Banner

Some Like It Wilder

de Cinematek doet Billy Wilder - en wij ook

Dennis Van Dessel - 26 januari 2012

Double Indemnity - The Lost Weekend - Sunset Boulevard - Ace in the Hole - Stalag 17 - Some Like It Hot - The Apartment - One, Two, Three - Irma la Douce - The Fortune Cookie

"I don't make cinema. I make movies." Het is maar één van de vele markante citaten die regisseur Billy Wilder typeren. Hij verkondigde waar hij maar kon dat hij niet geïnteresseerd was in het creëren van kunst - de allerindividueelste expressie van enz... - maar dat hij simpelweg verhalen wilde vertellen die mensen graag zouden zien, los van artistieke pretentie.

Gedeeltelijk klopt dat zeker: Wilder was een entertainer, die er meer dan wat ook mee begaan was zeker zijn publiek niet te vervelen. Een populist in de beste betekenis van het woord. Maar dat verhinderde niet dat hij een scherpe, cynische blik had op de wereld, en dan vooral op Amerika, die regelmatig hard aankwam bij het publiek. Films als 'Double Indemnity', 'The Lost Weekend', 'Sunset Boulevard' en 'The Apartment' bieden een genadeloze kijk op een Amerika waarin er gelogen, bedrogen en zelfs gemoord wordt om geld en roem. Wilder was gefascineerd door de kleine kantjes van de mens, en zag er ook de humor wel van in. En telkens opnieuw trok hij een glasheldere lijn tussen die kleine kantjes en de Amerikaanse samenleving. Zijn kantoorpolitiek, zijn sensatielust, zijn verering van filmsterren, zijn corporate culture en ga zo maar door.

Niet dat het vaak zwaar werd bij Wilder, wel in tegendeel. Hij goot dat alles in eindeloos vermakelijke films, vaak komedies, en wanneer hij zijn cynisme even liet vallen, was hij zelfs in staat tot voorbeeldjes van pure screwball madness. 'Some Like It Hot' is ongetwijfeld het beste voorbeeld.

Wilder was één van de ultieme studio auteurs - een filmmaker die bekend werd in de context van een strikt studiosysteem, maar er toch in slaagde om zijn unieke stempel te drukken op elke film die hij maakte, vaak ook nog eens in weerwil van de censuur. En hij is één van de weinige regisseurs wiens hoogdagen zo'n dertig jaar geduurd hebben. Tijdens de jaren veertig, vijftig én zestig draaide hij onverwoestbare klassiekers, die vooruitstrevend waren voor hun tijd (indien niet altijd op vormelijk vlak, dan toch zeker wat het scenario betreft), en in de meeste gevallen nauwelijks verouderd zijn. In de jaren zeventig ging het langzaam maar zeker bergaf. Het nieuwe Hollywood kwam aandraven, de filmstijl werd rauwer en naturalistischer, de onderwerpen veranderden en de strikt beregelde verhaalstructuren die Wilder hanteerde, leken plotseling oubollig. De opkomst van jonge filmmakers als Coppola, Spielberg, Scorsese en De Palma in late jaren zestig, vroege jaren zeventig, betekende een aardverschuiving voor de Amerikaanse filmindustrie: het studiosysteem brokkelde af, films werden plotseling op een heel andere manier gemaakt, en sommige oude rotten konden simpelweg niet meer mee met die verandering. Billy Wilder was één van de slachtoffers. Een ander beroemd voorbeeld is Alfred Hitchcock.

Dat niet te na gesproken blijft Billy Wilder simpelweg één van de beste regisseurs ooit. Punt. Naar aanleiding van de Wilder-cyclus die momenteel loopt in de Cinematek in Brussel, geven we graag een staalkaart van zijn werk mee: tien van zijn bekendste, beste of gewoon populairste films. Omdat we u zo graag zien? Mja... toch vooral omdat we Billy zo graag zien, eigenlijk.

Double Indemnity - The Lost Weekend - Sunset Boulevard - Ace in the Hole - Stalag 17 - Some Like It Hot - The Apartment - One, Two, Three - Irma la Douce - The Fortune Cookie

Een opvallend, en typerend sappig interview met Wilder uit 1986 (drie delen, normaal gezien volgen delen 2 en 3 automatisch)

<iframe width="560" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/LfTZvjv7JrY" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

E-mailadres Afdrukken
 
Some Like It Wilder

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST