Banner

Toneelgroep Ceremonia

Meestersnacht

Brecht Hermans - foto's: Tania Desmet - 29 november 2006

Meestersnacht is geen meesterwerk. Een schoenmaker die bij zijn leest blijft, verdient respect: zo is immers kwaliteit verzekerd. Eric De Volder heeft een recept gevonden dat ons keer op keer doet genieten, maar zo overdonderd als bij de eerste hap raken we niet meer.

Wie Eric De Volder zegt, denkt meteen aan de canon die onlosmakelijk met zijn persoon is verbonden: het bijna mythische verhaal over hoe hij eens op zijn Gentse zolderkamer begon te repeteren en hoe dat is uitgegroeid tot wat vandaag Toneelgroep Ceremonia is. Helaas is de continue terugkeer van dit hardnekkige verhaal typerend voor De Volder. Ook over zijn voorstellingen kan keer op keer hetzelfde worden verteld. De grillig geschilderde gezichten, het ingenieuze lichtplan en de fysieke acteerstijl zijn ook nu weer ruimschoots aanwezig. Meestersnacht is een typische De Volder-voorstelling, wat zowel haar kracht is als haar zwakte.

Opnieuw zoekt De Volder zijn toevlucht tot een reeks authentieke bronnen. Dit keer een aantal korte kattebelletjes van een weinig vreugdevol koppel. In een bepaalde periode van hun leven leken man en vrouw enkel nog via de pen te communiceren. Hiervan is echter weinig in de voorstelling zelf terug te vinden. De Volder en de zijnen hebben ervoor gekozen om met de kattebelletjes als inspiratiebron hun eigen theater te brengen. We zien een bekvechtend koppel, met zowel financiële als relationele problemen: elke dag droog brood, gekibbel over geld en voortdurende verdenkingen van buitenhuiselijke uitspattingen maken de huiselijke sleur met de dag pijnlijker. Het koppel kan niet met en niet zonder elkaar. Alleen de inwonende mama — een Ineke Nijssen die moeiteloos haar nochtans sterke tegenspelers van het podium veegt — lijkt sterk genoeg in haar sloffen te staan om hier een einde aan te kunnen maken.

Met Meestersnacht bewijst Eric De Volder maar weer eens dat ook binnen het Vlaamse huisgezin de tragiek even groot kan zijn als bij de verheven personages van de oude Grieken. De catharsis werkt echter minder aangrijpend dan bij vorige stukken zoals het internationaal gesmaakte Achter ’t eten. Desalniettemin weten de karakters ons medelijden moeiteloos op te wekken. Bij Ceremonia kunnen we er gelukkig wel van op aan dat er ook voldoende gelachen kan worden. Dit gebeurt vooral met de musicalliedjes die bol staan van het cynisme. Wanneer Leen Roels haar zwangerschap aankondigt "hoera, hoera" of mama Ineke Nijssen meedeelt dat zij kanker heeft. "Hoera, hoera."

Muzikaal genie achter Meestersnacht is Ad Cominotto. Eerder dit seizoen componeerde hij de muziek voor Nachtschade, waar Eric De Volder ook bij betrokken was. De twee lijken elkaar goed aan te voelen. Gedurende de hele voorstelling sluimert Cominotto’s subtiele muziek als een voortdurende dreiging onder de woorden van de acteurs. Soms zou je bijna gaan denken dat het geluid uit een naburig café komt, maar het repetitieve karakter ervan ontkracht dit idee. Daarnaast zijn er echter ook de musicalliedjes: leuke melodieën waar steeds een hoekje af is. De link met de personages, die meerdere vijzen los hebben zitten, is niet ver zoek.

De muziek, de belichting, de kostuums en de grime. Eric De Volders eigen stijl dringt door tot in de details, tot in de hilarische tijgerpantoffels. Deze Vlaamse meester heeft onmiskenbaar een eigen stijl waarbij een unieke sfeer hoort die iedereen zou moeten beleven. Het lijkt alsof De Volder het met die stelling eens is, want variatie en verrassingen blijven achterwege. Hierdoor lijkt de uitwerking van de De Volder-formule steeds minder krachtig, maar de hoogstaande kwaliteit blijft gegarandeerd.

Meestersnachtis nog tot 28 februari op tournee in Nederland en Vlaanderen. Voor data, zie de href=http://www.toneelgroepceremonia.be/index2.html target=”_blank”>speellijst.

E-mailadres Afdrukken