Banner

Patrick Somerville

:: De Wieg

Hildegart Martens - 28 mei 2010

Met zijn eerste roman De Wieg mikt debutant Patrick Somerville duidelijk op een publiek dat verzot is op familie-intriges. Zijn elegant geschreven, maar nergens verbijsterende debuut bulkt immers van de geheimen en de vermeende familiebanden.

In een verwoede poging zijn roman zo hip mogelijk te maken, voegt Somerville nog wat sociaal relevante thema’s toe, in de vorm van personages die het spoor van hun verleden bijster zijn. Somervilles beschrijvingen van personages die op zoek zijn naar hun identiteit en hun ware voorgeschiedenis missen echter onherroepelijk spanning en diepgang. Nochtans belooft de achterflap een interessant verhaal. Somerville haalt uit met twee losstaande verhalen, die zich bovendien afspelen in andere tijden.

Het eerste verhaal speelt in het jaar 1997 en gaat over de zwangere Marissa. Zij dwingt haar man Matt Bishop om haar eigen geboortewieg te gaan zoeken: een antiek meubel waar ze zelf als baby in lag. Die zoektocht is op zich absurd, maar Somerville gaat op een zeer naturelle wijze met die ridicule queeste om. De essentie van deze verhaallijn wordt gevormd door de resem bizarre personages die Matts pad kruisen. Alleen voegt Somerville te veel gekunstelde elementen toe, met als culminatiepunt een ontdekking over het verleden van Marissa. Bovendien komt het verhaal veel te traag op gang en blijkt het personage Matt een ietwat sullig karakter te zijn, iemand waar de lezer zich kortom absoluut niet mee kan identificeren.

De tweede geschiedenis handelt over Renee Owen en grijpt plaats in 2008, wat van Somerville een lichtjes gewijzigd schrijfpalet vereist. Owen is een 62-jarige bejaarde dame die kinderboeken en poëzie probeert te schrijven, terwijl ze vol angst haar zoon Adam ziet vertrekken naar de oorlog in Irak. Ondertussen reageert ze panisch op de herinnering van een eerste zwangerschap waarbij ze haar kind afstond voor adoptie.

Op het einde verwacht de modale lezer zich aan een spannende ontknoping waarin beide verhaallijnen samenkomen, maar deze blijft helaas uit. De confrontatie tussen de personen uit beide verhalen is wat gekunsteld en het slot mist spanning. Het was Somerville dus louter te doen om een troebele thematische verwantschap en dat mag, maar De Wieg ontbeert in zijn huidige gedaante wel een climax, wat de plot als een kaartenspel in elkaar doet stuiken.

Een slecht boek is De Wieg nochtans niet. Dat heeft Somerville te danken aan zijn vlotte stijl, waardoor de roman aanvoelt als gemakkelijk te verteren vakantielectuur. De taal is transparant en eenvoudig, en neemt de lezer gemakkelijk mee naar enkele jaren terug in de tijd. Een goed boek levert dat echter niet op, want wie literatuur wil met diepgang, ontroerende omschrijvingen of een spannende plot, blijft helaas op zijn honger.

E-mailadres Afdrukken