Banner

Chris Adrian

Het kinderziekenhuis

Jurgen Boel - 14 oktober 2011

"Mijn boog heb Ik gegeven in de wolken; die zal zijn tot een teken des verbonds tussen Mij en tussen de aarde. En het zal geschieden, als Ik wolken over de aarde brenge, dat deze boog zal gezien worden in de wolken. Dan zal Ik gedenken aan Mijn verbond, hetwelk is tussen Mij en tussen u, en tussen alle levende ziel van alle vlees; en de wateren zullen niet meer wezen tot een vloed, om alle vlees te verderven." (Gen. 9, 13-15)

Geruststellende woorden, uitgesproken door een God in wiens macht het ligt een hele wereld te vernietigen. Maar wat als diezelfde God opeens besluit op zijn woorden terug te komen en een nieuwe zondvloed in gang zet? Dat is het intrigerende uitgangspunt van Chris Adrians Het kinderziekenhuis, waarbij als verrassende wending komt dat ditmaal een kinderziekenhuis de rol van de nieuwe ark toebedeeld krijgt en de overlevenden haast bij toeval uitgekozen zijn. De enige die namelijk op de hoogte werd gebracht van de nakende ramp was de architect, die van een engel als opdracht meekreeg zoveel mogelijk kinderen naar het ziekenhuis te lokken.

Toch is het niet de architect die als een moderne Noach de hoofdrol in het verhaal (of Gods plan) toebedeeld krijgt. Als er al iemand voor die rol in aanmerking zal komen, dan is het wel hoofdpersonage Jemma Claflinn, dokter in opleiding en gezegend met meer tragedies dan goed voor elk normaal mens - zowat haar hele familie is vroegtijdig om het leven gekomen. Niet dat Jemma zich meteen (of ooit) ontpopt tot een charismatisch leidersfiguur, maar naarmate het verhaal vordert, wordt wel steeds duidelijker dat ze een belangrijke rol vervult binnen Gods nieuwe maar ondoorzichtige (en, zo zal op het einde blijken, weinig fraaie) heilsplan.

Voor dat plan ook maar een beetje duidelijk wordt, gaan er echter ettelijke pagina’s voorbij, waarbij meermaals de vraag gesteld kan worden wat ze bijdragen tot het verhaal. Zo gelden als belangrijkste struikelblok de ellenlange beschrijvingen van de nieuwe routine in het ziekenhuis, waarbij gretig ingegaan wordt op de ziektes van de kinderen en de lange uren die de dokterstudenten daarbij dienen te kloppen. Ook de terugblikken op de jeugd van Jemma en haar broer Calvin (die zelfmoord gepleegd heeft) dragen niet altijd bij tot het verhaal en remmen het zelfs nu en dan af.

Een overvloed aan ideeën en uitweidingen vormt met andere woorden de onnodige ballast waarmee Chris Adrian, zelf dokter van opleiding, zijn roman nodeloos ingewikkeld en zwaar op de hand maakt. Dat is jammer, want met de structuur en grote verhaallijn van het boek zit het wel goed. Bovendien weet Adrian wonderbaarlijke elementen zoals de vier engelen die in het kinderziekenhuis aanwezig zijn, de nieuwe rol van Jemma en zelfs de terugblikken op het verleden of de monologen van een van de engelen een plaats te geven binnen het geheel.

Het kinderziekenhuis vormt zo een mooi voorbeeld van een goed idee dat slecht uitgewerkt is. Adrian weet het verhaal van de zondvloed treffend in een nieuw jasje te stoppen maar vergaloppeert zich in de mythevorming en uitwerking ervan. Te veel terzijdes en pogingen om een groots verhaal te maken dreigen het boek finaal de nek om te wringen. Een goede eindredacteur had hier gemakkelijk het kaf van het koren kunnen scheiden en zo het boek tweehonderd pagina’s lichter en leesbaarder maken. Dat laatste is nu aan de lezer overgelaten, als die tenminste wil doorbijten.

E-mailadres Afdrukken