Banner

De top en flop van 2010 volgens Dennis

Dennis Van Dessel - 24 december 2010




Zo lang je tijdens de zomer de grote blockbusters maar links liet liggen, viel er best wat te beleven in de bioscoop tijdens 2010. Eerlijk: ik had geen behoefte om Tom Cruise nog maar eens de superheld te zien uithangen in 'Knight and Day', en bij de premisse van het krasse knarrenfestijn 'The Expendables', kreeg ik eerder een gevoel van plaatsvervangende schaamte dan van anticipatie. De oplossing van elke zichzelf respecterende hoofdredacteur: je stuurt daar de genaamde Vincent Van Peer op af en zelf teen je stilletjes richting 'El Secreto de sus Ojos'. Ik geef toe, ik ben een smeerlap. Anyway, laat het duidelijk zijn dat mijn flop 5 enigszins getekend zal worden door mijn gebrek aan masochisme: het zal me wellicht tot het einde der tijden een raadsel blijven wat er precies plaatsvindt tussen die fonkelende vampier en die geconstipeerd uitziende weerwolf van 'Twilight: Eclipse', en laten we dat vooral zo houden. In de geest van de tijd wil ik echter vooral positief blijven, dus laat ons eerst en vooral een kijkje nemen naar het beste van 2010.

Top 10

1. Mary and Max
Deze kwam out of nowhere: een prachtig, Australisch geanimeerd kleinood dat met scherpe humor en volstrekt onsentimentele dramatiek boekdelen spreekt over de condition humaine. Met prachtig stemmenwerk van (vooral) Philip Seymour Hoffman en een waanzinnig creatieve visuele stijl, is dit de film van het jaar. We kunnen enkel hopen dat de dvd-release meer opgemerkt zal worden dan zijn geruisloze passage langs de bioscoopzalen.

2. Mr. Nobody
Barbara Van Ransbeeck (bewonderenswaardig specimen van de vrouwelijke soort dat ze voor de rest ook is) was er niet zo zot van, maar voor mij was 'Mr. Nobody' een eindeloos vindingrijk filmfeest. Visueel opmerkelijk, poëtisch en diepgaand zonder af te glijden in hermetisme of pretentie. Oké, het oude ventenstemmetje van Jared Leto klinkt verdacht als Yoda, maar dat terzijde.

3. Des Hommes et des Dieux
Een film over monniken die in stille sereniteit op hun dood zitten te wachten. Klinkt alvast funky, niet? Je zou er nog van opkijken - dit intieme Franse drama is één van de al te zeldzame films die kabbelend weet te zijn, zonder vervelend te worden, introspectief zonder zijn toegankelijkheid te verliezen. De laatste avondmaalscène zorgt nu nóg voor kippenvel.

4. The Ghost Writer
Alle controverse rond Roman Polanski's verleden terzijde, blijft hij natuurlijk ook een groot filmmaker, en 'The Ghost Writer' bewijst dat zijn glorieperiode nog niet helemaal achter hem ligt. Een sfeervolle thriller, die het moet hebben van suggestie in plaats van de gebruikelijke in your face-shocktactieken. Een intelligente thematiek rond de war on terror en een uitstekende cast doen de rest.

5. Mother (Madeo)
Maandenlang uitgesteld en vervolgens in alle stilte in twee zaaltjes gedumpt, een week voor 'Harry Potter' uitkwam: nee, het is 'Mother' niet voor de wind gegaan. Maar deze Koreaanse thriller is nochtans een pareltje, met een strakke plot, een verrassende emotionele laag en bovenal een fenomenale prestatie van Hye-ja Kim.

6. A Single Man
Eigenlijk een film van 2009, maar bij ons uitgekomen op 3 maart, dus volstrekt verkiesbaar voor dit lijstje: de debuutfilm van Tom Ford, een visueel verrukkelijke studie van een man die zijn laatste dag beleeft voor zijn geplande zelfmoord. Beschuldigingen van style over substance waren niet van de lucht, maar de stijl past zo goed bij de thema's dat die meteen kunnen worden afgeschreven. Colin Firth was nooit beter.

7. The Social Network
Net niet het grote meesterwerk for the ages waartoe hij door sommigen werd uitgeroepen, maar deze geheide Oscarwinnaar levert wel een waanzinnig boeiend courtroom drama, met een doorbraakprestatie van Jesse Eisenberg. Regisseur David Fincher houdt het tempo er ongelooflijk in en ondanks de ietwat voor de hand liggende psychologische motivering van het hoofdpersonage (hij is pissig op zijn ex-lief), werkt de ironie van de film wel degelijk: hij vindt een sociaal netwerk uit, maar blijft moederziel alleen over - want aan de top is er maar plaats voor één persoon.

8. El Secreto de sus Ojos
Typisch een niet-Amerikaanse thriller waarvan dan al snel wordt gezegd: stel dat het Amerikaans was, er zou zoveel spel niet rond worden gemaakt. Whatever. Feit is dat 'El Secreto de sus Ojos' een beklijvende thriller is, die op een slimme manier speelt met de recente Argentijnse geschiedenis, en aan het einde een emotionele punchline aflevert van heb-ik-jou-daar.

9. The Killer Inside Me
Wellicht de meest controversiële titel in dit lijstje. Een meesterwerk volgens sommigen, misogyne rommel volgens anderen. In ieder geval een provocatieve hard boiled thriller, die tussen de regels door een sterke kritiek levert op de notie van mannelijkheid in het Amerika van de jaren vijftig. Dus u ziet, Jessica Alba en Kate Hudson die op hun muil krijgen tot ze er vaagweg uitzien als ET, dat is volledig artistiek verantwoord.

