Banner

Cie Cecilia

Schone Blumen

Brecht Hermans - foto's: Kurt Van der Elst - 29 september 2010

Volkse, karikaturale figuren met een enorme tristesse in de ondertoon, daar gaat het in Arne Sierens’ werk steevast om. In Schöne Blumen lijkt die aangrijpende bodem echter verdwenen.

Het is thans triestig gesteld met de schone bloemen in kwestie. Schöne Blumen speelt zich af in een aftands hoerenkot: alles is versleten, maar er is geen geld om het te repareren. Net als in Trouwfeesten en processen lopen er alleen nog een paar verdwaalde personages die geen andere thuis hebben rond: de bazin die op zoek is naar geldschieters, haar leegloper van een neef met zijn nieuw, op de foor opgepikt lief, de buurman die houdt van opera maar ook van de vrouwkes, en in het midden daarvan Malika, de enige hoer die nog opbrengt en die de hoop koestert zich in te kopen in de zaak om er weer iets moois van te maken.

Het wordt snel duidelijk in het stuk dat het niet de goede kant opgaat met de personages. Anders dan anders bij Sierens is echter dat je die droeve onderkant van het bestaan wel rationeel begrijpt, maar niet emotioneel aanvoelt. In Trouwfeesten en processen, dat door zijn setting in een afgeleefde dansclub het dichtst bij Schöne Blumen aansluit, waren de personages ook karikaturaal, maar je voelde daaronder een existentiële eenzaamheid schuilgaan. In Schöne Blumen voel je dat niet.

De enige verbondenheid is er met Malika, gespeeld door Mieke Dobbels. Zij is het enige personage van vlees en bloed. Zij heeft af te rekenen met een drankprobleem, heeft een vierjarige snotter om voor te zorgen, maar blijft geloven in een hoopvolle toekomst. Met haar leef je mee, misschien ook omdat zij minder karikaturaal wordt neergezet dan de rest. Zo zijn er de agressieve klootzak, het Kempens lief, de bordeeldame met het — waarom toch — Duitse accent. Hun poses en hun maniertjes zijn er heel erg over, en ook al wordt hier en daar expliciet melding gemaakt van hun emotionele problemen, ze raken je niet. Ze zijn te weinig uitgediept, te weinig geloofwaardig.

De live muziek van Jean-Yves Evrard helpt ook niet om het niveau van Schöne Blumen op te krikken, integendeel. Aan de regietafel klonk het vast als een interessante keuze: voortdurend een score van cheesy keyboardmuzakjes. Vanuit de verondersteling waarschijnlijk dat in zo’n hoerenkot ook voortdurend tweederangsmuziek wordt gedraaid. Maar het helpt de voorstelling niet vooruit, het is er eerder dubbel op en irritant. Het plaatst de karikaturale personages tegen een onnozele achtergrond, waardoor je hen al helemaal niet meer serieus neemt. En de acteurs hebben te weinig stof om daar tegen op te boksen.

En of het decor helpt, is ook een vraag. Een soort havenplatform met bamboestokken; het ziet er in ieder geval wel mooi uit. Maar de ijsbaan van Maria Eeuwigdurende Bijstand of de ronddraaiende kamers in Apenverdriet oogden dan toch spectaculairder en dienden de voorstelling beter. Al zou een sterker stuk in dit decor misschien ook minder een slag in het water zijn.

Schöne Blumen is geen slecht stuk, het is alleen wat magertjes. Zeker om uit de stal van Sierens te komen. Pet af voor de acteurs die ondanks alles toch hun hele ziel uit het lijf spelen. Daarom durven we deze minder geslaagde voorstelling van Cie Cecilia dan ook met de mantel der liefde bedekken — op voorwaarde dat Sierens ons volgende keer opnieuw van de kaart brengt.

E-mailadres Afdrukken