Banner

The Yellow Side of Sociality

Bozar, Brussel

7.0
Tamara Beheydt - 21 november 2014

De kleur van de zon en citroenen, maar ook van jaloezie, waanzin en radioactief materiaal. Geel kan heel wat uiteenlopende betekenissen hebben en die zijn allemaal samengebracht in deze tentoonstelling van Italiaanse hedendaagse kunst, waarin op zoek gegaan wordt naar nieuwe vormen van gemeenschapsbeleving.

alt

Origineel is het wel: de kleur geel als uitgangspunt voor een tentoonstelling. De voorgestelde werken hangen dan ook slechts met vage verbanden aan elkaar. Ze hebben inderdaad met elkaar gemeen dat ze nadenken over de gemeenschap en nieuwe formats om mensen samen te brengen. Wat dat a priori met de kleur geel te maken heeft, is niet altijd even duidelijk. “Cuarto Amarillo” is een samenwerking tussen vier kunstenaars. Vettor Pisani, Michelangelo Pistoletto, Ettore Spalletti en Franz West creëerden een mysterieuze ‘kunstkamer’ vanuit hun gemeenschappelijke creativiteit. Deze kamer is volledig geel geschilderd en is dus een mooie introductie op The Yellow Side of Sociality. Als onderdeel van David Bertocchi’s “Top 100” leidt een geel raceautootje met vinylplaten als wielen de aandacht af van het eigenlijke werk: een muzikale afspeellijst samengesteld door honderden leden van de internationale kunstwereld. In de meeste andere werken is de kleur geel minder prominent aanwezig.

In “The Tools’ Dance – The Grapevine Gestures” van Nico Angiuli wordt de plaats van geïmmigreerde arbeiders in de sociale gemeenschap ingebeeld. Naar analogie met een middeleeuwse landbouwkalender worden in deze video alle handelingen van werkers in de Spaanse wijngaarden choreografisch geëvoceerd. Terwijl de seizoenen elkaar bijna ongemerkt afwisselen, vertellen verschillende migranten over hun oversteek en hun nieuwe leven in Spanje tijdens de crisis. Ook Rossella Biscotti’s “The Sun Shines in Kiev” is een topwerk in deze expo. Biscotti onderzoekt de relatie tussen collectieve en persoonlijke herinnering in haar video over de Oekraïense regisseur Vladimir Shevechenko, de eerste die opnames mocht maken in Tsjernobyl. Op de grond ligt een loden plaat met een gegraveerd fragment van het Euratom-verdrag uit 1957. In dit werk is de kleur geel slechts aanwezig in de radioactieve herinnering aan Tsjernobyl.

Sommige kunstwerken proberen een nieuwe sociale gemeenschap in te beelden, andere proberen van de museumruimte een plaats voor debat en communicatie te maken. Er is de reeds vermelde “Cuarto Amarillo”, maar Michelangelo Pistoletto bouwde ook een spiegelende tafel in de vorm van de Middellandse Zee. Daarrond staan een aantal stoelen, vervaardigd in de traditionele manufactuur van de mediterrane landen. Het kunstwerk wordt zo een historisch-politiek platform van diversiteit, maar ook van dialoog tussen gelijkwaardige partners. Met hetzelfde doel ontwierp Luca Vitone “Eppur si muove”, een sofa bestaande uit verschillende delen, die kunnen samengebracht worden tot een groot rond geheel.

Weer andere kunstenaars willen een collectieve ruimte bereiken door het publiek te laten participeren. Zo kunnen bezoekers tweemaal per week een rondleiding achter de schermen van Bozar volgen dankzij Cesare Pietroiusti’s “Silent tour”. Foto’s van de vorige editie van deze performance, in de Serpentine Gallery in Londen, dienen als smaakmakers in de laatste zaal van de expo. Marinella Senatore bouwt een museumzaal uit tot een filmset, die bezoekers kunnen reserveren voor hun eigen projecten. De kleine set is zo doordacht gebouwd dat het met minimale middelen een dakappartement, een atelier of een galerij kan voorstellen. Het kunstwerk wordt hier opgevat als open platform. De rol van de kunstenares is niets anders meer dan het productieproces van anderen losweken.

Het woord “geel” komt van de Indo-Europese stam ghêl-, dat “schitteren”, maar ook “gillen” betekent. Het ambigue vertrekpunt van The Yellow Side of Sociality laat zich zeker in al zijn betekenissen voelen, soms impliciet en soms expliciet. Sommige kunstwerken zijn een schreeuw om hulp, andere proberen een nieuwe sociale gemeenschap uit te vinden. De expo als geheel zoekt een antwoord op de crisis die Italië (en bij uitbreiding Europa) op sociaal en politiek vlak doormaakt. Meer dan een definitief antwoord, biedt het echter een ruimte voor debat en reflectie.

The Yellow Side of Sociality loopt nog tot 18 januari 2015 in Bozar, Brussel.

Aansluiten bij de “Silent Tours” van Cesare Pietroiusti kan elke donderdag om 18u en 18u30, en elke zondag om 15u en 15u30.

E-mailadres Afdrukken