Banner

Love's a bitch: tien suggesties om Valentijn door te komen

Ewoud Ceulemans - 14 februari 2013

Begrijp ons niet verkeerd: wij gunnen u een romantisch dinertje bij kaarslicht, gevolgd door een heerlijk melige film en een goed glas wijn, om die sfeer uiteindelijk te laten uitmonden in de gepaste, euhm, climax. Maar voor alle lezers die van al die zever niets hoeven te weten, omdat hun lief er met hun beste vriend(in) vandoor is, omdat zij de prins(es) van hun dromen niet kunnen krijgen, of omdat dat hele sentimentele Valentijngedoe hen gewoon gestolen kan worden, hebben wij een aantal titels opgelijst die u door deze opgeklopte romcom-avond heen kunnen helpen. Films die u eraan herinneren dat liefde soms dikke miserie is, soms weinig meer dan seks, en er soms gewoon ook totaal niet is.

Nu niet dat wij niet eens graag lachen af en toe, maar omdat we zeker willen zijn dat we de toon met de rest van de wereld breken, zijn we, enkele uitzonderingen daargelaten, maar ineens voor de echt heavy stuff gegaan: als u liever niet met een droef, cynisch of ronduit depressief gemoed wil gaan slapen, kan u misschien toch beter Valentine’s Day in de dvd-speler schuiven. Eveneens op eigen risico, natuurlijk.

American Beauty (1999)

Het regiedebuut van Sam Mendes is een film die moeilijk is in te delen, en op het eerste zicht ook wat afwijkt van de andere titels in deze lijst, maar toch vinden wij ook American Beauty best wel gepast om de Valentijnheisa te bestrijden. Kevin Spacey speelt immers een veertiger met een joekel van een midlifecrisis, wat zich naast het roken van marihuana en het kopen van een sportwagen uit in masturberen in bed en onder de douche en het begluren van de beste vriendin van zijn dochter. Veel romantiek komt daar niet aan te pas, maar openlijk geflirt en hormonen in overdrive wel: het geheel wordt overgoten met een weinig opbeurend, fatalistisch sausje.

Antichrist (2009)

U bent voor of tegen deze shocker van Lars von Trier – ook op onze redactie zijn de meningen verdeeld – maar het is onmogelijk te ontkennen dat de Deense regisseur hier zijn depressie kanaliseerde door zijn middelvinger op te steken tegenover alles dat naar liefde of romantiek ruikt. Wat in se een heel liefdevolle en passionele daad is – slow motion-seks onder de douche! – wordt in Antichrist immers de oorzaak van een persoonlijk drama, en de liefdesrelatie tussen Hij (Willem Dafoe) en Zij (Charlotte Gainsbourg) vervalt al snel in psychologische horror, gekruid met geslachtelijke verminkingen. Als anti-Valentijn-statement kan deze prent tellen, maar als u verder op de avond toch nog passie tussen de lakens hebt gepland, valt dit wel ten zeerste af te raden.

Blue Valentine (2010)

De meest voor de hand liggende titel op dit lijstje bezorgt je eigenlijk een dubbel gevoel wanneer het op romantiek en liefde aankomt: de ontluikende passie tussen Dean (Ryan Gosling) en Cindy (Michelle Williams) is prachtig om naar te kijken – Gosling die een liedje zingt terwijl Williams staat te dansen, zo schoon! – en voelt indrukwekkend echt aan, maar dat geldt helaas ook voor het pijnlijke verval van hun huwelijk en de manier waarop beide partners daar mee omgaan. “You always hurt the ones you love,” zingt Gosling, en het is exact met dat gevoel dat regisseur Derek Cianfrance je naar huis stuurt. Zakdoekjes bij de hand houden, dus.

Closer (2004)

De manier waarop liefde in een relatie na verloop van tijd kan omslaan in haat, exploreerde Mike Nichols al vrij uitgebreid in Who’s Afraid of Virginia Woolf?, maar de manier waarop hij elk spoor van een liefdevolle emotie uit zijn personages en hun relaties zuigt is nog veel meer aanwezig in Closer. Niet alleen wordt een hart – het liefdessymbool bij uitstek – hier koeltjes omschreven als “a fist of blood”, bij de vier spelers in deze affaire (Clive Owen, Julia Roberts, Jude Law en Natalie Portman) is ook vrijwel nooit een zweem van oprechte liefde te bespeuren. Of, zoals wij dat bij de release al zeiden: “Ze willen niet van iemand houden, met alles wat daarbij hoort, maar ze willen kunnen zeggen dat ze iemand hebben die aan hen toebehoort. (…) Dat is geen liefde, maar de schijn ervan.”