10. A Serious Man
Hiermee zitten we helemaal in de schemerzone 2009/2010: 'A Serious Man' kwam bij ons uit op 20 januari. Maar we kunnen hem moeilijk negeren - de Coens leveren één van hun beste, en meest verbijsterende films af. Een existentiële komedie over het gebrek aan betekenis in het universum. Zoiets. Maar gràppig dat het is!

FLOP 5

1. I Love You, Philip Morris
Een film die zijn fans had, maar voor mij was dit een compleet toondove komedie, die over zoveel dingen tegelijk ging dat de makers geen flauw idee meer hadden wat ze ermee moesten aanvangen. Waardoor ze hun acteurs blijkbaar de instructie gaven: luider, drukker, harder, sneller! En dan nóg!

2. Kick-Ass
Een film die blijkbaar alléén maar fans had, maar eerlijk: ik vond het zelden grappig en nooit spannend. Een film die begint als een satire op een superheldenfilm, alleen maar om halverwege te veranderen in een echte superheldenfilm. Wat vast wel de bedoeling zal zijn geweest, want hey man, het is ironie, weet je wel? Tja. Een bodemloze put aan ironische referenties, waar nergens, maar dan ook nergens, een oprechte fond onder te vinden is. Wie daar zin in heeft, moet het niet laten, maar ik zal elders terug te vinden zijn.

3. Zot van A
Als we nu eens een Hollands flutfilmpje quasi identiek overdoen, maar we steken het vol met BV's en we laten ons tot aan de oogbollen sponsoren? Ja, als we dàt nu eens deden! Soms krijgt een mens het vage vermoeden dat een film werd gemaakt voor andere redenen dan artistieke ambitie.

4. Salt
Angelina Jolie hangt de James Bond uit in deze volstrekt onsamenhangende thriller, die met de minuut onnozeler wordt. Wat allemaal nog oké zou zijn, als elke actiescène niet flagrant gepikt was van een andere film. Hieruit onthouden we voornamelijk dat la Jolie misschien een mooie vrouw is, maar een lelijke vent.

5. Hot Tub Time Machine
Of: hoe filmmarchanten je proberen te paaien met de gemakkelijkste eighties nostalgia die je je maar kunt inbeelden, terwijl ze voor het komisch effect vooral vertrouwen op de inherente humoristische waarde van het woord fuck. John Cusack, buig het hoofd in schaamte en bel Cameron Crowe nog eens of hij misschien geen rolletje voor je heeft.

Meest overschatte film van het jaar: 'Inception'. En dat zeg ik als iemand die hem goed vond. Echt wél, ik heb ervan genoten, maar mensen, kunnen we een film nog iéts meer overhypen, alstublieft?
Beste opmerking in een bioscoopzaal: die gaat naar de pakweg achttienjarige jongen die aan de deur van de zaal waar de film 'Adem' speelde even naar binnen keek, om naar zijn maten te roepen: "Marie Vinck heeft haar kleren nog aan!"
Ook niet slecht: de twee pakweg zestienjarige freules achter me die aan het begin van 'Wall Street 2' een hoorbaar gilletje slaakten toen Shia LaBeouf in beeld kwam, en die ik tijdens de eindaftiteling tegen elkaar hoorde zeggen: "Ja how... 't was lijk iets met aandelen en zo".
Beste bijrol van het jaar: Bill Pullman in 'The Killer Inside Me'. Geen idee wat die kerel gepakt had, but we want some!
Beste eindshot: 'Enter the Void' (bespreking volgt binnenkort): een shot van binnenin een vagina (ik verzin niets), waarin we een penis nog twee of drie keer zien stoten vooraleer het sperma eruit gutst. De climax van de film, zoveel is zeker.
En nu we daar toch over bezig zijn: het naakte onderwaterballet uit 'Piranha 3D' was euhm... speciaal.
Beste straight to dvd van het jaar: 'Zombieland', een hilarische parodie op het zombiegenre, waarin twee toekomstige sterren de show stelen: Jesse Eisenberg (binnenkort genomineerd voor een Oscar voor The Social Network) en Emma Stone (die begin januari te zien is in 'Easy A' en, als ze de juiste keuzes maakt, wel eens een heel grote madam zou kunnen worden).
Beste Vlaamse film van het jaar: '22 mei', die in de running was om in de top tien te komen, maar er uiteindelijk net is afgevallen. Een beetje arty farty, ja, dat wel, maar wie niet arty farty durft te zijn, bereikt ook niet wat Koen Mortier hier klaarspeelt.
Ergerlijkste trend van het jaar: dezelfde als die van vorig jaar: 3D. Voor 'Avatar' wil ik eventueel nog een uitzondering maken, maar voor de rest is er echt geen énkele film die ooit baat heeft gehad bij een 3D-behandeling. In tegendeel. Het voordeel is wel dat er zoveel rotslechte 3D-conversies worden gedaan (nog 'Chronicles of Narnia', iemand?), dat het haast niet anders kan of die bubbel moet vroeg of laat barsten. Toch? Pretty please?
Leukste trend van het jaar: de stille dood van postmoderne ironie in de animatiefilm. Met 'Shrek Forever After' sleept die reeks zich naar een onglorieus einde toe, maar voor de rest lijken zelfs Dreamworks (met 'How to Train Your Dragon') en Universal (met 'Despicable Me') beseft te hebben dat mensen opnieuw zin hebben in sterke verhalen die niet zo nodig zelfreferentieel of überhip hoeven te zijn.

E-mailadres Afdrukken