Banner

Luc De Vos

De rest is geschiedenis

Matthieu Van Steenkiste - 28 juni 2004

Ze geven het niet op, die schrijvende Nederrockers: nog maar net hebben Rick De Leeuw en Thé Lau hun nieuwste boek op de markt gesmeten, of daar is Luc De Vos al met zijn derde. De rest is geschiedenis is een losjes opgevatte autobiografie die vooral verder construeert aan het mythische beeld van het Vlaanderen van zijn jeugd.

"Ik ben geboren in een proletarisch CVP-nest van brave katholieke burgers, zoals er miljoenen waren in een dozijn, nog niet zo lang geleden in deze barre uithoek van de wereld, ons geliefde Vlaanderen. De kerken zaten vol. Ik heb ze met eigen ogen zien leeglopen. Binnen een paar jaar was het gebeurd. De revolutie was een feit en God was dood."

Met die openingszinnen is meteen de plot weggeven: Vos groeit op in het Vlaanderen van de jaren vijftig, zestig, zeventig en tachtig en ziet met grote ogen hoe alles verandert. Van de eerste fuif — waar mijnheer pastoor eerst een stichtende film voor draait — over een eerste bezoekje aan een megadancing, stuitert De Vos van tijdsgeest in tijdsgeest, maar eigenlijk heeft hij nooit echt het Vlaanderen van zijn jeugd verlaten. Steeds kijkt hij met die mengeling van onbegrip en naïeve verbazing naar al die nieuwe dingen. Altijd net een tel te laat, altijd de eeuwige buitenstaander. Een noemenswaardige plot heeft het boekje dus niet, maar zo gaat dat in het leven van mensen aan wie het leven voorbij trekt. Vos registreert, leest zijn strips, en drinkt wat pinten uit de Aldi.

Tot Vos op een dag wereldberoemd in Vlaanderen wordt met zijn groepje Gorky. Dat gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot en het relaas van die eerste schuchtere pogingen met marginale muzikanten is ronduit hilarisch. Eenmaal Vos doorgestoten is naar het BV-schap kantelt de sfeer echter en is alles plots mogelijk. Het relaas van een triomf op Dranouter eindigt zelfs met de kennismaking met Danny Mostaardzaad, Limburgs muzikant in Gent en vooral full-time hippe mens. Die ontmoeting is geweldig beschreven en je hoort de protagonisten als het ware bezig: "kom drink met mij een caiperinha, dat is lekker, daar hebt gij geen gedacht van, mijne man.".

En zo meandert het boekje verder naar een compleet van de pot gerukte filosofische discussie met Michel Houellebecq live op de Laatste Show ("aldus ontstaat een dans der elementen, aldus draaien neutronen sierlijke banen rond elektronen, en aldus kunnen wij verstikt worden door de almacht van de liefde. Dit is de opdracht van het heelal: zich te verweren tegen de tijd.") om uiteindelijk op bedevaart in Lourdes te eindigen. Pointless, maar oh zo gepast in een boekje dat het Vlaanderen van de laatste halve eeuw in 160 pagina’s perst.

Meer dan een pure sfeerschets is De rest is geschiedenis dan ook niet. Wat het zo onweerstaanbaar maakt is de geur van melancholie die uit de pagina’s walmt. Tristesse om een wereld waarin alles éénduidig en helder was en één blind geloof in de vooruitgang werd gedeeld. Het is het Vlaanderen van Schipper naast Mathilde dat in Vos botst met een wereld die veranderd is. Het resultaat is tweeslachtig: de vooruitgang met zijn zegeningen en zijn Culture Clubs wordt voluit omarmd, maar tegelijkertijd blijft de weemoed, blijft Vos een vreemde in een onbekende omgeving. Wie even doorleest is er op een paar uur door, maar hey: dat zijn alweer een paar uur die op een aangename manier zijn doorgebracht.

E-mailadres Afdrukken