Banner

Marc van den Hoof

Double bill - over jazz

Frida Dewitte - 06 april 2011

Wie de woorden "Radio Klara" en "jazz" met elkaar in verband tracht te brengen, kan onmogelijk om Marc van den Hoof heen. Tot op heden presenteert hij tijdens weekdagen het laatavondprogramma Jazz en met zijn karakteristieke stem is hij zowat de belichaming geworden van de Jazz Middelheim-uitzendingen op Klara. Voor het eerst is er nu een bundeling verschenen van zijn columns en essays over… jawel, zijn voornaamste passie: jazz.

Stiekem is ondergetekende afgehaakt voor wat Marc van den Hoofs programma op Klara betreft. Als presentator neigt van den Hoof immers vaak naar anekdotiek, met verhalen over die muzikant die een andere toevallig tegen het lijf liep in een jazzkroeg in die stad, waarna die plaat tot stand kwam waarop ook die en die musici meespelen die later die en die muzikant hebben beïnvloed, enz. Een vat vol kennis over jazz is Marc van den Hoof zeker en vast, maar dikwijls ruilt hij de muzikale klemtoon in voor lange bindteksten over la petite histoire, die het programma te weinig vaart geven en doen uitschijnen dat jazzkennis niet meer is dan alleen weten wie wanneer met wie gespeeld heeft. Vreemd is dan ook dat Van den Hoof in Double Bill – over jazz lijkt te verzuchten dat gesprekken over jazz vaak neerkomen op namedropping en het etaleren van een encyclopedische kennis voor wat namen en data betreft. Wie de andere Klara-jazzman, Rob Leurentop, daarentegen al bezig hoorde over harmonische progressies binnen de muziek en over de muzikale weerslag van bepaalde biografische elementen binnen de muziekstijl van een muzikant, beseft dat het ook anders kan. Van den Hoof heeft zijn sporen echter al verdiend en met zijn warme stem blijft hij een plezier om naar te luisteren, hoewel zijn uitlatingen na een tijdje voorspelbaar worden.

Min of meer voorspelbaar worden ook de bijdrages uit het eerste deel van dit boek. Onder de titel ’Volgeboekt’ werden columns opgenomen die van den Hoof op vraag van het driemaandelijkse jazztijdschrift Jazzmozaïek neerpende, waarin vooral onder de aandacht komt via welke boeken van den Hoof zijn passie voor jazz heeft opgedaan of verder heeft uitgebreid. Heel dikwijls keert bijvoorbeeld een soort bijbeltje van Berendt terug, een boek dat, doorheen deze bijdrages, een heus stokpaardje van de auteur blijkt te zijn. Ook hier gaat Van den Hoof vaak anekdotisch te werk in plaats van meer beschouwend: hij vertrekt geregeld vanuit een herinnering of een situatie, die verder wordt uitgeklaard, waarna een bepaald boek (en/of specifiek het werk van Berendt) wordt aangehaald, waarna alweer twee pagina’s gevuld bleken. Van den Hoof verontschuldigt zich bij voorbaat voor de slordigheid en ongeordendheid van zijn ideeën, maar die heeft natuurlijk ook zijn charme. Van den Hoofs pen is scherp, pienter en humoristisch, waardoor ’Volgeboekt’ als geheel best aangenaam blijft lezen. Alleen had de literaire input voor de lezer groter kunnen zijn en had de klemtoon niet zo eenzijdig op oudere jazz mogen liggen. Geweten is dat van den Hoof de oudere bebop-meesters nog steeds een warm hart toe draagt, maar dat de nieuwere en hedendaagse stromingen haast zelden aan bod komen in deze verhalen, is op zich zeker een spijtig gegeven.

Deel twee van dit prachtig uitgegeven boek wordt dan gevormd door meer losse brieven, herinneringen en programmateksten die Marc van den Hoof schreef naar aanleiding van concerten. De toepasselijke titel van dit deel luidt dan ook ’In concert’. Hierin komt de klemtoon meer op de hedendaagse jazz te liggen en het siert van den Hoof dat hij ook hier heel veel over blijkt te weten. Zijn kennis staat hier echter concreet ten dienste van een bepaald doel: stellingen kracht bijzetten of juist ontkrachten, de genialiteit van een bepaalde muzikant trachten te bewijzen, abstract verslag doen van een bepaalde ervaring… Door het duidelijk uitzetten van een boodschap vooraf en door telkens goed te onderbouwen hoe en waarom, is dit het meest meeslepende deel van de double bill. Brad Mehldau, Lee Konitz, Jason Moran, Oscar Peterson, Billie Holliday en andere oude of nieuwe grootheden: ze passeren allen de revue en in de overgrote meerderheid van de gevallen toont Marc van den Hoof zich een verteller aan wiens lippen de lezer echt blijft kleven.

Als potentiële consument moet je dus de afweging maken hoe graag je het ’In concert’-gedeelte wil ontdekken. Zoals dat ook gaat bij levensechte double bills (een double bill is een term die men in jazz gebruikt wanneer twee muzikanten samen aantreden op een avond), kan je voor een specifiek deel gaan en alsnog een wonderlijke ervaring beleven. De double bill heeft hier bovendien een tweede betekenislaag, want Uitgeverij Luster wou dit pareltje van een boek (in een ongebruikelijk formaat uitgegeven en met een mooie, vlot leesbare typografie uitgetikt) vergezeld laten gaan van fotomateriaal van de besproken muzikanten. Niemand minder dan Jos Knaepen, dé jazzfotograaf van het moment, stond daarvoor in, met heel expressieve foto’s tot gevolg, plaatjes die de rokerige jazzy sfeer (die ook doorheen de teksten schemert) perfect weerspiegelen.

Een boek van het hoogste niveau is Double bill – over jazz in geen geval, maar er zit alles bij elkaar genoeg waardevol materiaal in waardoor je zeker een aankoop kan overwegen.

E-mailadres Afdrukken