Banner

Les Ballets C. de la B.

Lac des Singes

Geertrui Mayeur - 01 december 2001

Of waartoe een ongewilde spraakverwarring leiden kan. Tijdens een interview in Frankrijk kreeg choreograaf Hans Van den Broeck de vraag voorgeschoteld of hij ooit al een klassiek ballet had gezien. "Ik voelde een kritische ondertoon in de vraag. Dus ik, trots dat ik positief kon antwoorden: ‘In Warschau heb ik Lac des Singes gezien.’ Heel die klas lag natuurlijk plat van het lachen. Die anekdotiek lijkt onnozel, maar voor mij was het een beginpunt."

Het feit dat hij Het Zwanenmeer (Lac des Cygnes) bedoelde, maar het onbewust over het Apenmeer had, bleef Van den Broeck bezighouden. Het groeide uit tot een idee waar acht dansers en acteurs van verschillende nationaliteiten rond zijn gaan improviseren en bewegen. Lac des Singes was geboren. Het richt het zoekproces naar het dier in de mens of de mens als "politiek dier".

De laatste jaren kent het Vlaamse danstheatergezelschap Les Ballets C. (Contemporains) de la B. (Belgique) zowel internationaal als nationaal een enorm succes. Van de Vlaamse dansgezelschappen die naam hebben gemaakt na Rosas, Jan Fabre, Needcompany en Vandekeybus, is Les Ballets C. de la B. waarschijnlijk het meest eigenzinnige. Sinds 1984 profileert de groep zich als een kunstenaarscollectief rond een veelkoppige artistieke kern.

Les Ballets C. de la B. geeft ook bij deze voorstelling blijk van een merkwaardig soort engagement: het gezelschap is het meest democratische in zijn soort en de cast is dus een afspiegeling van de samenleving. Bij Lac des Singes geen beschaafd pratende, trefzekere of perfect bewegende jonge helden maar gewone mensen.

Het opvallendste decorstuk is een grote glazen apenkooi, mét aap. Weliswaar geen echte, maar toch een zeer overtuigende. Hij slingert in de touwen, zoekt gretig naar luizen en slaat het geheel ietwat verveeld gade. Geen dans deze keer zonder muziek. Dvorak en Tchaikovsky mogen het spits afbijten terwijl er op scène een zwierige acrobatie met stoelen plaatsvindt. Spitsvondigheid troef, vooral dan in de scène waarin een balk die een actrice eerst bedreigend zwaaiend op haar medemensen afvuurt, wordt omgetoverd tot een imaginaire bar. Een geschuif met glazen en overvolle asbakken volgt en het lijkt alsof de acteurs solliciteren voor een rolletje in een donkere gangsterfilm. Ook Romeo en Juliet komt in ware West Side Story-stijl om de hoek kijken. Lac des Singes wordt zo een aaneenschakeling van momentopnames, van eenvoudige, haast banale bewegingen die verglijden in flarden dans. Het zijn vaak broze dingen, die kantelen op de rand van het niets en het veelzeggende. Even broos zijn de stiltes, die het publiek zich ongemakkelijk doen voelen en vooral ook het ritme van de voorstelling bepalen.

Een van de boodschappen bij Lac des Singes is dat de mens ondanks verwoede en vaak
geslaagde pogingen nooit de rondedans ontspringt. We zijn er eigenlijk net zo slecht aan toe als de aap in de kooi. Ook de angst die mensen koesteren, als zou de wereld één decor zijn (remember The Truman Show), hangt hiermee samen. De etalagepoppen die de acteurs op het einde van de voorstelling gadeslaan, zijn hier een perfecte illustratie van.

Hans Van den Broeck is een van de pioniers van Les Ballets C. de la B. en is bekend om zijn sterk theatrale dansvoorstellingen. Vaak hanteert hij hierbij een opvallend filmische stijl. Van den Broeck heeft een voorkeur voor het dagdagelijkse en thema’s als gebrek aan communicatie en de grens tussen schijn en werkelijkheid. Na de succesvolle internationale tournee van Everyman (1994), (They feed we) Eat, eat, eat (1996) en La Sortie (1999) is Lac des Singes zijn nieuwste danstheaterstuk.

E-mailadres Afdrukken