Banner

KVS/De Bottelarij

Andromache

Matthieu Van Steenkiste - 21 april 2003

"This is not a Love Song. This is war". Zo kondigt KVS haar Andromache aan, en meer accuraat kon ze niet zijn: Racine‘s stuk gaat over de smerigste oorlog die er heerst. Die tussen de geslachten.

Met Andromache schreef Racine een exponent van het klassieke theater zoals dat in de 17e eeuw hoogtij vierde: eenheid van plaats, tijd en handeling en allerlei vormvereisten waren de norm en de tekst werd in hoogdravende alexandrijnen gegoten. Eerder dit seizoen maakte Luc Perceval bij Het Toneelhuis al een bewerking van het stuk, maar Andromak was ondanks het geniale scènebeeld een vrij verwarrende zaak.

Perceval reduceerde het stuk tot één uur en herschreef het ook grondig. Daardoor en door het gebruik van de microfoontjes, die het niet altijd duidelijk maakten wie wat zei, was het hele verhaal van de gedoemde ketting Orestes-Hermione-Pyrrhus-Andromache nauwelijks te volgen. Nochtans behoeft Racine‘s tragedie geen condensering, merk je in Peyskens klassieke en tekstgetrouwe benadering: van scène tot scène verschuift de actie, liggen de kaarten anders en wisselen de kampen.

Dat spreekt ook uit het scènebeeld: alle acteurs wachten achter een oriëntaals aandoend traliewerk op twee banken tegenover elkaar. De actie vindt plaats op een smalle strook tussen publiek en het traliewerk, waarna de kampen op de banken meestal gewisseld blijken. Het beeld is ook duidelijk: Pyrrhus, Orestes, Hermione en Andromache zitten gevangen in hun onbeantwoorde liefde voor de ander.

Wat volgt is een wreed zicht, een onverbiddelijk steekspel met woorden: Orestes, zoon van Agamemnon, komt als gezant van de Griekse geallieerden bij Pyrrhus, zoon van Achilles, de uitlevering vragen van Astyanax, zoontje van de Trojaanse Hector en zijn weduwe Andromache. De Grieken zijn immers bang dat de zoon van Hector de val van Troje wel eens zou kunnen wreken, eenmaal hij volwassen is, en willen hem dood.

Pyrrhus is echter smoorverliefd op Andromache, die hem als oorlogsbuit werd toegewezen en hoopt haar hart eindelijk te kunnen winnen door haar zoontje te beschermen. Daarvoor moet hij wel Hermione, de aan hem ten huwelijk beloofde dochter van Helena, afwijzen. Een vernedering temeer voor de Grieken, die er bij monde van gezant Orestes mee dreigen van Pyrrhus‘ burcht een tweede Troje te maken. Maar ook Orestes heeft amoureuze interesses. Hij is al jaren smoorverliefd op Hermione, die hem keer op keer afwees. Nu doet hij een ultieme poging, en de geslepen Hermione manipuleert hem tot instrument van haar wraak.

Peyskens benadert Racine met heel wat respect, en laat het aan de acteurs over om in gevecht te gaan met de tragedie. De één blijft daar al meer in overeind dan de ander. Katrien De Ruysscher is een overtuigende Andromache, Steve Geerts een sterke Orestes. Storend is soms de overacting van Simone Milsdochter als &uumlber-bitch Hermione. Het is één van de weinige minpunten aan een voorts vlekkeloos gebrachte klassieke tragedie.

E-mailadres Afdrukken