Banner

Toneelgroep Ceremonia

Brand

Robin D'hooge - 07 juni 2004

Brandweerman Julius Vandenberghe wordt samen met twaalf collega’s opgepakt tijdens de oorlog, en overleeft als enige de nazi-concentratiekampen. Het vergeelde manuscript van zijn ervaringen blijkt gefundenes Fressen voor Ceremonia. In hun eigenzinnige stijl wordt deze gruwelijke periode weer nieuw leven ingeblazen op de scène.

De schrijfmethode van Eric De Volder is intussen zo genoegzaam bekend, dat hij niet eens meer zelf vlooienmarkten en rommelzolders hoeft af te schuimen op zoek naar vergeelde brieven en manuscripten. Dit keer werden de schoolschriftjes gewoon in zijn handen geduwd. Dikke lagen verf op het gezicht van de acteurs, een sappige lyrisch-ouderwetse woordenschat, ijzingwekkende muziek, de combinatie van volkse elementen en een vervreemdend grappige melodramatische speelstijl,… In Brand worden alle typische ingrediënten van Ceremonia volop uitgespeeld.

De Volder trapt deze keer niet in de val van zijn vorige stuk, Het Nijlpaard, dat al te zeer bleef steken een volks, alledaags verhaaltje. Hij waagt zich weer aan grote thema’s, en of het nu om pedofilie, verkrachting, of martelpraktijken gaat, steeds weer slaagt de regisseur erin om het onuitsprekelijke van deze wreedheden voelbaar te maken. Terwijl lichamen af- en aangesleept worden, doet Johan Knuts wanstaltige pogingen om zijn verhaal te doen. Veel verder dan horten, stoten en de aanslepende herhaling van rituelen komt hij niet. Op die manier probeert de gevangene wanhopig het eindeloze wachten en het zinloze geweld te bezweren en op afstand te houden. Wat Julien rest zijn herinneringen uit het verleden. Langzaam krijgt hij zijn warrige gedachten weer voldoende op orde om zich te herinneren hoe het zo ver is kunnen komen. De lijken die hem omringen komen aarzelend tot leven en nemen hun rol in het verhaal op.

Van vernieuwing of enige evolutie is dan weer geen sprake, en het beklijft allemaal wat minder dan de klassiekers waarmee we in het verleden al verwend werden. Als geheel maakt het stuk een minder doorwrochte indruk. Meer het resultaat van een intussen vertrouwde formule dan een moeizaam groeiproces, zo lijkt het wel. We moeten het ook zonder de toegevoegde waarde van Het Muziek Lod stellen. Zwevend op de grens van tragiek en komedie, stoot het verhaal diep door in de onderbuik, terwijl een bevrijdende lach nooit ver weg blijft. De perverse dubbelheid van dit gevoel, noem het een intens en draaglijk schuldbesef, is vintage Ceremonia. Daarvoor kom je naar hun stukken, en op dat vlak stellen ze zeker niet teleur.

E-mailadres Afdrukken