in vier vlakken. De vier dansers maken lustig gebruik van deze mentale en, als de rubberbanden worden losgerukt om over de scène te spannen, later ook concrete afbakening van de ruimte. Ze eisen, elk op hun manier, een private sfeer op binnen de leegte.
A Toast to Maybe heet de nieuwe productie van de jonge theatermaaksters. Ze zoeken elkaar aarzelend op, om zich dan direct weer af te keren. Ze zijn individueel op zoek maar raken steeds weer verstrikt. In wat? ‘Het leven’ lijkt een plausibele veronderstelling. En nog van die zaken waar jonge mensen nu eenmaal naar op zoek zijn.

Hun bewegingen zijn soms vloeiend, vaak schokkerig. Ze spelen met intieme ruimte, wat een mooi effect teweegbrengt. Net als dieren hebben ze gewenning nodig om elkaars nabijheid te dulden. Om elkaars blikken uit te staan. Dit effect hebben ze nodig om de korte voorstelling, die een goede drie kwartier in beslag neemt, op eenzelfde tempo te houden. Dit lukt echter niet altijd waardoor de toeschouwer soms de grip op de voorstelling en de knap opgebouwde spanning even verliest.

De personages worden langzamerhand geschetst. Terwijl Dermul zich zachtjes afvraagt “Est-ce qu’il y a encore le monde?” zoeken de andere drie afzonderlijk een antwoord. De herhaling en onderlinge uitwisseling van bepaalde dansfrasen is dubbel. Enerzijds is het een signaal dat ze de zoektocht mogelijk samen aanvatten, elkaar raad geven en bijstaan in moeilijke tijden. Anderzijds is het bewust afpakken, zoals kleine kindjes op de speelplaats naar elkaars lunchpakket kunnen graaien.
Het constant afzonderen van individuen uit de groep benadrukt de opstandige houding die ze tegenover elkaar innemen maar zet het publiek tegelijk op het verkeerde spoor als we merken hoe die persoon meteen weer in de armen wordt gesloten en iemand anders de lege ruimte opzoekt.

Enkele intelligent opgevatte sequenties later besluiten de vier danseressen de uit rubberband opgetrokken omheining samen af te breken. Zusterlijk ontwarren ze het kluwen waar ze doorheen de voorstelling mee worstelden. Veel meer interpretatie wordt de toeschouwer niet gegund als daarboven de zweverige melodie ons bezingt: “Donne-moi tout ce que tu as. Donne-moi à tout le monde. Et aimé encore le monde.”. De meisjes staren nog even in het publiek tot de lichten doven en enkel nog “Être” weerklinkt.

A Toast to Maybe is een aangename voorstelling die zijn toeschouwers op enkele erg poëtische beelden trakteert. Een bondig maar spitsvondig relaas dat bij momenten zeer fragiel uit de hoek komt. Deze breekbaarheid brengt spanning teweeg maar mist soms nog een heldere dramaturgie. Het potentieel van deze vier jonge theatermaaksters komt in deze voorstelling gestaag naar boven maar is beslist nog niet op zijn hoogtepunt. En met het oog op de toekomst is dat maar goed ook.

E-mailadres Afdrukken
 
Lara Lannoo, Marieke Dermul, Ruth Debeuckelaere & Sara De Potter

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST