Banner

De Tijd

4 Zusters

Wim Borremans - 01 mei 2002

Bevreemdend, het is een adjectief dat vaak zou vallen, nadien, na het bekijken van 4 Zusters van De Tijd. En bevreemdend was het bijwijlen inderdaad, maar bovenal bracht De Tijd een voorstelling van pure schoonheid in een haast onwezenlijk tedere poëzie.

"Alles is inspiratie", hoorde ik ooit een zatte would-be dichter tegen me lullen. Blijkt nu dat de man nog gelijk had ook. Voor de voorstelling 4 zusters lieten regisseur Lucas Vandervost en dramaturge Claire Swyzen zich inspireren door het fotoboek "The Brown Sisters" van Nicholas Nixon. Elk jaar opnieuw fotografeerde hij zijn vrouw en haar drie zusters. De vrouwen staan steeds in dezelfde volgorde. De ouderdom slaat op elke bladzijde wat harder toe.

Dat is het uitgangspunt van de tekst die Claire Swyzen geschreven heeft voor De Tijd. En zoals dat gaat met inspiratiebronnen heeft het resultaat uiteindelijk alles en niets met het oorspronkelijke gegeven te maken. Swyzen schreef niet zomaar wat tekst bij enkele foto’s. Ze creëerde vier personages die in de wereld staan met hun verlangens, gevoelens, frustraties, onhebbelijkheden. Vier zussen die uit de foto gestapt zijn en tot leven komen.

Eenvoudig is het allemaal niet. Het Leven om dat gehoofdletterde woord maar te gebruiken, geeft en neemt en weigert vooral om uitleg te geven. Borstkanker? Waarom? Omdat het er is. Net zo sterk als de wind die door de bomen ruist of de zee die langzaam bezit neemt van Venetië. Zonde? Verspilling van schoonheid? Ja, misschien, maar discussiëren zal toch niet helpen.

De voorstelling zweeft door de tijd. Heden en verleden razen door elkaar, omdat ze toch complementair zijn, omdat de verschillen te miniem zijn om er belang aan te hechten. Waar het om gaat is de poëzie van het leven.

Die schoonheid krijgt gestalte door Antje De Boeck, Mieke De Groote, Els Dottermans en Chris Thijs. En deze vier mogen wat ons betreft nog veel vaker samen op het podium staan. Alleen al het wonderlijke klankenspel van hun vier stemmen — elk met zijn eigenheid, maar o zo mooi samenspelend met elkaar — geeft deze voorstelling een ongeziene schoonheid. In een voorstelling waarin de tekst zo nadrukkelijk aanwezig is, geeft deze muzikaliteit de toeschouwer een gevoel van geborgenheid, alsof je met de zusjes in de huiskamer wat zit te keuvelen. Het leed wordt er direct milder door.

De vier actrices spelen allemaal op een zeer hoog niveau. Ze voelen zich duidelijk niet gehinderd door het voortdurende "op een rijtje staan" en de bevreemdende, maar wondermooie scenografie van Erik Lagrain, die zeer aanwezig is, maar in het spel afwezig blijft. Een gedurfde én geslaagde keuze, omdat het decor bepaalde verwachtingen creëert bij het publiek (geconditioneerd als we zijn) en Vandervost in zijn regie consequent die verwachtingen weigert in te lossen. De spanningsboog die dan ontstaat, wordt heel mooi bespeeld door de actrices en bovenal door Els Dottermans, die we graag een extra pluimpje geven.

Enfin, een waanzinnig mooie voorstelling die u alsnog moet proberen te zien, maar haast is geboden, want de meeste voorstelling zijn helaas al uitverkocht.

E-mailadres Afdrukken