Banner

Kris Verdonck

End

Brecht Hermans - 21 mei 2008

Wat als het programmaboekje een andere voorstelling beschrijft dan je net hebt gezien? Wie moet je dan nog geloven, de recensent of de dramaturg?

De werken van Kris Verdonck zijn allesbehalve eenduidig. Steevast zoeken ze een grijze zone op waarin alle grenzen vervagen en waarin het intellect alleen het niet meer kan halen. Zijn installaties zijn bijna dans, zijn dans bijna theater en zijn theater bijna beeldende kunst. Eigenlijk is Verdonck vooral een poëet. Met End kiest hij voor het theater, maar de gebruikte tekst is ondergeschikt aan het geheel: een malende beeldenstroom in een desolaat landschap.

In den beginne. Donkere wolken trekken traag voorbij op een lang videoscherm. Soms hapert het beeld, net als de soundscape. Het podium is bedekt met een dikke laag assen. De titel End windt er geen doekjes om: we zijn aanbeland bij het einde der mensheid. De vernietiging is zelfs al voorbij, dit is een beeld van na de Apocalyps. Een beeld dat ruim de tijd krijgt om volledig opgenomen te worden door het publiek. Pas na enkele minuten komt een eerste personage op: een man trekt met zijn lichaam een lange staalkabel vooruit. Hortend en stotend, op het ritme van de haperende wolken. Na dit personage volgen er nog vijf en net als de wolken trekken ze telkens opnieuw van rechts naar links over de scène (op de ene man na die keer op keer van boven naar beneden gevallen komt). Tussen de personages onderling bestaat er geen communicatie. Toch wekken zij in hun gedeelde ruimte bij momenten krachtige beelden op. Tussen die momenten sleept de voorstelling zich net als de personages van het ene beeld voort naar het andere. Opnieuw en opnieuw.

Ondanks de voortdurende herhaling dwingt Kris Verdonck je actief te blijven kijken naar het geheel. Doordat het ene beeld in het andere overloopt, blijf je de kleine verschillen die voortdurend ontstaan en verdwijnen opmerken. Wanneer je jezelf probeert te verhouden tot wat er op scène gebeurt, word je daarin constant van het ene op het andere been gebracht. Het is een constant zoeken in de chaos, ook al is die zeer geometrisch geordend. Kris Verdonck doet daarmee wat een goed schilder doet: hij stuurt de aanschouwer op een zoektocht, langs veel kronkelende wegen.

Vooral in het begin van de voorstelling weet Verdonck de toeschouwers aanzienlijk te intrigeren met zijn kunst- en vliegwerk. Letterlijk. Zo is er één personage dat zich op een behoorlijk aantal meters hoogte door de lucht voortbeweegt. Ook voorwerpen komen tot leven bij Kris Verdonck: een karretje met vier schelle luidsprekers rijdt autonoom over de scène, van begin tot einde blijft het donkere as sneeuwen en af en toe loopt ook een brandende lont van de ene coulisse naar de andere. Deze levenloze personages maken de beelden net dat tikkeltje straffer. Normaal zou er zelfs een volledige motor over de scène bewegen, ware het niet dat die net voor de première in panne viel. Maar met of zonder motor, na een tijdje blijkt de magie van de techniek uitgewerkt.

De grijze zone waarin Kris Verdonck zich met plezier wentelt, maakt dat iedere toeschouwer zijn eigen interpretatie aan de voorstelling geeft. Dat blijkt duidelijk uit het programmaboekje dat End begeleidt. Dramaturge Marianne Van Kerkhoven, zowat dé dramaturge der Lage Landen, stelde een tekst op waarin wordt uitgelegd waar de voorstelling vandaan komt. Van Kerkhoven gaat zelfs zo ver dat ze voor elk personage afzonderlijk de inspiratiebronnen verklaart. Wie de tekst pas leest na afloop van de voorstelling zal merken dat zij beelden oproept die je niet hebt gezien. Deze nieuwe beelden gaan automatisch de oude verdringen, alsof wat je zelf gezien hebt verkeerd of onvolledig zou zijn. Dat is uiteraard niet zo; het is juist zeer sterk wanneer een voorstelling voor elke toeschouwer afzonderlijk een unieke belevenis is. De grote vrees van deze recensent is dat door het programmaboekje de toeschouwers toch tot een gemeenschappelijke visie worden gedwongen. Lees het dus vooral niet en zoek gewoon zelf naar wat je in End kan vinden. En dat is heel wat.

End is nog tot 29 oktober 2009 op tournee in Europa. Voor data, zie de speellijst op de speellijst.

E-mailadres Afdrukken
 
Kris Verdonck
http://www.margaritaproduction.be/
www.margaritaproduction.be
www.kfda.be

Recensies:
M, A Reflection

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST