Banner

Het Zuidelijk Toneel

Lichaam

Brecht Hermans - foto's: Phile Deprez - 26 februari 2007

Van alle kanten weerklinken paniekerige stemmen: er zijn niet genoeg makers voor de grote zaal. Dankzij Olivier Provily is er echter nog hoop. In zijn zoektocht naar intiem theater legt hij de mogelijkheden van de schouwburg bloot. Met Lichaam brengt hij opnieuw een groots staaltje beklijvend theater.

Voor de tweede keer gaat Olivier Provily aan de slag met dezelfde zes jonge acteurs. Net als bij Fragmenten baseert hij zijn nieuwe voorstelling op hun improvisaties. Meer nog dan toen kiest hij dit keer echter voor één centraal thema: het lichaam. In de zeer uiteenlopende scènes wordt gezocht naar alledaagse situaties waarin ons eigen lichaam en dat van anderen centraal staat. De ene keer is het lichaam eenzaam, de andere keer grappig en dan weer op zoek naar contact. Door een aaneenschakeling van prachtige beelden, afwisselend komisch en aangrijpend, confronteren Provily en zijn acteurs de toeschouwer met zijn eigen lichaam.

Het meesterschap van Provily treedt in zijn werk vooral naar voren door zijn intrigerende toepassing van stiltes. Deze geven de enkele woorden die worden uitgesproken de kans om hun volle betekenis(sen) te ontplooien en dieper in het hoofd van de toeschouwer binnen te dringen. Zelfs wanneer de tekst in het Frans is en — naargelang de individuele kennis van deze taal — misschien niet alles begrijpbaar is, blijken de woorden toch krachtig in te werken op het publiek. Andere voorbeelden van het potentieel van de stilte vinden we terug in de scènes waarin helemaal niet wordt gesproken. Wanneer acteur Marcel Osterop halfnaakt in het licht zit dat door een eenzaam venster naar binnen valt, spreken zijn kleine schuchtere bewegingen boekdelen. Ondanks het gebrek aan enige talige context — wie is hij, waarom zit hij daar? — toch een emotioneel hoogtepunt.

De dramatische verstilling wordt door Provily — veel meer nog dan bij Fragmenten —tot het uiterste gedreven, met schitterende resultaten tot gevolg. Enkel de scènes in de studentenkamer blijken te licht op te wegen tegen de rest van de voorstelling. De woorden die in deze hyperrealistische momentopnamen vallen, zijn niet zwaar genoeg om de lange stiltes te vullen. Na een tijd wordt het zelfs aftellen tot de laatste acteur in deze scènes aan bod is geweest. Gelukkig maakt de monoloog van actrice Carola Bärtschiger veel goed.

Ondanks de afwisseling tussen gespannen en lichtere scènes, blijft Lichaam over de hele lijn een erg zware voorstelling. Dit heeft niet alleen te maken met de geladen stiltes, maar ook met het drukkende decor dat bestaat uit massieve, zwarte muren. Je voelt je als toeschouwer ingesloten in de beklemmende omgeving waarin ook de personages zich bevinden. Dit is op zich een mooi principe, maar wanneer even een deur of een raam opengaat, is dat toch een hele verademing. Hoe langer hoe meer lijken de muren op je af te komen, alsof je kopje onder wordt geduwd in een donkere poel en pas bij het applaus terug boven water kan komen.

Olivier Provily laat in Lichaam zijn beeldende talent spreken, alsook zijn meesterschap in het overtuigend tonen van alledaagse mensen in alledaagse situaties. De acteurs spelen dicht op hun eigen huid en tegelijk op die van de toeschouwer. Zonder schroom leggen zij een stukje van hun eigen ziel bloot, en maken zo contact met het individuele lichaam in de donkere zaal. Deze voorstelling leg je niet zomaar naast je neer.

Lichaam is nog tot 15 maart op tournee in Vlaanderen en Nederland. Voor speeldata, zie de speellijst.

E-mailadres Afdrukken
 
Het Zuidelijk Toneel
http://www.hzt.nl
www.hzt.nl

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST