Banner

2009 volgens Vincent!

Vincent Van Peer - 19 december 2009


Top 10

1/ Inglourious Basterds: De Kin is terug, en hoe! Hij maakt hier niet alleen zijn sterkste film in jaren, maar misschien wel zijn beste ooit; het is in ieder geval tegelijkertijd zijn grappigste én zijn spannendste. Scènes zoals de proloog en La Louisiane mogen nu al in het collectieve filmgeheugen worden gegrift. Dit is cinema die zo goed geregisseerd is dat ik er af en toe spontaan kippenvel kreeg. De verschijning van Mélanie Laurent helpt natuurlijk ook. Hoe dan ook, met voorsprong dé film van het jaar.

2/ Up: Pixar doet het nog maar eens. 'Up' is een lieve, bloedmooie, en zowaar melancholische road movie geworden over krasse knar Carl en jonge eagle scout Russell. Een animatiefilm maken over een tachtigjarige, dat is ballen hebben, en het werkt nog ook. De soundtrack is prachtig en de montage aan het begin van de film waarin we Carl ouder zien worden, mag zonder overdrijven bij de allermooiste sequensen uit de filmgeschiedenis worden geplaatst. Ontroerend goed.

3/ Avatar: Wellicht het grootste filmevent van het jaar en terecht. Voorspelbaar en bombastisch? Absoluut. Maar maakt dat iets uit? Hell, no! James Cameron creëert een magische, prachtig vormgegeven wereld waarin het heerlijk verdwalen is en zorgt voor enkele van de beste actiescènes van de laatste jaren. 'Avatar' is een heerlijk ouderwetse, epische avonturenfilm, een technologisch hoogstandje en geniaal entertainment met een werkelijk o-ver-rom-pe-lend knap laatste halfuur. 'Avatar' is flippin' awesome!

4/ Anvil! The Story of Anvil: Prachtige documentaire over de metalband Anvil, die in de jaren '80 hun fifteen minutes of fame beleefden, maar daarna in de vergeetput van de rock belandden. Twintig jaar later zijn ze nog altijd op zoek naar hun grote doorbraak. 'Anvil' is enorm grappig, nog veel aangrijpender en gezegend met twee gewéldige hoofdrolspelers. Dit is een hartverwarmende ode aan de verbeeldingskracht en niet alleen een van de beste documentaires van het afgelopen decennium, maar ook een van de absolute toppers van dit filmjaar.

5/ Coraline: Voor wie nog altijd dacht dat Tim Burton de regisseur van 'The Nightmare Before Christmas' was: achter de camera stond wel degelijk mijnheer Henry Selick, de man die zijn nieuwste stop-motion animatiefilm 'Coraline' moeiteloos met dezelfde eindeloze verbeeldingskracht en onvervalste magie wist te injecteren als zijn geniale debuut. Het talent en de fantasie van Selick en zijn crew spat van elk beeld van dit huiversprookje, dat het midden houdt tussen Tim Burton en Guillermo Del Toro.

6/ Antichrist: Er valt veel aan te merken op deze deprimerende huiverthriller, maar Von Trier weet zijn demonen wel te vatten in een cinematografisch indrukwekkende doemtrip die maar weinigen onberoerd zal laten. De sfeerschepping is briljant, de acteerprestaties beresterk en visueel is de prent om duimen en vingers bij af te likken. Dat Von Trier ook extreem negatief en hoogdravend is, zien we dan maar door de vingers. Het ga u goed, Lars!

7/ Das Weisse Band: Dit beklijvende, lijzige en ijskoude historische drama van Michael Haneke zal velen compleet onberoerd waren, maar ik was van bij de eerste minuut volledig méé. Intellectueel, zwaarwichtig en humorloos, maar ook visueel overdonderend, met prachtige kadreringen en hallucinante zwart-witshots. 'Das Weisse Band' is - net als 'Antichrist' - zeker niet voor iedereen, maar biedt wel ijzingwekkend knappe cinema aan degenen die ervoor te vinden zijn. Gaat dat zien en oordeel zelf.

8/ Star Trek: Ja, het scenario is niet waterdicht en ja, de slechterik is zonder meer kleurloos, maar al de rest aan deze reboot van de klassieke science fiction-serie zit wel volledig juist. Eindelijk nog eens een blockbuster die niet gekenmerkt wordt door zwartgalligheid en overdreven sérieux, maar teruggrijpt naar het spelplezier van weleer, toen Indiana Jones nog niet achter plastieken schedels ging aanhollen en Anakin Skywalker nog gewoon zijn zwart pak aanhad. J.J. Abrams levert perfect geregisseerde ruimteactie met een indrukwekkende cast en 'Star Trek' is een ronduit geweldige blockbuster.

9/ (500) Days of Summer: De bijna-perfecte romantische komedie. Joseph-Gordon Levitt en Zooey Deschanel vormen moeiteloos het filmkoppel van het jaar en zijn te schattig om waar te zijn. De melancholische ondertoon geeft '(500) Days of Summer' net dat beetje extra, de soundtrack is geweldig en de chronologische sprongetjes werken wonderwel. De perfecte film om uw vriendin mee naartoe te nemen, quoi!

10/ De Helaasheid Der Dingen: Felix Van Groeningen doet het 'm weer. Na 'Dagen Zonder Lief' brengt hij alweer een Belgische topper uit die balanceert op het koord tussen tederheid en marginaliteit, humor en tragiek, en vervreemding en warmte. Hij verheft het Vlaamse landschap nog maar eens tot pure poëzie en de man heeft over de jaren heen duidelijk een eigen, kenmerkende stijl weten te ontwikkelen. Zijn ultieme meesterwerk moet echter nog komen, daar ben ik zeker van, en 'De Helaasheid' is niet zonder foutjes, maar het is wel al een mooi, doodeerlijk en aangrijpend familieportret geworden. Voorlopig is dat meer dan genoeg, Felix.

Net uit de boot gevallen: 'The Hangover', 'District 9', 'Dirty Mind', 'Let the Right One In' en 'Ponyo'.

Flop 10

1/ Precious: Gruwelijk, door Oprah Winfrey en Tyler Perry geproduceerd en over de plas om vooralsnog onduidelijke redenen de hemel in geprezen sociaal drama over een ongeletterde, zwaarlijvige negerin met aids die voor de tweede keer zwanger is van haar vader, fysiek en mentaal gepest wordt door haar moeder en troost vindt bij een speciale school, waar ze kennis maakt met een heel lieve - lesbische - juf. Met Mariah Carey en Lenny Kravitz in bijrollen. Is uw avondmaal zonet ook even ongevraagd dag komen zeggen? Terecht, want deze tranerige, lachwekkend zwartgallige 'Requiem For A Dream'-wannabe is dan ook resoluut zum kotzen. Me zo geërgerd in de bioscoopzaal dat ik me er nog altijd over opwind.

2/ Dance Flick: Need I say more? Ik dacht het niet. Doe uzelf gewoon een plezier en kijk uit principe niet naar films waarvan de titel eindigt op het woordje 'Movie' - en probeer u dan ook niet te laten verrassen door sluwe marketingstunts die u proberen te verleiden met nog debieler klinkende synoniemen van dat woordje 'Movie'. Uw leven zal er wel bij varen.

3/ Marley & Me: Raaagh! Een film van twee uur lang over een koppel en hun hond. Erger nog: een gelukkig koppel en hun hond. Dit is in feite niks meer dan een reclamespot voor de meest conservatieve Amerikaanse waarden en - met een beetje fantasie - hondenbrokken. Ik was dan ook dolblij dat die vervelende keffer na twee uur eindelijk dood neerviel. Dáár, het is eruit. Stomme beesten.

4/ Transformers 2: Michael Bay, de man die leeft in een gecamoufleerd huis, zijn ja-nee-vragen gaarne beantwoord ziet met een enthousiast 'Sir, Yes, Sir!' en zijn kinderen wellicht namen zal geven als Dick en Butch, laat zijn militaristische fantasieën nog maar eens de vrije loop. De special effects-afdeling draait overuren en Megan Fox heeft een rol, maar Bay kan nog altijd niet regisseren (laat staan monteren) en het scenario is te zot om los te lopen. Zelfs naar Michael Bay-normen een tegenvaller van formaat.

5/ Bride Wars: Gruwelijke romantische komedie over - of all things - het huwelijk. Ik weet eerlijk gezegd niks meer van deze terminaal ongrappige chick flick. Des te beter voor mij.

6/ Seven Pounds: Lachwekkend melodrama met de meest bizarre plot die ik in lange tijd gezien heb. Afgezien daarvan is de scène met de kwallen wel een blijver.

7/ New Moon: De bloedzuigers zijn terug en ditmaal komt er ook een roedel weerwolven aan te pas. Hoera? Driewerf neen. 'New Moon' is al ietsje minder slaapverwekkend saai dan het origineel, maar deze sequel wordt toch nog moeiteloos gekelderd door rommelige CGI, houterige acteerprestaties en - welja, nog steeds - saaiheid. Gelukkig krijgen we nog enkele fantastische scènes waarin die ene weerwolf zijn T-shirt mag uitdoen. De lezeresjes van de Joepie zullen blij zijn. Welaan dan, ik ben blij voor hen!

8/ Adam Resurrected: Verreweg een van de vreemdste cinema-ervaringen van het afgelopen jaar. Nadat Jeff Goldblum in de concentratiekampen letterlijk moest dienstdoen als hond voor een gluiperige Willem Dafoe, ontwikkelt hij een hondenfetisj waardoor hij niet meer in de buurt van zo'n beest kan vertoeven, alleen nog maar seks kan hebben op z'n - jep, ik verzin niets - hondjes en dingen zegt als 'I smell a tock in ze facility!'. Dolletjes!

9/ Knowing: Pompeus, zelfingenomen en overambitieus end of days-filmpje met een overdosis aan filosofische mumbo jumbo en een tekort aan spanning of suspens. Nicolas Cage, aan de andere kant, imponeert opnieuw met zijn kapsel, dat warempel expressiever is dan zijn mimiek.

10/ The Final Destination: Enkele jaren geleden nog een leuke filmfranchise die elke keer opnieuw voor een bescheiden guilty pleasure zorgde. Nu alleen nog maar een ongeïnspireerde herhalingsoefening die de eerste film bijna letterlijk recycleert, maar dan zonder de inventieve sterfscènes. Te mijden dus.

Eveneens te mijden als de pest: 'The Unborn' en 'Fame'.

En omdat het maar één keer eind 2009 is, nog enkele willekeurige overpeinzingen:

Beste films die ik wegens omstandigheden dan wel luiheid (nog) niet heb gezien: 'Drag Me To Hell', 'Doubt', 'Altiplano' en 'The Wrestler'.

Dit jaar het hardst gelachen met: 'The Hangover'. Geniale film.

Guilty pleasure van het jaar: Ik heb mij onbetamelijk goed geamuseerd met '2012' en 'Friday the 13th', maar vertel dat vooral niet verder.

Meest overschatte film van het jaar: 'Precious'. Ik ben daar nog altijd niet goed van, en dat bedoel ik in de meest negatieve zin mogelijk. Bweuk.

Meest onderschatte film van het jaar: 'Anvil! The Story of Anvil'. Ga naar uw videotheek en wel zo snel mogelijk, gij onvermaledijde cultuurbarbaren!

Griet van het jaar: Mélanie Laurent, wauwkes.

De slechterik van het jaar: Christoph Waltz, of wat dacht u?

Quote van het jaar: "It's a bingo!" van diezelfde Christoph Waltz.

Toupet van het jaar: Sorry Nick, sorry Tom, maar dit jaar gaat hij onherroepelijk naar Bruce Willis in 'Surrogates'. Way to go, Bruce!

Kippenvelmoment van het jaar: Die ene montage uit 'Up'. De film was amper tien minuten bezig en ik was al tegen mijn tranen aan het vechten. Daarna had ik een heel grote pint nodig om mij terug wat meer mans te voelen.

Beste meerwaarde aan een film: Clive Owen, of was er anders iémand gaan kijken naar 'The International' of 'Duplicity'?

Slappe lach van het jaar: De masturberende baby uit 'The Hangover'.

Decolleté van het jaar: De griet uit 'Paranormal Activity'.

Beste film uit 2009 die ik op het moment van schrijven nog niet heb gezien omdat hij nog niet in de zalen is, maar die waarschijnlijk wel in mijn lijstje had gestaan: 'Where the Wild Things Are'.

Ziezo, dat was het weer voor 2009. Tot volgend jaar!

E-mailadres Afdrukken
 
2009 volgens Vincent!

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST