Banner

2011 volgens Vincent

Vincent Van Peer - 25 december 2011




De afgelopen twaalf cinemamaanden zorgden voor een fijn jaar boordevol subtoppers, maar zonder Onverwoestbare Klassiekers. Al zou 'Drive' over de jaren heen weleens nog meer in onze achting kunnen stijgen. Afijn, omdat u ons op deze pagina's al genoeg hoort zeveren, zonder verdere poespas: de beste films van 2011.

1. Drive
Hypercool, uiterst gestileerd en vormelijk merkwaardig Hollywood-debuut van Deense wonderboy Nicolas Winding Refn, die elementen van heistmovies, westerns en gangsterfilms bij elkaar in de mangel klutste om zo met een dreigende knaller van een actiethriller naar buiten te komen. Elk puzzelstukje - van de knalroze letters uit de begingeneriek over de vertolking van Ryan Gosling tot de soundtrack vol dreigende italodisco - valt perfect op zijn plaats in deze trage, cinefiele noirvariant op 'The Fast and the Furious'

2. True Grit

De broertjes Coen maakten van hun John Wayne-remake een intrieste, melancholische bespiegeling over sterfelijkheid in de Far West. Jeff Bridges en vooral de piepjonge Hailee Steinfeld krijgen ruimschoots de ruimte om te imponeren, terwijl Matt Damon de idioot van dienst mag spelen. De recensies waren misschien wat lauw, maar 'True Grit' is wel degelijk een Coen grand cru, met een prachtige fotografie, dito landschappen en een hartverscheurende finale. Schromelijk onderschat stukje cinema, dit.

3. Melancholia

Lars Von Trier gaat dik twee uur lang met de platwals over zijn publiek, om tijdens de laatste vijf minuten nog een mokerslag uit te delen die zo hard aankomt dat een mens er haast fysiek onwel van zou worden. 'Melancholia' is een gitzwart, misantropisch noodlotsdrama dat zo donker is dat zelfs een straaltje zonnelicht dat door de kieren valt, te veel gevraagd lijkt. Een zware hap dus, maar wel voortreffelijk geacteerd en voorzien van een hallucinante, naar Tarkovsky en Sokurov verwijzende proloog.

4. Hugo

Geen perfecte film, de laatste van grootmeester Wenkbrauw, maar zó hartverwarmend, zó fantasierijk en zó schoon! Scorsese laat zijn liefde voor Vrouwe Cinema de vrije loop en brengt openlijk hulde aan de helden van de stille cinema. Bij de nagespeelde scènes van Georges Méliès' films stonden wij stijf van het kippenvel. Soms een tikje didactisch en waarschijnlijk vooral interessant voor echte cinefielen, maar toch is 'Hugo' ook als jeugdfilm helemaal geslaagd. Een ultrapersoonlijke lofzang in indrukwekkend 3D die een béétje filmliefhebber danig zal ontroeren.

5. Midnight in Paris

Woody Allen vindt in Owen Wilson zowaar een perfecte Woody Allen. Zelf laat de über-New Yorker zijn melancholische fabel baden in herfstkleuren en een ouderwetse soundtrack. 'Midnight in Paris' was niet voor iedereen weggelegd, maar wij kregen het continu warm van het heerlijke sfeertje in het Parijs van de jaren 20, de bééldige vertolkingen en de zwoele blik van Marion Cotillard. Een intellectuele nostalgietrip om heerlijk bij weg te dromen onder een zacht donsdekentje.

6. X-Men: First Class

Bij uitstek de comicfilm van het jaar, en met 'Thor', 'Captain America: The First Avenger', 'The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn' én 'Cowboys & Aliens' was de concurrentie nochtans niet mals. Michael Fassbender en James McAvoy incarneren de gedoemde buddies Magneto en Xavier in deze swingende retrofilm uit de koker van 'Kick-Ass'-regisseur Matthew Vaughn, die de uitgemolken franchise een trap onder de kont geeft om Christopher Nolan tegen te zeggen.

7. Black Swan

Nogal simplistische en hier en daar net iets te ver over het paard getilde psychohorrortrip van Darren Aronofsky, die hoe dan ook kan rekenen op een indrukwekkende Natalie Portman, een zinderende score van Clint Mansell en enkele ijzingwekkende visuele mindfucks. 'Black Swan' mag dan niet het tijdloze meesterwerk zijn dat velen erin zien, het blijft wel een enorm straffe afdaling in de gestoorde psyche van een jonge balletdanseres die zichzelf dreigt te verliezen wanneer ze wordt geconfronteerd met de demonen van haar seksualiteit. Met een majestueuze, grandioze finale.

