Banner

Koen Augustijnen/Les Ballets C de la B

Ashes

Stefanie Van Rompaey - 27 januari 2010

Na groot succes met B&acircche maakte Koen Augustijnen van les Ballets C de la B — onder het motto ’ never change a winning team’ — met dezelfde mensen het goed onthaalde IMPORT EXPORT. Ook voor Ashes contacteerde hij enkele van deze anciens. Maar nu leverde dat het ’been there, done that’ gevoel op.

{image}

Het bombastische, door onweerstrommels ingeluid begin, zet de toon. Zoals dikwijls bij les Ballets, weet je niet waar eerst kijken. In het flauwe licht van een straatlamp rent een in turkoois gehulde vrouw hysterisch over het podium, af en toe pauzerend om in een Afrikaanse dans los te barsten. De paniek verschuift dan van haar nu lachende gezicht naar haar parmantige achtersteven, dat bijna spastisch alle kanten uitschudt. Van haar poep glijdt onze blik naar de handen van een man, die enkel verdwaasd kan toekijken hoe ze onafhankelijk van hemzelf — strike a pose! — snel van positie veranderen.

Jean Bernard Koeman ontwierp het scènebeeld: een binnenplein van grauwe appartementsblokken, compleet met balkon en balustrade. Altus Steve Dugardin is er eveneens voor de derde keer bij. Zijn rol en die van de sopraan wordt geïntegreerd in het stuk zonder dat het bij de haren gegrepen lijkt. Zo zal de zangeres op een gegeven moment door een halfopen koker naar beneden glijden, als in een lift van een flatgebouw, en op de ’koer’ verder zingen. De muziek van Händel is prachtig en wordt vertolkt door luit, marimba, viool cello en accordeon. Jammer genoeg weerspiegelt de dans niet de energie en helderheid van de muziek.

De dansers worstelen met iets: ze stotteren, slaken kreten, hun adem stokt. Hun lichaam trekt samen, ze storten in mekaar, ze krabbelen recht. Het thema van het stuk, de angst om los te laten, om wat voorbijgaat, krijgt een heel letterlijke uitbeelding. Een stok vormt een wig tussen man en vrouw en belet hen elkaar aan te raken maar dient tegelijk om van elkaar af te raken. Wanhoop en hoop wisselen elkaar af. Een vrouw houdt een danser aan een onzichtbaar lijntje door hem te lokken en weer af te stoten. Gehoorzamend aan haar woorden ’viens’ en ’pas’ zorgt de man voor een komische noot door bij elke ’viens’ een clowneske pas naar voren te nemen en bij elke ’pas’ achteruit te deinzen.

De acrobatische achtergrond van bepaalde dansers valt op, zoals de man die op zijn knieën over het podium springt. Die knieën krijgen later nog een rol, wanneer een danseres er pirouettes op draait. De techniek is aanwezig, maar het geheel oogt soms chaotisch en onbezield. Bijvoorbeeld wanneer de duo’s en trio’s uitmonden in een groepsbeweging en deze asynchroon en bijna lusteloos uitgevoerd wordt. Is het door het ontbreken van een geblesseerde danser, waardoor enkele scènes veranderd zijn, dat het geheel zo onsamenhangend lijkt? Soms krijg je het gevoel naar een repetitie te kijken, waar iedereen nog zijn rol en tempo moet vinden.

Ook de bijna naïeve manier waarop Augustijnen het onderwerp verbeeldt, bemoeilijkt het meeleven. De mensen hebben moeite op hun benen te blijven staan, slaan achterover, vallen op hun knieën, maar hun zorgen weten ons amper te raken. Een mooi beeld is dat van een man die een vrouw zachtjes in beweging blaast. Maar dit kwam te laat om nog te kunnen ontroeren.

Les Ballets C de la B staat voor eclecticisme, maar de mix van acrobatie, multiculturaliteit (of is het interculturaliteit?), muziek en zang, dans en theater zorgt niet per definitie voor kwaliteit. Enkele leuke vondsten, zoals de man die onverwacht door een deurgat in de coulissen duikt, zijn niet genoeg om een stuk te dragen. Gelukkig zijn er de muziek, en zangers Dugardin en Dieltiens, die wel de gevoelige snaar weten te raken. Van ons mag Ashes weer tot ashes wederkeren.

E-mailadres Afdrukken
 
Koen Augustijnen/Les Ballets C de la B
http://www.lesballetscdela.be
www.lesballetscdela.be

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST