Banner

Cie De Koe

Utopie van het Atoom

Brecht Hermans - foto's: Koen Broos - 20 november 2006

Communicatie, daar draait het om. We praten te weinig. Wat weten u en ik nu eigenlijk van elkaar? Het antwoord op de vraag wie we zijn, is simpel: een aaneenschakeling van atomen. Maar de wetenschap noch de filosofie kan bepalen wie we nu echt zijn. Vanbinnen, achter de façades. Want "slaat ge uw masker kapot, dan slaat ge ook uzelf aan diggelen."

Drie mannen nemen een pauze: ze drinken koffie en praten met elkaar, of juist niet. De hypothese dat zij zich in een hotel bevinden, klinkt aannemelijk. Maar misschien zijn ze ook wel ergens anders. Op het theater, of is dat te demystifiërend? Zij bevinden zich in ieder geval ergens in het onmetelijke heelal, dat er op foto soms net hetzelfde uitziet als een kop koffie van bovenaf bekeken. Het hangt maar af van de hoek van waaruit men het bekijkt. Maar nu wordt er gepauzeerd en kan er worden gekletst. Over de rijke geschiedenis van de BRT bijvoorbeeld, of over eerste erotische ervaringen. Af en toe wordt de conversatie onderbroken door een om aandacht schreeuwende telefoon, maar niemand neemt op. Het is pauze.

Tussen de lampen en de coulissen staan drie meesterlijke acteurs: Peter Van den Eede, Stefaan Van Brabandt en Bruno Vanden Broecke. Zowel op theater als op televisie hebben zij hun komisch talent al meermaals bewezen. Ze vormen dan ook een ideaal trio om een voorstelling te dragen waarin filosofische mijmeringen even gemakkelijk worden doorbroken door het privéleven van mediacoryfeeën als door de trieste omstandigheden van een grootmoeder die wil sterven. Op onovertroffen wijze weet Cie De Koe serieuze thema’s aan te snijden, zonder dat het geheel te zwaar wordt.

Aanvankelijk is het moeilijk te vatten waarom de personages van het ene onderwerp naar het andere springen en waarom de dialogen ook nog eens worden onderbroken door rinkelende telefoons, dreigende muziek of het oefenen van toonladders. Stukje bij beetje krijg je echter meer vat op het geheel en op de karakters. Meer en meer krijg je het gevoel dat je de personages leert kennen en toch blijft er altijd dat zalige niet weten dat het geheel zo boeiend maakt. Van tijd tot tijd volledig in het duister tasten kan spannend zijn.

Beelden en gedachten worden in Utopie van het atoom veelvuldig opgewekt, maar wanneer een van de personages te ver doorgaat in één gedachte, onderbreekt een ander hem: "het is wel pauze hé". Zo wordt er steeds een denklijn opgeroepen die meteen ook weer afgebroken wordt. En dat afbreken wordt daarna ook weer gerelativeerd door de acteurs, wat tegelijk een komisch als kosmisch effect heeft. Je voelt je verloren in de ruimte, maar tegelijk weet je constant waar je bent: in de theaterzaal. Treffend worden de tegenstellingen die zich in elk mens bevinden verwoord, met als gevolg dat je je bewust wordt van die tegenstellingen in jezelf. Je voelt als het ware waarover het gaat, en dat maakt van deze voorstelling een knap staaltje theater.

Het zeer subtiele spel met licht en de korte onderbrekingen in de dialogen door muziek of fysiek tussenspel dragen bij tot het verloren gevoel in de ruimte. Dit gevoel bereikt zijn climax in het eindbeeld: een videoprojectie, begeleid door muziek, waarnaar zowel acteurs als publiek gebiologeerd staren. Op theatraal vlak heeft deze voorstelling verder weinig nieuws te bieden, zonder dat dit echter stoort. De gedachten zijn het belangrijkst bij Cie De Koe, zowel deze die door de acteurs de zaal in worden gestuurd als de bedenkingen die zij oproepen bij het publiek. Constant zetten de spelers je ertoe aan jezelf en je positie in deze wereld en zelfs in dit heelal te bepalen. En daar wordt dan achteraf in de bar nog heerlijk over gekeuveld.

Utopie van het atoomis nog tot januari 2007 op tournee in Vlaanderen en Nederland. Voor data, zie de speellijst.

E-mailadres Afdrukken