Banner

De Roovers

Vertezucht

Maarten van Meer - 15 november 2001

De Roovers vormen een van de interessantere gezelschappen uit Vlaanderen. Het etiket van jonge honden begint een beetje belachelijk te klinken voor een groep dertigers, maar ze blijven experimenteren. Soms levert dat zeer knappe voorstellingen op, maar in het geval van Vertezucht gaan ze zwaar onderuit.

Voor Vertezucht kregen de Roovers onderdak in de Bottelarij. Het is met andere woorden een locatieproject geworden. Het publiek wordt vanuit de foyer via een oude lift naar een met zwarte doeken afgezoomde ruimte op de vierde verdieping geleid. De doeken worden weggetrokken en de tribune wacht.

Zoals gewoonlijk bij de Roovers is het scènebeeld weer schitterend eenvoudig. Een groot waterreservoir omringd door een pad van stro dat zich over de gehele ruimte uitstrekt. Zodra iedereen zit, worden weer zwarte gordijnen opengetrokken, waardoor een prachtig vergezicht op Brussel zich openbaart aan de toeschouwer. Deze lange aanloop en het overweldigende begin (Brussel is een mooie stad en niemand verwacht dat achter de coulissen een glazen wand staat) schept heel wat verwachtingen. Deze worden echter niet ingelost.

Vertezucht is gebaseerd op de gelijknamige roman die Jef Aerts schreef tussen zijn activiteiten als dramaturg voor de Roovers door. Vanaf de eerste woorden is duidelijk dat de tekst niet werkt op het podium. Theater vereist een ander soort taal dan een roman. Daar komt nog bij dat Aerts iets te veel Verhelst heeft gelezen. De tekst staat bol van de Verhelstiaanse, lichamelijke taal. Er wordt gekeken doorheen poriën en lichamen smelten en vloeien samen. De metaforen vliegen je rond de oren, er wordt een zweem van mystiek gecreëerd, maar het mysterie en de magie die Peter Verhelst over het algemeen redden van de pathetiek en de puberpoëzie, vind je niet terug in deze theatertekst van Jef Aerts. Misschien werkt Vertezucht wel als roman, maar als theatertekst klinkt het al snel belachelijk en drammerig.

Het spel maakt wel wat goed. Zeker Sofie Sente is bij momenten danig op dreef en zorgt voor enkele flitsen die doen vermoeden dat er meer in de tekst te vinden is. Na een half uur zit je je echter dermate te ergeren dat zelfs dat niet meer opvalt. Het is zeer pijnlijk om een gezelschap dat de voorbije jaren voor schitterende voorstellingen als Histoire d’A en Leonce en Lena zorgde, op een dergelijke manier te zien onderuit gaan. Vertezucht heeft zeker zijn relevantie als experiment, maar schiet als voorstelling heel wat te kort. De toeschouwer heeft geen houvast.

Het verhaal — als het ten minste de bedoeling is om een verhaal te vertellen — lijkt niet van de grond te komen. Je kijkt naar drie mensen die wat willekeurig lijken rond te lopen en dingen brallen zonder een gegeven context. Opeens blijkt een van de personages blind te zijn, een tweede geeft iets later een toespraak en wordt neergeschoten en de derde loopt wat rond als speelbal van de twee anderen. Na een tijdje betrap je jezelf erop dat je gewoon uit het raam zit te kijken, naar Brussels by night: allemaal lichtjes.

E-mailadres Afdrukken