8. Rabbit Hole

'Rabbit Hole' is niets meer of niets minder dan een hondseerlijk rouwdrama over echte mensen die met echte gevoelens worstelen. Nicole Kidman en Aaron Eckhart zijn gelukkig getrouwd, maar verliezen op een dag hun vierjarige zoontje. Wat volgt is géén tweeënhalf uur durend schelddrama vol emotionele monologen en tranerige bekentenissen, maar een intiem, compact portret van nog geen anderhalf uur dat op die korte tijd enorm weet te ontroeren. Een film die - in tegenstelling tot Polanski's irritante 'Carnage' - geen enkel moment zijn oorsprong als theaterstuk verraadt.

9. Blue Valentine

Nog zo'n klein, fijn drama dat onder uw huid weet te kruipen voor u er erg in heeft, dit subtiele echtscheidingsdrama van Derek Cianfrance. Ryan Gosling en Michelle Williams leveren een heuse tour de force, de slimme structuur maakt de break-up extra tragisch en de piekfijne karaktertekeningen zorgen ervoor dat u meteen helemaal méé bent met de relationele strubbelingen die de twee geliefden doormaken. Een tikje hartverscheurend, maar tegelijk o zo mooi.

10. Super 8

J.J. Abrams goes Spielberg in deze onweerstaanbare retrotrip met 'Goonies'-allures. Oké, het laatste kwart van de film laat wat steken vallen, en heel de verhaallijn rond het monster hoefde zonodig niet, maar de sfeer spát van het scherm, de kindacteurtjes zijn indrukwekkend goed en de finale zorgt hoe dan ook voor een stevige krop in de keel. Een ouderwetse blockbuster met alles wat u daarvan verwacht: opwindende actie, oplaaiende emotie en oprechte fun. Top!

Nog tien die evengoed in dit lijstje terecht hadden kunnen komen: '13 Assassins', 'The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn', 'The Tree of Life', 'We Need to Talk About Kevin', 'Captain America: The First Avenger', 'Incendies', 'Moneyball', 'Source Code', 'The Ides of March' en 'Rundskop'.

Dat 'Transformers: Dark of the Moon' aanspraak kan maken op de titel "slechtste film aller tijden", wist u al, en dat ook de vierde aflevering van 'Twilight' geen artistiek meesterwerk was, zal uw kinnebak evenmin op de grond doen vallen van verbazing, maar deze vijf zorgden helaas wél voor oprechte teleurstelling.

1. Cars 2
John Lasseter zwicht voor het grote geld in deze hondsvervelende sequel op wat makkelijk de zwakste Pixar-film tot op heden was. Een hyperirritant hoofdpersonage (Mater), een ongeïnspireerde ecoplot en een hoop infantiele visuele gags doen de wondermooie plaatjes al snel vergeten. Bummer van het jaar!

2. The Hangover Part II

Niet dat wij verwacht hadden dat deze écht hoge toppen ging scheren, maar wij hadden toch op zijn minst gehoopt op een vermakelijke hoop ventenhumor die dienst zou kunnen doen op de betere (lees: felbeschonken) filmavond. Right? Wrong! Regisseur Todd Phillips herhaalt het fiasco van 'Due Date' vorig jaar in een wansmakelijke, waanzinnig ongrappige en ellenlange reeks onzalige fratsen. Nog die hermafrodiete hoer die anale seks had met één van de hoofdpersonages, iemand?

3. Rise of the Planet of the Apes

Om onbegrijpelijke redenen laaiend enthousiast onthaalde, maar voorts simpelweg oersaaie prequel op een filmreeks die wij nooit helemaal gesnapt hebben. Deze verholen biopic volgt het levensverhaal van een jong aapje van proefkonijn tot rebellenleider. James Franco en Freida Pinto staan erbij en kijken ernaar, terwijl WETA de show steelt met de fabuleus gemaakte primaten. Onzinnige, veel te lange en overserieuze quatsch.

4. Your Highness

Danny McBride gaat in hyperspeed van licht amusant naar strontvervelend in deze vreselijke stonerkomedie in een geflipte fantasysetting. Alle elementen zijn er voor een geheide culthit, maar 'Your Highness' is zó flauw, pijnlijk en repetitief (de standaardmop is een middeleeuws klinkende zin die aangevuld wordt met een variant op het woordje "fuck," en dat is na drie keer echt niet meer zó grappig) dat wij er kop noch staart aan kregen, en eigenlijk vooral verveeld de minuten begonnen af te tellen.

