Banner

Alan Hollinghurst

De schoonheidslijn

Myriam Vreven - 01 augustus 2005

De jaren tachtig: de tijd waarin je een Millet-jas moest dragen en New Beat tunes de hitlijsten aanvoerden. Een tijd waarin het leek alsof alleen Martens premier van België kon zijn en Thatcher, de Iron Lady, de ongekroonde koningin van het Verenigd Koninkrijk was. Met het alom geprezen De schoonheidslijn heeft Alan Hollinghurst een portret getekend van die jaren tachtig. Een haarscherp, onthullend beeld over die dingen die onze kinderoogjes toen niet mochten en konden zien.

Hoofdpersonage van het boek is de twintigjarige homo Nick Guest. Net afgestudeerd aan één van de meest notoire Engelse universiteiten, trekt hij tijdelijk in bij het welgestelde gezin van Toby Fedden, een van zijn studiegenoten. We maken kennis met pater familias Gerald Fedden, politicus en arrivist, met poshy moeder Rachel, sociaalcorrecte Toby en manisch-depressieve Catherine. Plaats deze kleurige cast in een imposant herenhuis in Notting Hill en je hebt een perfect idee van de inhoud en stijl van deze roman.

De schoonheidslijn is een superieure mix van politiek, klassenstrijd, relaties en sociale kwesties. Een roman die zonder meer tot de top van de Britse literatuur behoort. Hollinghurst schrijft zich ook duidelijk in die Britse traditie in. Hij mengt ironische sociale kritiek à la Jane Austen en deelt Henry James’ "morele" visie op kunst: "[Henry James] had een hekel aan vulgair gedrag […], maar zei ook dat als je iets vulgair noemt, je er geen juiste beschrijving van geeft."

Ook al staan in het boek loodzware thema’s als AIDS en sociale evoluties centraal, een probleemboek kan je De schoonheidslijn moeilijk noemen. In het eerste deel van het boek wordt de HIV-thematiek enkel gesuggereerd en op het einde van het verhaal weten we nog steeds niet of bepaalde personages ’het’ hebben. De beschrijvingen en sfeerschepping staan duidelijk centraal in deze roman. Toch vervalt Hollinghurst niet in louter esthetisme zoals Nick Guest, "de verrekte estheet", wel dreigt te doen.

Schoonheid en schijn, kortom, schone schijn à la Hyacinth Bouquet zijn voor Hollinghurst wel degelijk aan elkaar gerelateerd. In het high-society-wereldje van de Feddens worden bittere pillen steeds met een laagje zoetstof bedekt. Zo blijkt een ’zeldzaam virus opgelopen in het Midden-Oosten’ gewoon HIV te zijn en is ’een pied-à-terre’ een eufemisme voor ’neukflat’.

Enkel Catherine, de zus van Toby, durft de werkelijkheid onder ogen te zien. Als een ware Pandora opent ze doosjes die gesloten moesten blijven en brengt ze het verhaal in een ware stroomversnelling. De literaire hoogvlieger die De schoonheidslijn sowieso is, verandert op dat moment in een kolderieke pageturner.

Komt de obligate spannende zomerliteratuur nu al je strot uit? Dan ligt hier alvast een waardig alternatief klaar.

E-mailadres Afdrukken