Banner

2009 volgens Ben!

Ben Conaerts - 19 december 2009


Top van 2009

1. Altiplano

Tot over enkele maanden had ik nooit verwacht dat 'Altiplano' hier de eerste stek zou innemen, maar het is een feit: deze magisch-realistische parel van de Belg (!) Peter Brosens en zijn Amerikaanse echtgenote Jessica Woodworth heeft me helemaal overrompeld. En eerlijk, what's not to like? Het verhaal is bijzonder aangrijpend, de cinematografie wondermooi en voor de slotsequens heb ik eenvoudigweg geen woorden. U kan dus best gewoon zelf gaan kijken. Grootse cinema.

2. Inglourious Basterds

Met stip de grappigste, meest entertainende rolprent van het jaar: een hoogst originele interpretatie van de ondergang van het Derde Rijk én het verhoopte bewijs dat Tarantino zijn uitzonderlijke regisseurstalent nog steeds niet is kwijtgespeeld. QT springt opnieuw kwistig om met knipogen en kwinkslagen, maar de hoofdmoot van de show wordt gestolen door de über-Amerikaanse nazi-jager Aldo Raine (Brad Pitt) en de immer grijnzende SS'er Hans Landa (Christoph Waltz). Sounds good? Yes, sir!

3. The Wrestler

Na het pretentieuze 'The Fountain' was het hoog tijd dat regisseur Darren Aronofsky het roer omgooide en met iets nieuws op de proppen kwam. Welaan dan, 'The Wrestler' is een opvallend sobere, diepmenselijke vertelling geworden, die het beste van Mike Leigh combineert met het beste van, euh, Darren Aronofsky zelf. Ook Mickey Rourke is in absolute topvorm en levert wellicht de prestatie waar hij na zijn carrière het meest voor zal herinnerd worden: de rol van Randy the Ram is hem helemaal op het gespierde, zonnebankbruine lijf geschreven. Kortom, een uppercut van een film.

4. Three Monkeys

Allerminst een lachertje, deze 'Three Monkeys', maar o zo beklijvend: een film die het niet nalaat om zijn publiek aan het denken te zetten. Geheel in de lijn van Europese groten als Bergman en Antonioni concentreert de Turkse regisseur Nuri Bilge Ceylan zich hoofdzakelijk op personages in crisis. Ceylan, ooit nog begonnen als fotograaf, richt zijn digitale camera net zolang op hun weifelende blikken tot je de zweetparels op hun voorhoofd kan tellen. Intens!

5. Das Weisse Band

Net na 'Three Monkeys', nóg zo'n relatief moeilijk kijkstuk. Volgens Haneke zelf is 'Das Weisse Band' een film over 'de wortels van het nazisme', alsjeblieft. Ik beschouw het eerder als een whodunnit zonder antwoorden: een indringende schets van een moreel benepen gemeenschap, wiens groeiende onzekerheid langzaam uitnodigt tot paranoïde gedragingen. De prachtige zwart-wit beelden en de lange speelduur schreeuwen het bijna uit: dit is high art! Gefundenes fressen voor filmstudenten en kunstcritici dus - of voor iedereen die zijn eieren graag hard gekookt eet.

6. Doubt

Een in ijzige kleuren gedrenkt portret van een priester die het als zijn plicht ziet om een New Yorkse school te moderniseren, maar door een van zijn meer ouderwetse zusters van pedofilie wordt beschuldigd. De twijfel slaat onvermijdelijk toe: spreekt zij de waarheid of wil ze de man enkel in diskrediet brengen? Meeslepend, ontroerend en steeds geloofwaardig, met een ijzersterke cast onder aanvoering van Philip Seymour Hoffman, a.k.a. hij-die-niet-slecht-kán-acteren.

7. Moon

Aha, eindelijk nog eens een sciencefictionfilm naar mijn hart! Regisseur Duncan Jones heeft goed gekeken naar genreklassiekers als 'Solyaris' en 'Silent Runner' en ontpopt zich met zijn debuutfilm meteen tot een van de grootste beloftes van de Engelse cinema. Al heeft hij daarvoor wel bijzonder veel te danken gehad aan Sam Rockwell, die Mickey Rourke evenaart in de categorie 'Acteerprestatie van het Jaar'. Dat wordt vast een fotofinish tussen die twee.

8. Still Walking

Met ruwe diamantjes als 'After Life' en 'Nobody Knows' is de Japanse regisseur Hirokazu Koreeda al enkele jaren bezig om een vooraanstaande plaats in de wereldcinema op te eisen. In zijn jongste worp observeert hij een gezin dat samenkomt om de dood van de oudste zoon te herdenken. Het tempo is, zoals gebruikelijk bij Koreeda, bijzonder rustig, terwijl de toon van het verhaal balanceert tussen zomerse opgewektheid - met zelfs een geel vlindertje in de hoofdrol - en intrieste melancholie. Een film om te koesteren.

9. Antichrist

Het raadsel van 2009. Diegene die kan zeggen waar 'Antichrist' nu precies over gaat, mag zijn hand opsteken. Ik ben alvast een paar keer aardig geschrokken - niet zozeer van de gore, maar van het gevoel dat von Trier in zijn horrorfilm heeft gestoken. 'Antichrist' is dan ook zoveel meer dan goedkope shockcinema. Het is het filmische equivalent van een oerschreeuw uit de krochten van de ziel, een hulpkreet die nog lang blijft nagalmen.

10. London River

Een diepgelovige weduwe en een grote, grijze Afrikaan vinden elkaar in de nasleep van de terroristische aanslagen in Londen. 'London River' blijft over het algemeen erg braafjes en de boodschap die de film uitdraagt - 'kijk voorbij de vooroordelen!' - is wel héél politiek correct, maar tegen het einde zat ik toch maar mooi met een krop in de keel. Of het was het eerste teken van een opkomend griepje, dat kan ook.

Flop van 2009

Ik heb dit jaar veel te weinig slechte films gezien om hier een goed antwoord op te kunnen geven. Niet omdat er geen slechte films zijn uitgekomen - dat zou wat geweest zijn - maar omdat ik meestal niet de moeite heb genomen ernaar te gaan kijken. Laat het me vooral weten als ik iets gemist heb.

Grootste ergernis: De belachelijk hoge prijs van een bioscoopticket. Concrete voorbeelden: € 9 in Kinepolis en € 9,10 in UGC. Voor die prijs koopt u enkele maanden later de DVD-versie van de film, meestal nog met wat extra's erbij.

Grootste WTF?!-moment: Het moment van de afgeknipte schaamlippen in 'Antichrist', op de voet gevolgd door het moment van de bloedspuitende penis in 'Antichrist' en het moment van de sprekende vos in 'Antichrist'. What can I say, von Trier heeft zichzelf niet bepaald ingehouden.

Meest hilarische scène: De buongiorno van Lt. Aldo Raine in 'Inglourious Bastards'. De enkeling die niet lachte, had waarschijnlijk net een citroen in zijn mond.

Meest memorabele personage-met-een-hoek-af: De licht sadistische talenknobbel Hans Landa in 'Inglourious Basterds'. Je weet nooit of hij zijn tegenstanders nu wil doodknuffelen of wil doodmartelen. Héérlijk.

Meest interessante mislukking: 'Double Take'. Johan Grimonprez is een Vlaamse regisseur die overloopt van de goede ideeën. Niet te verwonderen dus, dat zijn recentste film onder hetzelfde luxeprobleem gebukt gaat. Een duistere thriller over een dubbelganger, een paar archiefbeelden van het Kitchen Debate, enkele hilarische old-school reclamespots voor een koffiemerk en het autobiografische verhaal van een Alfred Hitchcock-imitator - 'Double Take' heeft het allemaal. Maar wat nu precies de bedoeling is van die (bij wijlen hoogst vermakelijke) hutsepot, daar heb ik dan weer geen flauw idee van.

Films om naar uit te kijken in 2010: 'Inception', 'The Road', 'Shutter Island', 'Cemetery Junction' en 'The American'.

E-mailadres Afdrukken