Banner

De top en flop van 2010 volgens Jana

Jana Ostyn - 24 december 2010




TOP 10

1. The Social Network
Doorgaans haat ik meeheulen met de massa. Wanneer ik per ongeluk in winkelstraten verzeil op koopzondagen, word ik daar zelfs behoorlijk destructief van. Maar als de massa overschot van gelijk heeft, zoals met haar copieuze lofbetuigingen voor 'The Social Network', laat ik mij uiteraard gewillig meetronen door de juichende horden. Finchers relaas over de genesis van Facebook en de nemesis van 'Zuck' is dan ook zeer te pruimen: snedige dialogen, fijne humor, puike acteerprestaties, strak ritme en bovendien ook nog eens schone beeldekes. Voor een keer is 't gepast: 'Vind ik leuk'.

2. Io Sono l'Amore
Zelden iemand met zoveel ingehouden spanning zien kokkerellen, zuchten, dineren, voorschreiden, rampetampen, wijn degusteren en finaal instorten als Tilda Swinton in 'Io Sono l'Amore'. Het minimalisme van Schotse Swilda's acteerwerk en het bombast van John Adams' soundtrack geven de film een dusdanige intensiteit mee dat er menig zwaar bier aan te pas moest komen om de wrange nasmaak van deze koortsige prent te temperen. Dat het grootste deel van 'Io Sono l'Amore' zich in hogere, culinaire sferen afspeelt, is natuurlijk ook een niet te onderschatten troef. Smakelijk en - achteraf - schol!

3. Mary & Max
'Mary & Max' mocht dit jaar de debatten openen op Anima en maar goed ook, want anders was deze atypische, hilarische alsook tedere animatiefilm ongetwijfeld aan de/mijn aandacht ontsnapt. En dat zou zonde zijn: behalve van de droge galgenhumor en de lichtjes geniale vormgeving vooral genoten van het schitterende stemmenwerk van de immer fantastische Philip Seymour Hoffman. Om het met Dennis te zeggen: "Zijn lijzige manier van spreken, ruwe stem en monotone cadans zijn effenaf perfect voor het personage." En wie ben ik om dat tegen te spreken.

4. A Serious Man
Het boek Job inspireert blijkbaar tot grootse cinema, getuige daarvan na Anders Thomas Jensens 'Adam's Apples' ook Joel en Ethans 'A Serious Man'. Honderdenzes minuten vollenbak coensiaanse rariteiten en Joodse zelfspot, verweven met splijtende tristesse en de alweer vlijmscherpe fotografie van Roger Deakins, het zou - alle natuurwetten ten spijt - de liefdesbaby kunnen zijn van Rabbi Jacob, Wes Anderson en Thomas Vinterberg. Alleszins: schoon boeleke!

5. Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives
Pure poëzie en gesubstantiveerde schoonheid, meer moet er over deze Gouden Palm eigenlijk niet gezegd worden. Hoewel de toverachtige parabel gerust zou kunnen teren op zijn visuele pracht, investeert - even diep ademhalen - Apichatpong Weerasethakul bovendien de nodige energie in luim, plot, vertelstructuur, soundscape en spanningsopbouw. Het resultaat is daarom niet alleen oogverblindend mooi, maar ook nog eens heerlijk surreëel en verrassend meeslepend. Originaliteit made in Thailand, nogal ne kèrel die het hem nadoet.

6. Buried
Het moet van 'Jaws' geleden zijn dat een film zo genadeloos op mijn fragiele gestel inbeukte: na afloop naar buiten gesneld om het melkzuur uit de verkrampte spieren te schudden en de uitgeperste longen vol te zuigen met zuurstofrijke winterlucht. Straf hoe Cortés het publiek hardhandig meesleurt in zijn zenuwslopende verhaal en hoe hij samen met cinematograaf Eduard Grau (die van de lang uitgesponnen perfume add 'A Single Man') de wel erg krappe setting met veel schwung in beeld brengt. Amaikes!

7. Piranha 3D
Ik kan dan misschien de gratuite titty-shots en het lesbische waterballet niet als verklaring inroepen voor het uitstekend bevinden van 'Piranha 3D', ook los van al dat vrouwelijk naakt dient Aja's gore fest opgetekend in de annalen van dit filmjaar. Gedenk onder meer die florissante bloedfonteinen, die gescalpeerde blondines, die vierendelende elektriciteitskabels, die half opgevreten penis, dat braaksel in 3D en die onbetaalbare bijrol van Christopher Lloyd! Mag het even, ja?

8. The Ghost Writer
Het liep de laatste tijd misschien niet zo lekker voor Polanski, maar met 'The Ghost Writer' schonk hij de gechoqueerde goegemeente wel een van zijn betere films. Lof is er uiteraard voor de stielkennis waarvan deze prent ontegenzeggelijk getuigt: de mise en scène en cameravoering zijn ten alle tijden weldoordacht, de psychologische spanning zindert als vanouds en ook de acteurs doen dat meer dan behoorlijk. Verdient evenwel een extra pluim: de soundtrack van Alexandre Desplat. Desplats muziek betekende in 2010 niet alleen een meerwaarde voor 'The Ghost Writer', maar ook voor 'Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1', 'The Fantastic Mr. Fox' en 'Tamara Drewe'. In Gent terecht verkozen tot 'Film Composer of the Year'. Proficiat.

9. Toy Story 3
Buzz Lightyear in Spaanse modus en - om in het thema te blijven - Mr. Potato Head gemuteerd tot Mr. Tortilla Head. Moet er nog zand zijn? Ik dacht het niet. Hay Un Amigo En Mi!

10. Inception
'Inception' werd mijns inziens met iets te veel bombarie aangekondigd en stelde daarom in eerste instantie behoorlijk teleur. Bij nader inzien moet ik evenwel bekennen dat de hele opzet er best mocht wezen en dat ook de uitwerking van hallucinogene settings als daar waren rondraaiende corridors, tot in het oneindige weerspiegelde mise en abymes en dubbelgeplooide metropolen lang niet kwaad was. En eigenlijk zat die labyrintische plot ook nog niet zo gek in elkaar, hé? Twaalf Weesgegroeten en zeven Onzevaders, ik maak er aanstonds werk van.

FLOP 5

1. Alice in Wonderland
Tim Burton goes 'Alice in Wonderland', dat scheen mij een verbond in den hemel gesmeed. Hélas, niets daarvan! In plaats van de verwachtte feeërieke decors met intelligente details, fijn uitgewerkte personages en een uitgekiende plot kregen we enerverend snel in drie dimensies rondzoevende insecten, een overdosis hoofd van Helena Bonham Carter en een weinig overtuigende confrontatie tussen dat opgepompte hoofd en de zure muil van Anne Hathaway, die naar ik vermoed voor haar rol als Witte Koningin een schijfje citroen onderlip had laten implanteren. Het is haar gegund: mijn muil stond na het zien van dit vehikel alleszins ook op halfzeven.

2. Somewhere
Met 'Lost in Translation' en 'Marie Antoinette' creëerde Sofia Coppola behoorlijk wat verwachtingen. Verwachtingen die - andermaal helaas - door 'Somewhere' geenszins ingevuld werden. Om het met een boutade te zeggen: dit zzzzzzzzzerpe kijkstuk is zo futloos als het haar van Marino Keulen.

3. Due Date
De spijtige kroniek van niet ingeloste verwachtingen deel twee. Waar, wanneer en vooral waarom Todd Phillips besloot de masturberende baby uit 'The Hangover' te vervangen door een masturberende Franse buldog, Joost mag het weten. De gevolgen waren navenant: de pretentieloze, doch plezante kolder van 'The Hangover' werd in 'Due Date' jammerlijk ondergesneeuwd door platte pis- en kakplaisanterieën. Mijn ogen met zeep gewassen na dit minkukel. En pieken dat dat deed.

4. Shrek forever after
Wat ook piekte: het feit dat Dreamworks er alweer niet in is geslaagd het niveau van 'Shrek' en - met een beetje goede wil, 't tenslotte is Kerstmis - 'Shrek 2' te evenaren. De originele ideeën blijven nu al enkele jaren uit en het flauwe 'Shrek forever after' mag zich wat mij betreft gerust de titel 'Bedroevend Dieptepunt' op de kiekenborst spelden. Die andere Dreamworks uit 2010, 'How to Train Your Dragon', viel al bij al wel mee, al loeren de idiomen 'land der blinden' en 'eenoog' hier wel erg nadrukkelijk om de hoek. It ain't ogre till it's ogre? Ik hou mijn bange, bloedende hart al vast...

5. Zot van A
Eigenlijk hoort deze niet helemaal thuis bij de flops, omdat ik van tevoren al weinig hoop koesterde op het welslagen van Verheyens elfde langspeler. Van een echte teleurstelling is dan ook geen sprake. Of toch: het is bedroevend om te zien hoe een dergelijke sof zoveel volk naar de zalen trekt. Daarom wil ik het toch nog even heel duidelijk stellen: dit is weldegelijk een serieuze stinker.

VISSEN, WEEKDIEREN EN ZEEVRUCHTEN

Volgens de Chinezen was 2010 het Jaar van de Tijger, maar op cinematografisch gebied werden toch vooral opvallende waterdieren gespot. Ik som er hier geheel willekeurig vijf op.

1. Meest Verrassende Vliegende Vis: de gigantische piranha die aan het einde van 'Piranha 3D' Adam Scott, alias Novak, letterlijk een kopje kleiner maakt. Nog nooit zo blij geweest dat een slotsequentie vooralsnog ruimte laat voor een sequel. Hap!

2. Grootste kwal: de verantwoordelijke van de personeelsdienst van CRT, die Ryan Reynolds, alias Paul Conray, in 'Buried' ontslaat terwijl de arme man levend begraven ligt in een Irakese woestijn. Staalhard onder de gordel. Auch.

3. Smakelijkst Opgegeten Zeevrucht: de geclose-upte scampo uit 'Io Sono l'Amore'. Water in de mond, niet te doen. De cuisson zag er dan ook perfect uit.

4. Eloquentste Vis: de praatgrage karper uit de gestoorde psyche van Nonkel Boonmee. Het beest heeft bovendien ook een vreemde fixatie met het vrouwelijke voortplantingsorgaan, ofte - om in de nautische sfeer te blijven - de mossel.

5. Meest Hermetisch Gesloten Mossel: die van Kristen Stewart in 'The Twilight Saga: Eclipse'. Dat is nu al de derde reetfilm en nog steeds geen doorkomen aan voor - hoho -bakvissenmagneet Robert Patterson.

E-mailadres Afdrukken