Banner

NTGent

Aida*

Brecht Hermans - foto's: Phile Deprez - 22 september 2010

Samen zingen is een genot. Waarom is de Kerk anders zo populair geworden indertijd? NTGent haalt de koorjongen in ons terug naar boven en verenigt acteurs, medewerkers en publiek in een groot zangfeest.

In 2005 knetterde de Gentse lucht van een geladen spanning. Een Hollander zou het Publiekstheater overnemen en een vracht Nederlandse acteurs meenemen, de Gentse chauvinisten fronsten hun wenkbrauwen. Vijf jaar later zijn Johan Simons en zijn NTGent een begrip geworden. De kwaliteit van de voorstellingen varieert, zoals bij elk gezelschap, maar er zitten zeker een aantal kleppers tussen: Platform, Tien Geboden of het door Marthaler geregisseerde Maeterlinck. De verwachtingen van weleer zijn niet alleen ingelost, maar zelfs overtroffen. Tijd voor Simons om de deur achter zich dicht te trekken en op zoek te gaan naar nieuwe uitdagingen in Duitsland. Maar niet zonder Vlaanderen een mooie erfenis na te laten.

De functie van artistiek leider wordt overgenomen door rasacteur Wim Opbrouck. Vijf jaar na Simons’ komst zorgt dit voor een nieuwe buzz in Gent. Vooral de profilering als acteursgroep valt op. Geen vaste regisseur meer aan het roer, de spelers spelen met alles en iedereen. Dit leidt tot verwachtingsvolle samenwerkingen met onder meer Eric De Volder en STAN, maar de openingsproductie van het nieuwe NTGent maken ze zelf: een bewerking van Verdi’s Aida* naar een concept van Wim Opbrouck, Frank Van Laecke en Christoph Homberger.

Het concept van dit triumviraat is even simpel als geniaal. Aida* moet vooral een feest zijn waaraan iedereen meedoet. En het is nog dramaturgisch onderbouwd ook. Verdi’s opera werd aanvankelijk opgevoerd om de opening van het Suezkanaal luisterrijk te vieren. Opbrouck en de zijnen integreren dan ook een speech van Ferdinand De Lesseps, architect van het kanaal, in de voorstelling. Hierin stelt De Lesseps dat de opening een feest moet zijn voor alle lagen van de bevolking. Dit principe wordt volledig belichaamd door het NTGent: niet alleen de acteurs staan op de scène, ook alle medewerkers, van ticketverkopers tot poetsvrouwen, doen mee. En dan komt er nog een fanfare opgemarcheerd en wordt het publiek uitgenodigd om mee te doen. Kortom: de opening van het ’nieuwe’ NTGent is een groot feest.

Meer verhaal wordt in deze Aida* niet verteld. "Optimism is a moral duty", luidt de slogan en dat is waar deze Verdi revisited om draait: de verhaallijn wordt achterwege gelaten, het gaat hier enkel om het genot van samen zingen. Dat gebeurt niet altijd met een professionele perfectie, maar het zangplezier werkt aanstekelijk. Iedereen op het podium amuseert zich en dat straalt over op de zaal. Vandaar ook dat voor één keer publieksparticipatie geen probleem is. Meezingen? Tuurlijk.

Voor zijn immense koor van medewerkers draagt Wim Opbrouck trots het vaandel. Dit is zijn feestje, hij is de ceremoniemeester. Iedereen mag meedoen, maar hij is duidelijk de haan van zijn kiekenkot. Zijn grote lichamelijke aanwezigheid en zijn luide stem trekken de aandacht naar zich toe, maar hij doet dat goed. Met een zwierige kick trapt hij een nieuw tijdperk van het NTGent op gang.

Aida* is geen theatervoorstelling, het is een theaterpamflet. Een duidelijk signaal van de acteurs: "Hier zijn we, nu delen wij de lakens uit." De verwachtingen blijven dan ook hooggespannen. Het blijft uitkijken naar de eerste echte voorstelling van het vernieuwde NTGent. Maar met Aida* is al wel een prachtige aftrap gegeven.

E-mailadres Afdrukken