Banner

NTGent

Het leven een droom

Brecht Hermans - 16 oktober 2006

Johan Simons brengt de Efteling op het theater. Overal deurtjes, karretjes en bonte personages. Ogen en oren schieten tekort bij dit surrealistische sprookje: een donker en griezelig, maar tegelijkertijd geestig avontuur. Al lijken de acteurs zich misschien meer te amuseren dan het publiek.

Wat doet het NTGent met een stuk dat uitpuilt van de zwaar katholieke barok? Als een allegorische kritiek op zijn tijd schreef de priester Calderón de la Barca een theaterstuk over koning Basilius die na een angstaanjagend visioen zijn zoon Sigismond laat opsluiten in een toren. Uit twijfel over zijn daden besluit hij Sigismond voor een dag de vrijheid en de macht te geven. Dat mondt uit in een nachtmerrie, waarna Sigismond opnieuw in de toren belandt. Hij wordt echter bevrijd door het volk en grijpt de macht. Maar het blijkt moeilijk trouw te blijven aan de revolutionaire leuze van "dood aan de tirannie".

Gelukkig heeft Simons de katholieke invalshoek van de la Barca naar de achtergrond verdrongen. De personages worden niet langer beheerst door een hogere macht, maar zijn zelf verantwoordelijk voor hun daden. De typische frivoliteit van de barok blijft echter wel nadrukkelijk aanwezig. De rijmende teksten en de kostuums vormen een duidelijke knipoog, maar ook in de muziek van Peter Vermeersch weerklinkt een historische toets. En met zijn roze pak en Duitse liederen vormt Christoph Homberger een verwijzing op zichzelf.

Ondanks het veelbelovende Efteling-gevoel, houdt deze vrolijkheid niet erg lang stand. Het leven een droom lijkt uiteen te vallen in verschillende bedrijven, die nogal afwisselen in kwaliteit. Het eerste halfuur blijft de toeschouwer alert door het hoge chaosgehalte, maar zodra we de bizarre personages enigszins kunnen plaatsen, verslapt de aandacht snel. De voorstelling kan niet echt raken en is niet geestig genoeg om te blijven boeien. Dat verandert in de tweede helft van het stuk, wanneer we dan toch medelijden krijgen met de opnieuw tot de toren veroordeelde Sigismond – hij is een monster, maar enkel omdat het leven dat van hem heeft gemaakt.

Wanneer de revolutie losbarst, wordt het echt genieten. Brutaal wordt er op alles en iedereen ingehakt, de lijken vliegen in het rond. Dat alles onder begeleiding van harde rockmuziek — een ruig feest en een lust voor het oog. Hier en daar gaan in het gewoel wel interessante momenten verloren, zoals de korte ketchupscène, maar een revolutie mag ook niet ordelijk zijn. Helaas duurt het na deze scènes te lang voor we aan het eigenlijke einde van het stuk toe zijn. Maar dat slot slaat dan wel weer trefzeker toe.

Eerder dit jaar speelde de muzikale voorstelling Het leven een droom al op de Duitse RuhrTriennale, en dat is te merken: ze loopt als een geoliede machine. De acteurs zijn op elkaar ingespeeld, net als de muzikanten, zowel onderling als op de spelers. Dat zorgt voor een enorme energie die vanop het podium naar de toeschouwers overspringt. Met een onovertroffen overgave hebben de acteurs hun personages stevig bij de enkels van begin tot eind, kleine details in beweging worden krampachtig vastgehouden. En dat siert het stuk.

Meer dan twee uur lang neemt NTGent je mee naar een bijzondere wereld ergens tussen fantasie en werkelijkheid. Er wordt knap geacteerd, gemusiceerd en gekoketteerd. Het blijft echter te zeer op een afstand — enerzijds door de wisselende kwaliteit, anderzijds door de geïmproviseerde spelletjes tussen de acteurs, waardoor de toeschouwer een buitenstaander wordt. Je kijkt naar een andere wereld, maar je gaat er geen deel van uitmaken. Dat is jammer, maar wel onderhoudend.

Het leven een droom is nog tot april 2007 op tournee in Vlaanderen en Nederland. Daarna vertrekt de voorstelling opnieuw naar Duitsland. Voor data, zie de speellijst.

E-mailadres Afdrukken