Banner

Philip Metten

Innercoma

Brecht Hermans - 27 augustus 2010

Innercoma zet kunstenaar Philip Metten, kunstencentrum Z33 en Hasselt als kunststad op de kaart. Het werk is dus eigenlijk al bij voorbaat geslaagd. Wij maken toch een rapport.

Op uitnodiging van Z33 creëerde de Genkse Philip Metten een grootse sculptuur, waarvoor het kunstencentrum danig werd herbouwd. Zo werd een stuk muur uitgebroken om de ingang te verplaatsen, en die nieuwe ingang werd duchtig gepimpt. Een stijlvolle, zwarte architectuur neemt de hoogte van de gevel in en werd voorzien van een spiegelend kruis en kleurrijke ogen met blinkende spots. Binnenin wordt die trend verder gezet: overal hangen blacklights die de zwarte muren met hun strakke, fluogele motieven doen oplichten. En daaronder zweept een soundtrack ons op met strakke beats. Waar is onze XTC ook weer gebleven?

Philip Metten werkte voor Innercoma niet alleen. Hijzelf bedacht het totaalconcept en de ingangsculptuur, maar vulde zijn ideeën aan met het werk van andere kunstenaars. Van Eva De Leener en Romeo Hoornaert werden teken- en schilderwerken opgenomen in de voorgevel, grafisch vormgever Tom Tosseyn ontwierp een speciaal schrift voor de tentoonstelling, dat te zien is op muren en deuren. En tot slot is er nog een film van Toon Aerts als epicentrum van Innercoma.

De film is een MTV-achtige trip vol hippe beelden, beladen met religieuze symbolen. In feite kopieert Aerts hiermee een techniek die ook in de popwereld vaak wordt gebruikt. Net als Madonna in haar clips voor pakweg Frozen of Like A Prayer geeft hij door middel van religieuze elementen een gevoel van diepgang aan een voor de rest vrij nietszeggende popcultuur. Op een gelijkaardige manier lijkt de sculpturale ingang van Metten op de entree van een hippe discotheek, maar voorzien een spiegelend kruis en een alziend goddelijk oog haar toch van een zekere religiositeit.

Vooral de grootsheid maakt van Innercoma een overdonderende, haast religieuze ervaring. Het gevoel is vergelijkbaar met het betreden van de Sint Pieters in Rome. De monumentaliteit van het sacrale bouwwerk werkt op je in en doet je stilstaan en zwijgen. In Z33 wandel je binnen in een trip die je voor even losrukt uit de werkelijkheid. Je kan er niet aan ontkomen, je laat je er willens nillens door meevoeren tot je uitkomt bij de film van Aerts, die gigantisch groot wordt geprojecteerd. In combinatie met de soundtrack van Quasar Noise Lab, die door de hele expositie weerklinkt, dringt ze binnen tot in je kleinste vezels en sleurt je mee in de wereld van Metten en consorten. Alleen jammer dat het hierbij blijft. De volgende deur die je doorgaat, leidt alweer tot de uitgang. De sacrale ervaring is van erg korte duur.

Wanneer je het Begijnhof doorsteekt, kom je echter bij een tweede kunstwerk terecht, dat losstaat van Innercoma. Na de auditieve en visuele bombast van Metten vormt de verstilling van Arcangelo Sassolino’s Time Tomb een tweede overweldigende ervaring. Hij maakte een sculptuur waarin twee grafstenen tegengesteld aan elkaar langzaam omhoog en omlaag bewegen. Op de ene staat een engel, op de andere een duivel, verwikkeld in een eeuwig durende strijd om de hoogste positie. De religieuze thematiek speelt ook in dit werk een rol. Maar waar de ervaring bij Metten als een kortstondige trip wordt ervaren, weet Sassolino een gevoel van tijdloosheid te creëren. Daardoor ontstaat een interessante dialoog tussen deze twee exposities die voor het overige niet meer hadden kunnen verschillen.

De grote publiekstrekker blijft echter Innercoma. Als expositie laat ze ons een beetje op onze honger zitten, maar als kunstwerk is het monumentaal. Hier kunnen jongeren hun eigen tempel vinden tijdens de traditionele Virgajessefeesten in Hasselt, tenzij ze toch liever door de knieën gaan voor de muziekgoden op Pukkelpop. Nochtans wist Z33 ons met de combinatie van Innercoma en Time Tomb te bekoren met twee sacrale ervaringen op een dag.

Innercoma is nog tot 10 oktober te bezichtigen in Z33 te Hasselt. Time Tomb loopt er tot 29 augustus.

E-mailadres Afdrukken