Banner

Het Geit & Toneelgroep Ceremonia

Put

Brecht Hermans - foto's: Tania Desmet - 09 juni 2010

Hun logo is dat van Ferrari, maar dan met een geit in plaats van het bekende paard. Een goed gekozen embleem voor het versbakken collectief het GEIT. Plankgas!

Het GEIT is ambitieus. Hun naam staat voor het Groot Europees Instituut voor Theater en het wil graag de wereld veranderen. Met volle goesting smijten de vier jonge theatermakers van het GEIT zich om deze missie waar te maken. Put isde tweede voorstelling die Yahya Terryn en Olivier Roels samen regisseren. Hun eersteling DeMatrassenkoning werd zodanig goed bevonden door Eric De Volder dat hij meteen zijn medewerking aanbood voor Put. Zet dat maar eens op je cv.

Toneelgroep Ceremonia leende twee van haar rasacteurs uit aan het GEIT: Ineke Nijssen en Hendrik-Hein Van Doorn. Zij spelen de moeder en vader van een nieuw samengesteld gezin, bestaande uit zeven zonen. Sommige zijn van hem, maar niet van haar. Sommige van haar, maar niet van hem. De rest is of van allebei, of van geen van beide. De chaos in het gezin is groot. Zeker met de vader die altijd van huis is voor zijn werk, en de moeder die de opvoeding van ’de zeven’ op haar eentje moet bolwerken, maar daar helemaal niet toe in staat is.

De grootste troef van het GEIT is haar speelplezier. Op scène staan naast Nijssen en Van Doorn nog eens zeven jonge tot zeer jonge spelers. De oudste is 21, de jongste nog geen jaar. De focus ligt echter voornamelijk op de vier zonen Flor, Ezra, Cédric en Simon. Zij zijn de spil van de voorstelling en doen deze met veel energie draaien. Vanaf hun opkomst, rondspringend op skippyballen, tot en met hun laatste scène vormen zij een energiebom die op de juiste momenten de spanning even inhoudt en ze op even juist uitgekiende momenten laat ontploffen. In alles voel je dat deze ploeg gretig met het materiaal aan de slag is gegaan en dat het resultaat met evenveel enthousiasme als liefde is gemaakt.

Aandacht voor woord en beeld gaat gelijk op in Put. De tekst van Terryn en Roels zit goed in elkaar. Elk personage heeft een eigen scène waarin iets over hem of haar wordt verteld. Zo opent de voorstelling met een monoloog van de moeder, waarin zij de chaotische gezinssituatie probeert overzichtelijk te maken. De vader heeft niet meer nodig dan een "tralala" dat door heel het gezin wordt overgenomen om zichzelf te introduceren. En ook de vier oudste zonen krijgen een duidelijk moment om zich aan het publiek voor te stellen. De ene doet dat met een monoloog in sappig plat Gents, maar even goed kan een ander zijn karakter laten zien door de manier waarop hij omgaat met zijn broers. Met een goed gevoel voor afwisseling presenteren Terryn en Roels hun personages een voor een aan het publiek.

Tussen de gespeelde scènes door prenten absurde beelden zich in het collectieve geheugen. De al vermelde skippyballen zijn dankbaar materiaal om vanalles en nog wat mee uit te beelden, maar ook zonder weten de jongens van het GEIT straffe dingen te tonen. Hoe de vader door zijn zoons letterlijk op handen gedragen wordt, vertelt alles. Net als bij de poëtische dans van vader en moeder waarbij een tafel voortdurend tussen hen inhangt.

Ook al is de opbouw van Put duidelijk gestructureerd, toch vat je op het eind van de voorstelling het gezin nog steeds niet helemaal. Maar dat is niet erg, daar gaat het juist om. De gezinsleden zelf hebben er ook totaal geen vat op. Het GEIT heft kortstondig het deksel op van de put waarin het gezin zit, en doet het ook snel weer dicht. Zonder verdere ontwikkelingen of oplossingen te bieden. Hier en daar heeft de voorstelling nog wel te kampen met tempo’s die niet altijd goed zitten — de blackouts duren soms net dat tikkeltje te lang, net als de monoloog van de vader — maar geef deze ploeg de kans Put nog een paar keer te spelen en dat komt dik in orde.

Tijdens de Gentse Feesten organiseert het GEIT het GEITfestival waarop een aantal van hun producties wordt hernomen.

E-mailadres Afdrukken
 
Het Geit & Toneelgroep Ceremonia

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST