Banner

The franchise ends here

een terugblik op Harry Potter

Dennis Van Dessel - 12 juli 2011

En toen was het gedaan. Tien jaar na de eerste film, en een slordige vijftien jaar nadat het eerste boek verscheen, spreekt Harry Potter zijn laatste bezwering uit. Enkele jaren geleden dachten heel wat mensen dat de interesse in de films zou verminderen na het verschijnen van de laatste roman; dat Harry Potter een zoveelste franchise zou blijken die zichzelf onnodig lang blijft voortslepen, lang nadat het publiek al rücksichtlos in de 'Twilights' en 'I am Number Fours' is gevlogen. Maar niets daarvan. Fans trokken massaal naar Londen om de wereldpremière van 'Harry Potter and the Deathly Hallows, Part 2' bij te wonen en de voornamelijk via het internet gecreëerde hype is ongelooflijk sterk. De finale van de Harry Potterserie belooft werkelijk een evenement te worden.

Zelf heb ik altijd een nogal kille relatie gehad met zowel fantasyfilms als grote franchises. Maar al te vaak vervalt fantastische cinema in nodeloos bombast, alsof de makers zichzelf wijsmaken dat ze Een Heel Belangrijk Verhaal aan het vertellen zijn. Met hoofdletters, jazeker. 'Lord of the Rings' had daar last van - een trilogie die ik kon waarderen, waar ik graag naar heb gekeken, maar écht, durft u met een uitgestreken gezicht te beweren dat ze niét te lang duurden? Dat ze niét sporadisch potsierlijk pompeus werden? (Hoewel de hardcore fans ongetwijfeld "ja" zouden antwoorden. Zoals de reacties onder onze 'Lord of the Rings'-recensies bewijzen, is het niet voldoende om te zeggen: "Ze waren goed, mààr..." Wat je dient te zeggen is: "Dit waren perfecte films, er is nooit iets beter gemaakt dan dit. Punt." Maar ik laat mij gaan.)

Harry Potter, daarentegen, was anders. Met Harry Potter klikte het wel. Het had iets te maken met de sfeer ervan, de humor ervan, de menselijkheid ervan. Met het feit dat de serie niet continu zijn epische allures onder je neus zat te wrijven (zelfs 'Deathly Hallows, Part 1' vond nog tijd voor kleinere, intieme scènes, en dat was het eerste deel van de finale). Als filmrecensent hoor je natuurlijk de voorkeur te geven aan Oezbekistaanse steppedrama's die vier uur duren, maar waarin geen woord wordt gezegd, en hey, als ik pretentieus kan meelullen over de hedendaagse Scandinavische cinema, dan sta ik als eerste in de rij... Maar met al dat blijft 'Harry Potter' mijn niet-eens-zo-guilty-pleasure. Een zeldzame grote blockbuster-serie die zowaar te pruimen valt.

In de aanloop naar het allerlaatste deel, heb ik mijn besprekingen van de vorige films nog eens opgezocht, en gemerkt dat ze eigenlijk ook mijn decennium als recensent mooi samenvatten. Ik ben films beginnen bespreken rond 2001, het jaar waarin 'The Philosopher's Stone' uitkwam. De recensies van zowel die film als het tweede deel, 'The Chamber of Secrets', komen me nu enigszins houterig over; de schrijfstijl zit nog niet helemaal goed, de argumentatie had net iets dieper kunnen graven. Vanaf 'The Prisoner of Azkaban' gaat het beter, hoewel ik die bepaalde aflevering onlangs opnieuw heb bekeken, en nu moet toegeven dat ik de film destijds te laag heb ingeschat. Alfonso Cuaron is de enige regisseur die zoveel subtiele details en visuele textuur aan een 'Harry Potter'-film heeft kunnen geven - hij maakte zich de reeks eigen en gaf blijk van een soms licht-anarchistische fantasie. Op dat moment heb ik dat niet genoeg gewaardeerd. Tegen de tijd dat 'The Goblet of Fire' uitkwam, was ik min of meer de recensent die ik nu ben, for better or for worse. Beslist u maar of ik er op vooruit ben gegaan.

De recensie van 'Deathly Hallows, Part 2' komt er normaal gezien op donderdag 14 juli aan, hoewel de kwaliteit van de film zichzelf in feite perfect laat voorspellen: waar 'Deathly Hallows, Part 1' nog sfeervolle set-up was, wordt dit twee uur lang tovenaarsactie, onderbroken voor de langverwachte "kom in mijn armen"-scène tussen Ron en Hermione. Of dacht u dat het anders kàn lopen?

In de tussentijd nodig ik u uit om nog eens te grasduinen tussen de oude recensies. Ondanks hun gebreken - zeker die van de oudste exemplaren - heb ik er voor gekozen om ze niet te herschrijven; een recensie zegt, in de beste gevallen, even veel over de schrijver ervan als over de film, en als de besprekingen van 'The Philosopher's Stone' en 'The Chamber of Secrets' over mij zeggen dat ik nog volop aan het bijleren was... Tja, dan is dat omdat het de waarheid is. (Het helpt natuurlijk ook dat de teksten niet zodanig slecht zijn dat ik me ervoor geneer - uiteindelijk toch maar de reden waarom ik pakweg de besprekingen van '2001: A Space Odyssey' en 'Magnolia' ooit wél heb herschreven. In de krant van gisteren wordt vandaag vis gewikkeld, maar als je jezelf op het internet belachelijk maakt, dan is het meteen voor altijd.)

Oh ja, en wie zich zorgen maakt dat we plotseling mee achter elke hype gaan aanhollen die Hollywood ons opdringt: geen nood. Onze Lars Von Trier-special is officieel af en klaar om online gezet te worden rond de releasedatum van 'Melancholia', Vincent Van Peer is ambitieuze dingen van plan rond het westerngenre en daarna dachten we eraan om de heer Bernardo Bertolucci eens van héél dichtbij te bekijken. En dat allemaal terwijl andere mensen op vakantie gaan. De wereld is niet eerlijk.

Harry Potter and...

'The Philosopher's Stone'
'The Chamber of Secrets'
'The Prisoner of Azkaban'
'The Goblet of Fire'
'The Order of the Phoenix'
'The Half-Blood Prince'
'The Deathly Hallows, Part 1'

E-mailadres Afdrukken