Banner

I would like a single plum, floating on perfume, served in a man's hat

postmodernisme ahoi!

Dennis Van Dessel - 19 december 2009


Dit is natuurlijk een ietwat veradderlijk onderwerp, omdat zowat àlles wat er gemaakt wordt tegenwoordig, postmodern is. Maar waar wij het over hebben, is zelfbewuste cinema. Films die verwijzen naar andere films, naar andere media of gewoon naar zichzelf. Mindfucks, metafilms... U begrijpt ons. Of niet.

1. Adaptation (2002)
Charlie Kaufman is ongetwijfeld de peetvader van dit subgenre. Na 'Being John Malkovich' schreef hij 'Adaptation', met Nicolas Cage in een zeldzame goede rol als schrijvende tweelingbroers die ook Kaufman heten en net 'Being John Malkovich' geschreven hebben. En die een film gaan schrijven die 'Adaptation' heet. Wooow...

2. I Heart Huckabees (2004)
Zelfs actrice Lilly Tomlin snapte geen snars van deze metafysische komedie, wat leidde tot enkele legendarische woede-uitbarstingen. Wilde seks in de modder, gesjeesde brandweermannen en filosofische detectives ahoi!

3. Moulin Rouge! (2001)
Baz Luhrmann combineert eindeloze kitsch, de meest foute songs van de twintigste eeuw en een stroboscopische montage in dit wervelende liefdesverhaal in de Moulin Rouge ca. 1900. Als er ooit een film zich afspeelde in een geheel uit referenties opgetrokken universum, dan is het deze wel.

4. Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)
Charlie Kaufman, deel 2: één van de mooiste films van de noughties, waarin een man zijn pijnlijke herinneringen aan zijn ex-lief wil laten wissen, om te ontdekken dat hij daarmee ook een stukje van zijn menselijkheid verliest. Emotioneel oprecht, vernieuwend en simpelweg magisch.

5. Across the Universe (2007)
Een veel te weinig geziene Beatles-musical die bij elke visie beter wordt. Het verhaal hangt als los zand aan elkaar, maar de psychedelische visuele stijl, de associatieve montage en het groovy tijdbeeld zijn om duimen en vingers bij af te likken. Om van de muziek nog maar te zwijgen. De tedere versie van 'I Wanna Hold Your Hand' is onvergetelijk.

6. The Science of Sleep (2006)
Na 'Eternal Sunshine' probeerde Michel Gondry het solo, met dit letterlijke droomproject, dat zich afspeelt in een landschap van karton en wattenbolletjes. Het gevecht met de gigantische handen is fenomenaal.

7. Stranger Than Fiction (2006)
Will Ferrell speelt een tragikomische rol over een man die zich beseft dat hij een romanpersonage is met wie het niet goed gaat aflopen. Gevoelige bespiegeling over de invloed van kunst op het leven, en wat mensen doen om hun leven betekenis te geven. En nee, dat is niet zo pretentieus als het klinkt. De I want you-scène is een plakkertje.

8. Be Kind, Rewind (2008)
Michel Gondry vliegt solo, deel 2. Videotheekbedienden wissen per ongeluk hun tapes en besluiten dan maar de films te "Sweden": ze maken er eigen versies van, met behulp van veel Pritt, karton en plakband.

9. Cold Souls (2009)
Paul Giamatti speelt een fictieve versie van zichzelf als een acteur die zijn eigen ziel laat verwijderen om een depressie tegen te gaan. Zijn ziel blijkt er uit te zien als een kikkererwt. Was ongetwijfeld leuk en/of diepzinnig bedoeld, maar komt vooral lusteloos over.

10 Synecdoche, New York (2008)
Maar niets wordt zo weird als Charlie Kaufman die niet wordt tegengehouden door een mentaal gezonde regisseur. In zijn regiedebuut krijgen we heel het leven te zien van een theaterregisseur die de hele wereld wil dupliceren in een loods. Tot je niet meer weet wat echt is, en wat fictie. Ahja, en Emily Watson woont in een brandend huis. Dat ook.

Keer terug naar het decennium-overzicht!
E-mailadres Afdrukken
 
I would like a single plum, floating on perfume, served in a man's hat

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST