Banner

Tg Stan/Cie De Koe

Drie Zusters

Anne Dekerk - 01 maart 2002

Soms vraag je je af op welke manier een recensie over Stan mogelijk is. Elke avond is anders: de tekst ligt vast, maar al de rest staat open voor wat zich aandient op dat moment. Na My dinner with André gingen ze opnieuw een alliantie aan met Cie De Koe.

"Any idiot can face a crisis; it is this day-to-day living that wears you out." Het zijn de woorden van Anton Tsjechov (1860-1904), meester in het voelbaar maken van de voorspelbaarheid van het bestaan en de wanhoop van het geroutineerde dagelijkse leven. Tsjechov zette zich af tegen "overacting". Hij zette zijn acteurs aan om de tekst zo naturel mogelijk te zeggen en niet te "spelen".

De gezusters Prozorov — Olga, Mascha en Irina — wonen met hun broer Andreï in een provinciedorpje. Ze verstikken in de herhaling van hun dagelijkse handelingen en verlangen hevig naar het geïdealiseerde Moskou. Ze praten eindeloos, maar slagen er door hun besluiteloosheid en angst niet in om iets te ondernemen. Allemaal verlangen ze wel naar iets of iemand en dit botst ontzettend hard met de tegenstrijdige realiteit van hun dagelijkse saaiheid. Andreï droomde ervan professor te worden en zijn huwelijk met Natasja is bespottelijk. Ze is verworden tot een huiselijke despoot. Mascha is getrouwd met een schoolmeester, maar probeert haar geluk te vinden in een affaire met officier Vershinin. De jongste zus, Irina, probeert de saaiheid te ontvluchten door met een officier te trouwen. Na een tijd staan alle verlangens elkaar in de weg. Niets blijkt uiteindelijk te veranderen.

De één voor één sterke acteurs van Stan en De Koe staan onder de doeken die in lagen boven het podium hangen. De voorstelling begint hilarisch, met veel gekwebbel en opmerkingen over de voorstelling. Damiaan De Schrijver (Andreï) klaagt dat hij als de broer van de gezusters nooit vernoemd wordt en vertelt wat feiten over het stuk. De drie zusters, vertolkt door Natali Broods, Jolente De Keersmaeker en Barbara Sarafian praten ondertussen door elkaar, terwijl Peter Seynaeve wat commentaar geeft op het acteerspel. Ze beginnen eraan met een hoop energie. Soms laten de acteurs zich te fel verleiden tot het "scoren" bij het publiek, wat vloekt met hun naakte spel. Vanaf het tweede bedrijf valt de commentaar op het spel en het stuk weg. Maar jammer genoeg ook de energie en de spanning tussen de acteurs. Af en toe komt er nog een opflakkering, maar het zijn louter verwoede pogingen.

De personages zijn saai. Ze eten, drinken, babbelen. Ze verkleden zich constant. En spreken over het leven. Dat op het eerste zicht niets inhoudt. Een liefdesperikel hier en een argument daar, maar voor de rest gebeurt er niets. De belichting van Thomas Walgrave geeft het tijdsverloop weer. De Koe en Stan vertalen de dagelijkse handelingen op een leuke manier naar de scène. De tafel wordt niet gezet, maar "besmeten": de borden breken en het bestek wordt er eenvoudigweg op uitgestrooid. De Schrijver die aankondigt dat er twee geweerschoten zullen zijn in het stuk of Sien Eggers die elk van haar rollen op een "gekke" manier overact. Het zijn leuke elementen in de voorstelling, maar veel meer dan dat is het niet.

De tekst wordt echter wel scherp gebracht met heel wat spitsvondigheden. Het is een vertrouwde voorstelling, maar soms te veel een déja vu. Ondanks dit alles blijven het sublieme acteurs!

E-mailadres Afdrukken