Banner

Ryu Murakami

In De Misosoep

Jurgen Boel - 14 november 2005

Het land van de Rijzende Zon blijft tot de verbeelding spreken. Quentin Tarantino bracht met het bijwijlen intrigerende tweeluik Kill Bill een hommage aan haar (beeld)cultuur, terwijl het aantal remakes van de zogenaamde J-Horror ridicule proporties lijkt aan te nemen. Maar ook op literair vlak beweegt langzamerhand het een en ander.

De naam Murakami zou bij de geïnteresseerde lezer alvast een belletje moeten doen rinkelen. Haruki Murakami heeft een — ook in het Westen gesmaakt — intrigerend oeuvre bij elkaar geschreven waarbinnen het bestaan an sich meer dan eens op losse gronden komt te staan, terwijl zijn naamgenoot Ryu Murakami tot op heden een grote onbekende gebleven is in het Westen. Murakami verwierf er weliswaar al enige bekendheid als scenarist voor het beklemmende meesterwerk The Audition van veelfilmer Takashi Miike en als regisseur-scenarist van de bevreemde cultfilm Tokyo Decadence, waarin de lotgevallen en dromen van een Japans SM-hoertje gevolgd worden, maar toch is In De Misosoep zijn internationale debuut.

Net als bij Tokyo Decadence gebruikt Murakami de Japanse seksindustrie als vehikel voor zijn reflecties over het huidige Japan en zijn nihilistische lege toekomst die onvermijdelijk lijkt. Deze maal kijken we niet door de ogen van een SM-hoertje met dromen over een beter leven maar wel door die van Kenji, de zoveelste college-drop-out die een centje bijverdient met het rondleiden van buitenlanders, in casu Amerikanen, doorheen Japans roze buurten.

Met oud en nieuw in zicht, neemt Kenji zijn volgende opdracht aan. Frank heet zijn klant: op het eerste gezicht de doorsnee Amerikaan op zakenreis, op zoek naar vertier. Maar vanaf de eerste dag lijkt er met Frank iets geks aan de hand te zijn. Niet alleen lijken zijn vreemde uiterlijk en huid gefabriceerd te zijn, maar ook de lustbeleving van Frank is allesbehalve normaal te noemen, althans volgens het meisje dat Frank "bediende" in een speciale cabine.

Maar voor Frank volstaat het niet om het Japanse nachtleven te verkennen. Kenji is immers niet alleen zijn gids maar ook zijn studieobject. Na een nachtje stappen sleurt hij Kenji mee naar een batting center waar hij niet alleen diens kunsten als slagman in de vraag stelt, maar ook dubbelzinnige opmerkingen maakt over een zwerver die in de speelhal rondhangt. Wanneer Kenji de volgende ochtend te weten komt dat een zwerver op beestachtige wijze vermoord is, vreest hij dan ook dat Frank de beruchte seriemoordenaar is die Japan teistert .

Kenji verkeert in tweestrijd: met Frank breken of de drie geboekte dagen afwerken? Geplaagd door paranoia, angst maar ook fascinatie daalt hij steeds verder af in Franks geest. Als een man zonder eigen identiteit zweeft hij door Kenji’s gedachten, maar Frank vertrouwt Kenji. Na wat wel een afschuwelijke nacht lijkt, neemt Frank hem in vertrouwen. Na hem zijn levensverhaal verteld te hebben, neemt hij Kenji mee op een laatste reis. Wie de eindejaarsklok hoort luiden, zal van al zijn kwade gedachten en instincten verlost worden, althans zo wil de legende. Maar nog voor de klok begint te luiden, besluit Frank uit het leven van zijn — naar eigen zeggen — enige vriend te verdwijnen.

In De Misosoep speelt met het idee van de seriemoordenaar en neemt het gegeven als een vehikel voor reflecties over de condition humaine. Te snel wordt het boek vergeleken met de cultklassieker American Psycho, want de wereld van Patrick Bateman en Frank liggen mijlenver uit elkaar. Bateman is een lege doos, Frank onthult en opent de lege doos die de wereld is. Als een cynische en koude reflectie over Japan en de hedendaagse mens sluipt In De Misosoep dan ook het hoofd van de lezer binnen, maar alleen bij hen die er voor open staan en bereid zijn in Franks geest af te dalen.

E-mailadres Afdrukken