Banner

Het Paleis

Armandus De Zoveelste

Brecht Hermans - 14 januari 2009

Armandus De Zoveelste is good old-fashioned fun. Een sprookje zoals alleen grootmoeders ze voorlezen, alleen Disney ze verfilmt en alleen de Efteling ze tot leven brengt.

In een niet nader benoemd land, in een niet nader benoemde tijd, gaat het niet goed. De koningin is doodziek, en daarom wil de koning aftreden. Maar de prins wil zijn vader op de troon niet vervangen en de prinses is te jong en bovendien een meisje. Er zit niets anders op dan dat de koning, de prins en de prinses op zoek gaan naar een geneesmiddel voor de koningin. Hun zoektocht leidt hen naar een wereld boordenvol magische wezens als kabouters en feeën, maar ook zwarte ridders, boze heksen en tovenaars. Het zwaarste gevecht zullen ze echter moeten leveren met zichzelf. Vooraleer het kwaad overwonnen kan worden, en de koningin genezen, moeten de drie helden de confrontatie aangaan met de zwarte kantjes in zichzelf. En dat is niet altijd even eenvoudig..

Dimitri Leue schreef een theatersprookje waarin alles nog eens groots mag zijn. De sfeer ademt magie — leve de terugkeer van de coulissen, waarachter acteurs zich kunnen verkleden om weer tevoorschijn te springen als een gloednieuw, verrassend figuurtje. De sterretjes aan de wand en de zwevende feeënkoningin hebben een hoog Studio 100-gehalte, maar gelukkig heeft Het Paleis meer te bieden dan dat alleen. Armandus De Zoveelste kan zo naast de werken van Shakespeare geplaatst worden; ergens tussen het koningsdrama King Lear en de fantasierijke komedie Midsummer Night’s Dream.

De eerste scènes van Armandus De Zoveelste spelen zich af in de gewone mensenwereld. De metalen schotten van het decor vormen de wanden en deuren van het paleis en achteraan is een doek gespannen als vlag of wapenschild van het koninkrijk. Ook in de kostuums wordt die herkenbaarheid verder gezet: de prinses is duidelijk de prinses in haar schitterende kleed inclusief lange sleep. Maar de kostuums bevatten ook hedendaagse elementen, zoals de spijkerbroek die de prins onder zijn rokkostuum draagt.

Zodra de mensenwereld verlaten wordt, komen we terecht in Midzomernachtsdroom. De metalen schotten worden versleept en vormen nu spiegels en mysterieuze deuren naar andere werelden, het achterdoek verdwijnt en maakt plaats voor een fonkelende sterrenhemel. Daaronder worden de personages uit het eerste deel van de voorstelling omgetoverd tot fantasierijke sprookjesfiguren. Zo wordt de dokter een indrukwekkende mensenverschrikker met stelten als benen en lange krukken aan de armen. Maar de kabouters zijn misschien nog wel de allerleukste vondst. In het zwart geklede acteurs met rode pantoffels aan hun voeten en een poppenhoofd in hun hand brengen deze kleine wezentjes tot leven. Ook al zien we van de kabouters alleen het hoofd en de voeten, toch krijgen we het gevoel alsof ze echt op het podium pijlsnel heen en weer hollen.

Armandus De Zoveelste is een sprookje met alles erop en eraan, en dat geldt ook voor de muziek. Die begeleidt zowat constant wat er gebeurt op scène. Soms wordt het echter wat teveel van het goede. Tijdens de scènes in het paleis begeleidt pianomuziek van Antoon Offeciers braafjes de actie: een trieste scène krijgt een triest muziekje, een spannende scène een spannend. De soundscape van Eavesdropper onder de scènes in de magische wereld hebben minder onder dit rood op rood schilderen te lijden, maar ook daar komt al dat geluid wel eens vermoeiend over. Minder was zeker meer geweest.

Dimitri Leue heeft zich laten inspireren door klassieke schema’s, waardoor Armandus De Zoveelste ouderwets theater vol fantasie en magie is geworden. En ouderwets is in dit geval zeker niet negatief. Net als Shakespeare is Armandus De Zoveelste theater van alle tijden.

Armandus De Zoveelste is nog tot 28 februari op tournee in Vlaanderen. Voor data, zie de speellijst op de website.

Foto’s: Kurt Van Der Elst
E-mailadres Afdrukken