5. Biutiful

Iñárittu probeert te bewijzen dat hij echt, echt, écht wel wat afweet van menselijke miserie in deze eindeloze kroniek van een aangekondigde dood. Javier Bardem geeft een pakkende, doorleefde vertolking en de grauwste kantjes van Barcelona worden mooi in beeld gezet - je ruikt de stank van de achterbuurten nét niet - maar de ooit zo beloftevol met 'Amores Perros' gedebuteerde regisseur trekt de miserie zó tot in het absurde door dat het eindresultaat meer weg heeft van een Spaanse 'Precious' dan van een oprecht naturalistisch drama in de stijl van de Dardennes.

Tot slot, nog enkele random awards om het af te leren, en omdat die gewoon zo plezierig zijn:

Guilty pleasure van het jaar: ex aequo tussen 'Fast Five' en 'Hall Pass'

Soundtrack van het jaar: 'Drive'

Acteur van het jaar: Ryan Gosling, die mocht schitteren in een tachtigtal films

Slechtste acteur van het jaar: Christian Bale, die wij graag eens op zijn bakkes hadden gegeven in 'The Fighter'

Quote van het jaar: (Abby:) "You can't solve all the world's problems with a shotgun." (Hobo:) "It's the only way I know," uit 'Hobo with a Shotgun'

Onzinnigste plot van het jaar: ex aequo tussen 'The Twilight Saga: Breaking Dawn Part 1' en 'Tower Heist'

WTF-moment van het jaar: de masturbatiescène met de pedofiel uit 'Your Highness'

Penis van het jaar: ex aequo tussen die van de minotaurus in 'Your Highness' en die van de neger uit de sauna in 'Hall Pass'

Poep van het jaar: die van Natalie Portman in 'Your Highness'

Flauwste poep van het jaar: ex aequo tussen die van Freida Pinto in 'Immortals' en die van Olivia Wilde in 'The Change-Up', beiden vertolkt door een body double. Shame on you, ladies!

"Dream score" van het jaar: Natalie Portman die Mila Kunis aan de haak slaat in 'Black Swan'

Slechtste rollenkeuze na een Oscarnominatie: ex aequo tussen Jesse Eisenberg ('30 Minutes or Less') en Natalie Portman ('Your Highness')

MILF van het jaar: Olivia Wilde in 'In Time'

Meest psychopatische villain van het jaar: Humpty Dumpty uit 'Puss in Boots'. You sick fuck.

Snelste invasie van het jaar: die van Chicago in 'Transformers: Dark of the Moon'

Meest van 'Transformers' afgekeken trailer van het jaar: 'Battleship'

Slechtste bevalling van het jaar: die van Bella uit 'The Twilight Saga: Breaking Dawn Part 1'

Moederkoek van het jaar: die op het gezicht van Edward, na de bevalling van Bella, uit 'The Twilight Saga: Breaking Dawn Part 1'

Beste love scene van het jaar: die tussen Jacob en Renesmee, Bella's pasgeboren halfvampiertje uit 'The Twilight Saga: Breaking Dawn Part 1'

Hunk van het jaar: Taylor Lautner (Jacob) uit 'The Twilight Saga: Breaking Dawn Part 1'

Babe van het jaar: Mackenzie Foy (Renesemee) uit 'The Twilight Saga: Breaking Dawn Part 1'

Pedofiel van het jaar: Taylor Lautner

Blote bast van het jaar: Ryan Gosling. Eat that, Taylor!

Beste dialoog van het jaar: de pratende wolven uit 'The Twilight Saga: Breaking Dawn Part 1'

Overacting van het jaar: ex aequo tussen Kate Winslet in 'Carnage' en Jodie Foster in 'Carnage'

Minst tactvolle mens van het jaar: ex aequo tussen Lars Von Trier en Moammar Kadhafi

Gevecht van het jaar: dat tussen die eenarmige neger met een speer en een hamerhaai in 'Shark Night 3D'

New ageste slotscène van het jaar: 'The Tree of Life'

Meest in contact met een hogere kracht komende voice-over van het jaar: 'The Tree of Life'

Pijnlijkst voor zich uit starende hoofdacteur van het jaar: Sean Penn in 'The Tree of Life'

Minst in beeld komende hoofdacteur van het jaar: Sean Penn in 'The Tree of Life'

Meest in beeld komende bijrolacteur van het jaar: Humpty Dumpty in 'Puss in Boots'. You sick fuck.

Woord van het jaar: ex aequo

Dat lijkt me wel voldoende. Tot volgend jaar!

E-mailadres Afdrukken