Banner

Lichtenstein. A Retrospective

Tate Modern, Londen

Inez Janssen - 16 mei 2013

Tate Modern laat van zich horen met een overzichtstentoonstelling rond Pop Art kunstenaar Roy Lichtenstein. Twee klinkende namen in de wereld van de moderne kunst. Een onbetwistbare kwaliteitsgarantie volgens de optimist terwijl de pessimist reeds klaarstaat om het overroepen te verklaren. Waar mag men zich echt aan verwachten?

alt

Themazaal per themazaal leidt Tate Modern de bezoeker door Lichtensteins oeuvre. De artistieke ontwikkeling van de befaamde Amerikaanse Pop Art kunstenaar wordt door middel van een initiëel duidelijke en logische opéénvolging, maar tegen het einde van het parcours vrijwel zoekgeraakte leidraad, uiteen gezet. Zoals verwacht bouwt men via een inleiding met focus op de schilders techniek en conceptuele uitgangspunten op naar zijn overbekende werken met overkoepelend thema ‘War and Romance’.

Wie zich simpelweg verwachtte aan grotere en op doek geschilderde versies van de prints die aan de wand van zovele studentenkoten prijken, staat voor een aangename verrassing. Kreeg u ooit al op het hart gedrukt dat men kunst face-to-face moet ontdekken, dat een doek niet via een print of foto te beoordelen valt? Tate Modern toont met Lichtenstein. A Retrospective onomstootbaar de wijsheid van deze uitspraak aan. De tekst en figuren zijn misschien al te bekend, maar de kleurintensiteit van de eigenlijke werken blijft zelfs na vijftig jaar ongeëvenaard, zelfs onbenaderd door de afdrukken.

Niet enkel de impact van Lichtensteins kleurgebruik zal de doorsneebezoeker echter met zijn mond vol tanden doen staan. Wie zich nooit eerder verdiepte in Lichtensteins Pop Art komt nog enkele verrassingen tegen. Is het niet reeds in de derde zaal - de laatste voor zijn zonet vermelde op stripboeken als All-American Men en Girls’ Romances gebaseerde werken –, dan is het wel bij de doeken waarop hij iconische werken van andere grote namen uit de wereld van de schilderkunst als Picasso, Monet en Mondriaan overdoet. In de zwart-witte zaal zijn werken als Portable Radio waarbij het afgebeelde voorwerp geheel samenvalt met de omvang van het werk al even opvallend als Lichtensteins geschilderde herwerking van de Laocoön. Ook het feit dat her en der sculpturen van Lichtensteins hand tentoongesteld staan, werd allicht niet door iedereen geanticipeerd.

Helaas kan de tentoonstelling niet geheel bekoren. Na pakweg de eerste zeven zalen ingericht met krachtige thema’s en duidelijke peilers nodig voor een compleet gebrip van Lichtensteins kunst, volgt nog een kleine helft van de tentoonstelling opgehangen aan iets verder gezochte verzamelnamen. Waar de zalen rond de uitbeelding van kunstenaarsstudio’s en spiegels nog kunnen boeien, wekt wat volgt toch vooral de indruk ‘rest’ te zijn. Vooral de laatste zaal is een verwarrende en teleurstellende afsluiter. Uiteraard kan men in een overzichtstentoonstelling moeilijk een kunstenaars laatste jaren compleet negeren, maar het is triest dat men hier niet door middel van een betere kadering of plaatsing vermeed dat deze - ondanks de zwakkere tweede helft - knappe tenstelling op een sisser afsluit.

Tate Modern brengt met Lichtenstein. A Retrospective een tentoonstelling die ondanks de bekendheid van de kunstenaar waarom het allemaal draait, de gemiddelde bezoeker nog kan verbazen. De degelijke en door bondige tekst begeleidde overzichtstentoonstelling schetst een helder beeld van één van de boegbeelden van de Amerikaanse Pop Art-beweging waarbij de kunstenaar niet zomaar verheerlijkt wordt, maar zijn werken zelf centraal staan. Ondanks een verlies aan intensiteit en focus na pakweg de helft van de tentoonstelling, toch zeer gebald en niet onindrukwekkend.

Lichtenstein. A Retrospective loopt nog tot 27 mei 2013 in Tate Modern, Londen.

E-mailadres Afdrukken