La Notte (1961)

Romantiek is nooit echt rijkelijk aanwezig geweest in het oeuvre van Michelangelo Antonioni, en al zeker niet in zijn trilogie over vervreemding en oppervlakkigheid. En toch valt een zekere opvatting over menselijke relaties niet te ontkennen in die films, en al zeker niet in La Notte, het tweede (en beste) deel van die trilogie. Centraal staat het getrouwde koppel Giovanni (Michelangelo Antonioni) en Lidia (Jeanne Moreau): de liefde is echter al lang uit hun huwelijk verdwenen, en beide partners zijn met andere dingen bezig, respectievelijk het flirten met vrouwelijk schoon en het wegvluchten in het verleden. Dat resulteert in een verbluffende, maar ook heel pijnlijke film, op gepaste momenten voorzien van een deprimerende mokerslag: leg maar een hoop antidepressiva klaar tegen dat Moreau zegt dat ze dood zou willen zijn, omdat ze niet meer van hem houdt.

Last Tango in Paris (1972)

Misschien is Valentijn wel het gepaste moment om eindelijk eens deze beruchte maar weinig bekeken klassieker van Bernardo Bertolucci te bekijken, waarin de seksscènes tussen Marlon Brando en Maria Schneider naar verluidt niet geacteerd zouden zijn. De essentie van dit bescheiden meesterwerkje ligt in het vluchtgedrag van de twee personages: hij probeert zijn miserie en het overlijden van zijn vrouw te vergeten, zij tracht haar verloving met een zelfingenomen filmartiest te ontspringen. De methode is vreemd maar eenvoudig: liefdeloze seks in een leeg appartement, zonder dat ze elkaars naam kennen bovendien. Het resultaat is heel soms een tikkeltje erotisch, maar meestal onaangenaam, zelfs koud – ijskoud.

Repulsion (1965)

Van alle titels in dit lijstje is deze psychologische thriller van Roman Polanski misschien wel degene waarin werkelijk elke vorm van liefde of romantiek totaal afwezig is, maar net het gebrek eraan vormt een kernthema van de film, en daarom vinden wij ‘m uiterst geschikt om er de avond van 14 februari mee door te brengen. De spil van Repulsion is Carole (Catherine Deneuve), een jongedame met een psychotische afkeer van lichamelijkheid of seks (en dus ook liefde) die uiteindelijk vervalt in een vorm van waanzin waarvan ook u niet goed zult zijn. Deneuve is overigens ook heel straf in Belle de Jour, die met zijn koude, liefdeloze benadering van menselijke relaties en seks even goed in dit rijtje thuishoort.

A Short Film About Love (1988)

Onze excuses dat wij met deze obscure titel uit het oeuvre van de Poolse regisseur Krzysztof Kieślowski (laat ons dat geen twee keer typen) afkomen, maar gezien zijn thematiek is A Short Film About Love onontbeerlijk op deze lijst. Hoewel de titel anders doet vermoeden en het einde van de film voor verschillende interpretaties vatbaar is, is deze prent een stevige (en bevreemdende) ontkrachting van de romantische idee die je als jongere hebt over liefde en romantiek – een idee die Kieślowski (verdorie!) voortdurend perverteert, hetzij door een voyeuristische insteek of door de droge les die de jongeman wordt gespeld: “Liefde bestaat niet. Enkel seks bestaat.”

Two Lovers (2008)

Oké, Two Lovers eindigt met een verloving en een omhelzing, maar u gaat ons niet vertellen dat uw gemoedsmeter niet op treurnis wijst wanneer de aftiteling begint. Two Lovers is één van de meer tragische films uit onze selectie, die drijft op een driehoeksverhouding waarin geen enkele relatie volledig wederzijds is: centraal daarin staat Leonard (Joaquin Phoenix), die door zijn ouders gekoppeld wordt aan de degelijke maar ietwat saaie dochter (Vinessa Shaw) van een bevriende zakenpartner, maar zelf stapelzot is van de knappe maar labiele Michelle (Gwyneth Paltrow). Harten worden gebroken, en dat zal u geweten hebben: Two Lovers is niet sentimenteel, maar wel zwaar tragisch.

The War of the Roses (1989)

Mocht u van plan zijn om een heuse filmmarathon te houden, is deze zwarte komedie van Danny DeVito de geknipte titel om halverwege te bekijken: even stoom aflaten tussen al die depri cinema, maar dan wel met een filmpje dat perfect aansluit bij het thema en zijn cynische insteek nooit uit de weg gaat. Michael Douglas en Kathleen Turner spelen een egoïstisch en schaamteloos materialistisch koppel wiens liefdeloosheid resulteert in de meest letterlijke interpretatie van het concept ‘vechtscheiding’. Een film waarin de gebruikelijke “I love you” wordt ingeruild voor “I want to smash your face in.” Cynisch en anti-romantisch, pret verzekerd!

E-mailadres Afdrukken
 
Love's a bitch: tien suggesties om Valentijn door te komen

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST