Banner

Robert Vuijsje

:: Beste vriend

Peter De Proft  - 30 maart 2012

Met Alleen maar nette mensen brak Robert Vuijsje in 2008 potten. Zijn debuutroman veroverde de Gouden Uil, belandde en passant op de shortlist voor de Libris Literatuurprijs en vloog ongekend vlotjes over de toonbank. Vier jaar later is Vuijsje helemaal terug, klaar om met Beste vriend nogmaals Vlaanderen en Nederland overstag te laten gaan. Niet? Neen. Vuijsje verveelt met verve en het is hoogst twijfelachtig dat de Gouden Uil er een tweede keer zijn kerktoren voor zal verlaten.

{image}

Sam Green, zoon van Samuel Green Senior, vader van Sammie Green Junior, is een persoonlijkheid. Anders gesteld: Sam is een meester in lucht verkopen, een beroemdheid, waarvan niemand weet waarom in feite. Sams ultieme droom is ooit 'de Sam' uit te geven, een tijdschrift met zijn kop op de cover en een volstrekt willekeurige inhoud. In tussentijd vult hij zijn dagen met Twitter-volgers tellen, goodiebags op exclusieve feestjes meegrissen en buitenechtelijk rampetampen. Dat laatste op hoogst eentonige wijze bovendien. Als Venus, zijn Surinaamse vrouw, zijn levensstijl niet langer lijden kan en dreigt om samen met haar zoontje voorgoed naar Suriname te vluchten, slaat bij Sam Green de twijfel toe. Hoe lang kan hij nog vechten tegen het onheilspellende gevoel dat zijn streven naar roem zinloos is?

In Beste vriend doet Vuijsje hard zijn best een leeg en tegelijk opgeblazen personage te portretteren. Iets te hard helaas. Vuijsje laat Sam Green de dag en de nacht volpraten -en denken in eenvoudige zinnen die de banaliteit voeden. Maar waar een auteur als een Houellebecq of in eigen taalgebied een Elsschot in hun banaliteit beklemmen, draait het bij Vuijsje vrij snel uit op gezeur. Beste vriend is in zijn opbouw eveneens een goed bedoelde poging om Sams leegheid te vatten. Het ene feestje wisselt in ijltempo af met het andere tv-programma. En talloze ruzies met zijn vrouw vervloeien in even zo veel moreel verplichte uitjes met zijn zoontje. Sam leeft gejaagd en aan de oppervlakte. Maar net daarom is het ook vruchteloos wachten op een scène die werkelijk aan de ribben kleeft. En Sam? Dat blijft een personage dat je koud laat.

Heeft Vuijsje dat gevaar willen afwenden? Feit is dat hij zijn roman doorspekt heeft met bekentenissen van Sam Green aan een 'Beste vriend'. In die korte stukjes probeert de tv-ster onder meer zijn gedrag te rechtvaardigen door naar zijn eigen jeugd te verwijzen. Een jeugd waarin hij moest optornen tegen een eveneens beroemde vader die nooit tijd voor hem had en die zijn moeder liet zitten voor een ander. Die psychologische inkijkjes brengen enigszins zoden aan de dijk. Ze helpen althans Sam Green als een mens te zien die je kan verafschuwen of waarmee je medelijden kan hebben.

Toch stelt Vuijsjes tweede voornamelijk teleur. Het verhaal heeft maar weinig om het lijf en kent een soort einde dat elders al heel wat beter uitgewerkt is. Apart zijn sommige fragmenten te pruimen (in een wekelijkse column bijvoorbeeld), maar samen vormen ze een rammelende constructie. Als je daar nog eens de steriele personages bij rekent, kan je alleen maar hopen dat Vuijsje uit is op revanche.

E-mailadres Afdrukken