Banner

Abattoir Ferme

Mythobarbital / Val der Titanen

Brecht Hermans - 06 februari 2008

Tijdens een creatieproces kan het gebeuren dat een gezelschap zijn koers onverwacht wijzigt omdat wat erin zit er nu eenmaal uit moet. Wat aanvankelijk werd aangekondigd als Deviant ontwikkelde zich tot Mythobarbital, waarmee Abattoir Fermé zijn publiek weer een langgerekt visueel orgasme bezorgt.

Een introductie op Abattoir Fermé lijkt al lang niet meer nodig. In de kleine tien jaar dat het gezelschap bestaat, heeft regisseur Stef Lernous nog net niet een cultstatus bereikt en is zijn gezelschap binnen en buiten Vlaanderen zowel beroemd als berucht. Soms lijkt het alsof er maar twee soorten mensen bestaan: liefhebbers en tegenstanders. Maar zelfs die laatsten kunnen niet anders dan respect hebben voor de radicaliteit en durf van het gezelschap. In de pers klonk het alvast uitermate lovend na Tourniquet, dat meteen beschouwd werd als een meesterwerk en overladen werd met prijzen. Maar wat daarna?

Mythobarbital / Val der Titanen is een voorstelling geworden die veel dichter bij de "normale" mens staat dan we de laatste tijd van Abattoir Fermé gewoon zijn. We zien drie personages in wat een doordeweekse huiskamer zou kunnen zijn. De één zoekt zijn kat, de ander zit op haar Ikea-zetel en bladert door een tijdschrift, de derde komt thuis van de winkel. In tegenstelling tot Tourniquet, waarin een vervreemdende geschiedenis op scène stond, is er nu opnieuw identificatie mogelijk, althans tot op zekere hoogte. De nachtmerrie loert immers nog steeds om de hoek. Ditmaal niet meteen in een grootse, surrealistische overrompeling, maar wel in de uitvergroting van de kleine verveling des levens. Het is griezelig om het compulsieve gedrag van mensen met hun gewoonten te zien en de herkenning daarin toe te laten. Lernous confronteert het publiek met personages die zich door het leven sleuren, niet beseffend dat ze al lang dood zijn.

Het blootleggen van de gruwel die in het kleine vervat zit, geeft Mythobarbital een ijzersterk begin dat een enorme samengebalde energie in zich draagt. Die komt tot uitbarsting zodra de personages een vluchtweg gaan zoeken uit hun dagelijkse sleur. Deze zoektocht leidt hen langs mythen en — niets gruwelijker dan dat — sprookjes. Sneeuwwitje, Rapunzel en The Wizard Of Oz passeren allemaal de revue. Dit brengt een flinke dosis humor met zich mee, maar de horror hoeft daardoor niet aan kracht in te boeten. Binnen deze sprookjesachtige nachtmerrie komt het visuele genie van Abattoir toch weer volledig tot leven.

De voorstellingen van Vlaanderens meest huiveringwekkende gezelschap blijken sinds enkele seizoenen beter en beter te kloppen: decor, belichting en geluid passen uitstekend bij de inhoud en de personages. Er is geen enkel element dat echt overheerst, wat op scène staat is een kloppend geheel waarin verschillende kunstvormen hand in hand met elkaar gaan. Wellicht speelt hierin de keuze voor tekstloos theater een belangrijke rol, wat zeker van toepassing is op Mythobarbital.

De tijd dat we het kwaad in de wereld op de nek van de grote, boze wolf konden schuiven is voorbij. Abattoir Fermé speelt onze duistere gevoelens expliciet uit en haalt daarmee onze zo diep mogelijk weggestoken spoken uit de kast. Deze voorstelling slaagt er nog meer dan haar voorgangers in om de nachtmerrie dicht bij onszelf te laten vertrekken en vervolgens te laten ontsporen in een lange trip vol huiveringwekkende hallucinaties. De werkelijkheid na afloop met dezelfde ogen bekijken, is onmogelijk. Als een kind moet je opnieuw alles ontdekken. Dit is wat de voorstellingen van Abattoir Fermé zo uniek maakt. Daarom is dit theater belangrijk.

Mythobarbital / Val der Titanenis nog tot 24 mei op tournee in Vlaanderen en Nederland. Voor data, zie de speellijst op de website.

E-mailadres Afdrukken