Banner

De Paardenkathedraal

Paris, Texas

Brecht Hermans - 31 maart 2006

Een desolaat landschap van reusachtige billboards, daartussen een verwaarloosd figuur: Paris, Texas is de reconstructie van een verleden dat diepe sporen nalaat. Het midden houdend tussen de grootse emotie van de film en het intieme van het theater, poogt De Paardenkathedraal de toeschouwer te ontroeren.

Na vier jaar spoorloos te zijn geweest, keert Travis terug naar de bewoonde wereld. Hij trekt in bij zijn broer Walt en diens vrouw Anne. Omdat zij zelf geen kinderen kunnen krijgen, hebben zij de afgelopen jaren voor Travis’ zoon Hunter gezorgd. Terwijl vader en zoon meer en meer naar elkaar toe groeien, komt het verleden van Travis en Hunters moeder Jane steeds duidelijker naar boven. Na al jaren met Paris, Texas in haar hoofd te zitten, besloot Paula Bangels om deze veelbekroonde film als uitgangspunt te nemen voor haar debuut in de grote zaal. Gedragen door het script van Sam Shephard is deze voorstelling een mooi staaltje emotionaliteit.

Net als haar voorganger en muze Dirk Tanghe kiest Paula Bangels voor de poëzie van het beeld. De verlatenheid van de eerste scène roept meteen een intense spanning op door het mysterieuze karakter van Travis. Aanvankelijk is het moeilijk vat op dit personage te krijgen, maar naarmate zijn verleden duidelijker wordt, blijkt het steeds makkelijker met hem te sympathiseren. De Vlaamse acteur Peter De Graef zet Travis neer als een verward en verloren personage — een bevreemdende zonderling die geen vlieg kwaad doet. Door de relatie met zijn zoon Hunter en hun zoektocht naar Jane leren we hem echter kennen en ruimen de vraagtekens baan voor een diepgaand medelijden.

De dramatische gebeurtenissen die Travis lijken te achtervolgen, komen het meest tot hun recht wanneer door de acteurs op een ingehouden manier wordt geacteerd. Wanneer zij hun tranen de vrije loop laten, komt meteen een soapgevoel op de proppen, wat afbreuk doet aan het stuk. Slechts wanneer zij gecontroleerd de toeschouwer bespelen, komen de emoties van de acteurs echt aan. Vooral de ingehouden monoloog van Travis gericht aan zijn slapende zoon is overdonderend door zijn puurheid.

De beeldende invloed van Dirk Tanghe, die vingerdik op het stuk ligt, was te verwachten. Meer dan Tanghe echter lijkt Paula Bangels het evenwicht te vinden tussen het uiterlijke en het innerlijke. Zodra het spectaculaire decor ten prooi valt aan gewenning, palmt zij de toeschouwer in met menselijke emoties. Van een mooi plaatje waar niets meer achter zit, is er deze keer bij De Paardenkathedraal geen sprake.

Paris, Texas mag een geslaagde doorstart voor Paula Bangels worden genoemd, een bewijs dat ze ook de grote zaal aankan. Hopelijk heeft de regisseur hierdoor genoeg vertrouwen verworven om in de toekomst iets minder op safe te spelen en verrassender uit de hoek te komen. Een ferme slag in ons gezicht, dat willen wij van haar.

Paris, Texas is nog tot 3 juni op tournee in Nederland en Vlaanderen. Voor data, zie de speellijst.

E-mailadres Afdrukken
 
De Paardenkathedraal
http://www.paardenkathedraal.nl
www.paardenkathedraal.nl

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST