Banner

Jessica Warboys. Glade

Museum M, Leuven

8.0
Tamara Beheydt - 24 april 2015

Jessica Warboys is de redding van het abstracte modernisme. Eigenhandig brengt ze de essentie van deze vergeten en voorbijgestreefde kunstuiting terug en legt ze de noodzakelijke accenten om van abstracte schilderkunst weer een relevant gegeven te maken.

Opnieuw neemt M een pioniersfunctie op zich door in te staan voor de eerste Belgische solotentoonstelling van een jonge kunstenaar. Ook het afgelopen jaar was de derde verdieping vaak voor dit doel gereserveerd: onder meer Gerard Herman, Isabelle Cornaro en Adriaan Verwée gingen Warboys voor. Het is bewonderenswaardig dat het museum deze dappere en vooruitstrevende houding durft aannemen in wat toch commercieel moeilijke tijden zijn.

Alle werken van Warboys delen het modernistische gedachtegoed. De werken vertonen geen enkele figuratie, enkel kleuren en schakering. De schilderijen streven naar een onafhankelijkheid die ze niet kunnen bereiken, onder meer omdat ze niet kunnen bestaan zonder een relatie aan te gaan met de ruimte of met de toeschouwer. Hier speelt en experimenteert de kunstenares mee. De reeks “Drift Grid” bestaat uit op elkaar gestapelde veelkleurige parallellogrammen. Niet alleen het monochrome is eigen aan het modernisme; ook het illusionistische perspectief. Van opzij bekeken lijken de parallellogrammen namelijk 3D-objecten, maar in vooraanzicht is het duidelijk dat het om schilderijen gaat. De werken zuigen de bezoeker dus naar zich toe en vullen het volledige blikveld, ondanks hun relatief kleine omvang.

De ongerepte natuur speelt een centrale rol in Warboys’ oeuvre. Visueel is daar weinig van te merken, maar op een conceptueel niveau zijn de seizoenen en de vier elementen zeker aanwezig. In de kleurrijke schilderijen van “Shaded Wood” exploreert ze niet alleen een natuurlijk kleurenpalet; de zwart-witte doeken van deze reeks vangen de winterwind aan zee en de opwaaiende sneeuw in de Alpen. Of in Lapland, want daar werd de gelijknamige video “Shaded Wood” opgenomen. Deze video, die eigenlijk bestaat uit een aaneenschakeling van losse beeld- en geluidsfragmenten, is de spil waarrond de hele expo haar levenskracht vindt. De opgenomen beelden vormden onder meer een inspiratie voor “Glade” en “Box Paintings”, twee reeksen cyanotypes waarin de structurele componenten van kunst worden geanalyseerd. Zo zijn een aantal canvas diptieken op de grond van de ruimte geplaatst. Geen enkel kunstwerk in de expo staat of hangt waar het traditioneel hoort, waardoor ook de positie en houding van de toeschouwer onder druk komt te staan: plots loop je rond een schilderij alsof het een sculptuur is, of denk je een sculptuur te zien, maar blijkt het een schilderij met illusionistische vorm te zijn.

alt

Warboys denkt echter niet alleen na over de plaats van kunst in de ruimte, maar ook over leefruimte in het algemeen. De textielcreaties van de reeks “Motion Mesh” zijn duidelijk gebaseerd op de tentstructuren in de film “Shaded Wood”. De tent als woonplaats wordt ontleed en tegen de muur gehangen als een kunstwerk, maar dient ook als een onderzoeksobject. Het doet dan ook nadenken over de manier waarop de mens doorheen de geschiedenis zijn woonplaats en leefruimte gedefinieerd heeft. De tent is nog steeds een symbool van bescherming, geborgenheid en thuis.

Ook de “Sea Paintings” zijn monumentale doeken. De natuur neemt hier zelfs het werk volledig over, want in plaats van de doeken zelf te schilderen, spreidt Warboys ze uit over een strand en brengt enkel pigment aan. De verf wordt dus over het doek verdeeld door de kracht van de natuur: wind en water. In tegenstelling tot de werken aan de andere kant van de wand, “Motion Mesh”, geven deze doeken niet te denken over de menselijke cultuur, maar over de relatie tussen mens en natuur. De mens vormt de grootste bedreiging voor de natuur en probeert haar eeuwig te temmen, maar is eigenlijk niet opgewassen tegen de vier elementen.

De “Sea Paintings” hebben een modernistische uitstraling, omdat ze abstract en monumentaal zijn en daardoor een zekere autonomie lijken te claimen. Warboys is echter al een stap verder dan Newman en co.: ze neemt de abstracte en monochrome taal van het abstract modernisme over, maar beseft dat kunst niet autonoom is: het staat midden in de cultuur, diep en intens geworteld in het wezen van de mens.

Jessica Warboys. Glade loopt nog tot 24 mei 2015 in Museum M, Leuven.

E-mailadres Afdrukken