Banner

Laura van Dolron

Walden Revisited

Brecht Hermans - 07 februari 2007

Stand-upcomedy heeft vaak iets weg van een uit de hand gelopen cafégrap. En eigenlijk is het met stand-up philosophy net hetzelfde: bij een goed glas bier hebben we allemaal wel eens een filosofisch momentje. In tegenstelling tot ons gaat Laura van Dolron wél keihard tot op het bot.

Verstopt in een hutje schreef de Amerikaanse filosoof Henry D. Thoreau een eeuw geleden zijn Walden bij elkaar: een hardvochtige kritiek op het kapitalisme. Altijd in voor een goed gesprek met een befaamd filosoof, kruipt Laura van Dolron in de huid van Thoreau, wat aanleiding geeft tot een hardvochtige tirade gericht tot haar publiek van consumptiegerichte varkens. Maar dan beseft ze dat ze te ver is gegaan en besluit ze de tegenpartij een kans te geven in de vorm van kapitalistisch cabaret. De naam "stand-up philosophy" blijkt niet gestolen. Maar ook dat cabaret blijkt niet helemaal te werken. "Ik zit er ergens tussen", stelt Laura van Dolron. "En de mensen waar ik van houd ook."

Eén van die mensen is actrice Lizzy Timmers. Aanvankelijk blijft haar rol beperkt tot een schizofreen spiegelbeeld van Van Dolron, alsof zij in het leven geroepen is om wat zij zegt te bevestigen. Voor wie Timmers eerder aan het werk zag een teleurstelling: deze actrice heeft immers veel meer in haar mars. Alle verwachtingen worden echter ingelost. Op een bepaald moment breekt zij uit haar rol en richt ze de meedogenloze blik op Laura van Dolron zelf. Merkwaardig is echter dat de kritiek die zij spuit toch ook weer van de hand van Van Dolron is. Voortdurend bevestigt én ontkracht deze maakster haar eigen argumenten.

De voorstellingen van Laura van Dolron leg je als toeschouwer niet zomaar naast je neer. Moeiteloos neemt de maakster je mee in haar gedachtegang, maar zowel in haar argumenten voor als tegen zit waarheid. Uiteindelijk valt er niet meer te zeggen wat nu eigenlijk haar eigen standpunt is, en tegelijk besef je dat je zelf ook geen definitief standpunt hebt. Walden Revisited roept op tot nadenken over hoe jij bepaalde dingen ziet om uiteindelijk net als Laura van Dolron te concluderen dat niets zo zwart-wit is. En dat we daar misschien maar eens vrede mee moeten nemen in plaats van die constante poging onszelf te verbeteren en te verheffen.

Laura van Dolron durft het aan zichzelf naakt op scène te zetten, zowel haar gedachten als haar kwaliteiten als theatrale performer worden zonder poespas aan het publiek geserveerd. Geen kostuums en geen decors — op een Ikea-stoel en een spreekbeurtachtige powerpoint na. Deze directe soberheid werkt zeer krachtig in op de toeschouwer. Gelukkig is er wel voldoende humor aanwezig om het geheel luchtig te houden, hoewel het nooit echt hilarisch lijkt te worden. Voor wie zich overgeeft aan de filosofische gedachtestromingen zit er voldoende vaart in de voorstelling, maar wie hoopt zijn hersenen uit te kunnen schakelen voor een avondje ontspannend theater, zal Walden Revisited een zware brok vinden. Een voorstelling als deze zal niet snel naar de grote schouwburg worden gehaald, maar komt dan ook volledig tot haar recht in de kleine zaal.

Dat het kapitalisme veroordeelbaar is, wisten we al langer dan vandaag. Maar dankzij Laura van Dolron erkennen we nu eindelijk de kapitalist in onszelf, zullen we niet langer lachen met hardwerkende mensen die daardoor meer geld hebben en zullen we vanaf nu zeker en vast thuisblijven van de cursus zelfverheffing. Misschien kan theater niet in één vingerknip de wereld veranderen, maar als het ons een inzicht weet bij te brengen over onszelf is dat toch al een mooie start.

Walden Revisited is nog tot 10 februari op tournee in Vlaanderen en Nederland. Voor data, zie de speellijst.

E-mailadres Afdrukken