Banner

LOD & Theater Antigone

En hij sprak tot zijn hart

Brecht Hermans - foto's: Michiel Hendryckx - 09 november 2007

Wat krijg je als je twee talentvolle, ietwat merkwaardige theaterkoppen bij elkaar steekt? Met wat geluk een fenomenaal vuurwerk. De vonk is tussen Koen De Sutter en Pieter-Jan De Smet duidelijk overgesprongen, maar hun voorstelling spettert net iets te veel in het rond om tot een explosie te komen.

Twee mannetjes met dikke snorren brengen een draagberrie binnen. Daarop ligt een fiets, bedekt met een wit laken. De twee figuurtjes bevinden zich in een soort medisch controlecentrum voor wielrenners. Tussen de menselijke curiosa brengen de mannetjes inzichten over de grotere en kleinere dingen des levens te berde. Met fijnzinnige humor halen zij onze hersenen, Nietzsches filosofie en het menselijke hart onder het mes. Boordevol muziek, slapstick en waarachtige kookkunst lijkt En hij sprak tot zijn hart een bonte, associatieve collage van thema’s die boeiend zijn voor makers en kijkers met een gezonde dosis nieuwsgierigheid naar het eigen lichaam. Rode draad doorheen dit alles lijkt de sterke link tussen sport, geneeskunde, filosofie en geluk.

Vier personages bevinden zich op scène. Eén ervan is Tom Van Overberghe die alle technische snufjes -- licht- en geluidspanelen, stekkers en stopcontacten -- voor zijn rekening neemt. Daarnaast zijn er de drie acteurs. Koen De Sutter profileert zich vooral als meesterverteller. Of hij nu voorleest uit Nietzsche of uit eigen teksten, dankzij zijn mooie uitspraak hangt iedereen aan zijn lippen, zelfs wanneer niet helemaal duidelijk is waarover het gaat. Ook Pieter-Jan De Smet leest en vertelt, maar op zijn hoed prijkt toch vooral de pluim van de muziek. Geholpen door multitalent Liesa Van der Aa wisselt hij ondersteunende geluiddecors af met prettige liedjes. Een enkele keer komt hierdoor de verstaanbaarheid van de teksten in het gedrang, maar over het algemeen vormen beide een mooie aanvulling op elkaar.

En hij sprak tot zijn hart speelt zich af in een bevreemdende atmosfeer. Hiervoor zorgen onder andere de monitoren waarop heel de voorstelling lang fietsers in chirurgenpakken te zien zijn. Verder staan grijze blokjes met allerlei objecten verspreid in de ruimte. Aanvankelijk zijn die bedekt met witte lakens die een doods sfeertje oproepen, maar één voor één worden ze door de spelers onthuld. Eén object blijft echter verstopt; blijkbaar willen De Sutter en De Smet toch niet alles laten zien, en moet het laatste puzzelstukje door de toeschouwer zelf worden ingevuld.

Hoe die leegte betekenis moet krijgen, wordt ons echter niet met de paplepel ingegeven. Hoewel de vele tekst- en muziekfragmenten op zichzelf erg sterk en leuk zijn, hangt het geheel toch net iets te los aan elkaar. Je ziet dat de makers duidelijk met veel passie, plezier en liefde voor het vak aan de slag zijn gegaan, maar wat ze nu precies willen vertellen is niet helemaal duidelijk. Het lijkt alsof er ook niet ten volle gebruik gemaakt is van het aanwezige talent. De Sutter, De Smet en ook de relatieve nieuwkomer Liesa Van der Aa hebben heel wat in hun mars, maar alles blijft een beetje aan de oppervlakte. Dat had met zoveel talent in huis ongetwijfeld anders gekund.

Al bij al presenteert LOD in samenwerking met Theater Antigone ons een fijne voorstelling vol interessante inzichten, muziek en slapstick. En hij sprak tot zijn hart is plezierig en aangenaam, en blijft ondanks het gebrek aan een overkoepelende duiding boeien tot het einde. Alleen jammer dat er nergens echt diep op ingegaan wordt; Koen De Sutter en Pieter-Jan De Smet spreken niet echt tot het hart.

En hij sprak tot zijn hart is op tournee in Vlaanderen tot 12 december. Voor data, zie de speellijst op de site.

E-mailadres Afdrukken