Banner

2008 volgens Dennis

Dennis Van Dessel - 26 december 2008



't Is gek: je overloopt de filmtitels die je in 2008 hebt gezien, en je merkt dat het merendeel van de echt memorabele prenten eigenlijk in 2007 werd gemaakt, maar hier kort na nieuwjaar in de zalen kwam. De oscarbuit van vorig jaar leverde pareltjes op als 'No Country For Old Men', 'There Will Be Blood' en 'Juno'. Daarna volgde er een lange, lange periode van middelmatige blockbusters, met het mega-gehypete 'The Dark Knight' en het mooie 'WALL-E' als de twee uitschieters, maar zonder dat er iets ons echt van de sokken heeft kunnen blazen.

Niet dat we de hoop moeten verliezen: het begin van het jaar is traditioneel een erg rijke periode in de cinema, en al die kwalitatieve kleppers van 2008 zullen ons in januari en februari bereiken. 'Frost/Nixon' is een drama van Ron Howard over Richard Nixon na zijn ondergang en wordt nu al getipt voor een resem oscars. Met 'Slumdog Milllionaire' keert Danny Boyle terug naar zijn low budget roots, en de reacties aan de andere kant van de oceaan zijn alvast extatisch. In 'Revolutionary Road' komen Leonardo DiCaprio en Kate Winslet opnieuw samen, tien jaar na 'Titanic', ditmaal in een regie van meneer Kate Winslet, Sam Mendes ('American Beauty'). En dan is er nog David Finchers 'The Curious Case of Benjamin Button', Steven Soderberghs tweeluik over Ché Guevara en... euhm... 'The Pink Panther 2'! Oké, vergeet die laatste.

Anyway, we hebben dus nog wel wat om naar uit te kijken de komende weken. Een terugblik geeft alvast deze top 10 en flop 5.

Top 10

1. There Will Be Blood
Hoe zeer ik het de gebroeders Coen ook gunde, Paul Thomas Anderson had echt met een oscar naar huis moeten gaan voor dit indringend, gecontroleerd en verrassend gedisciplineerd portret van de ultieme harteloze zakenman. Niet voor iedereen, maar wel briljante cinema.

2. Before the Devil Knows You're Dead
Wellicht de meest onderschatte film van het voorbije jaar: niemand leek er echt van wakker te liggen, maar de ruim 80-jarige Sidney Lumet draaide wel een ijzersterk thriller-drama over familiebanden en losers die maar niet kunnen ophouden met verliezen. Inventief opgebouwd, aangrijpend en met twee fenomenale hoofdrollen.

3. No Country For Old Men
Het einde was een what the fuck-ervaring om u tegen te zeggen, maar hoe meer tijd er over gaat, hoe meer deze pikzwarte noodlotsthriller in je hoofd komt spoken. Ik heb trouwens nog steeds nachtmerries over het kapsel van Javier Bardem.

4. Il y a Longtemps Que Je t'aime
Een tijdbom van een film: een hele tijd voel je helemaal niks en dan opeens, naar het einde toe, beng, explodeert het hele ding in een schitterend emotioneel vuurwerk. Zij het dan wel eentje van het ingehouden soort.

5. WALL-E
Oké, ik ben een eitje, so sue me. Het eerste half uur van 'Wall-E' is echter een miraculeus stukje cinema, dat op zich al een plaatsje in deze lijst waard is. Daarna verliest de film z'n grip een beetje, eens de mensen geïntroduceerd worden, maar 'Wall-E' blijft sowieso een artistieke voltreffer.

6. Juno
Een zeldzame film die echt genres overstijgt: de onmogelijk intelligente én schattige Ellen Page (hoewel ik natuurlijk eerst naar het intellect kijk, ahum) bevestigt haar belofte van 'Hard Candy' in een film die oprecht grappig en ontroerend is. Honest to blog.

7. Import/Export
Zelden zo gedeprimeerd bij een film buitengelopen als bij deze mokerslag. Zorgvuldige kadreringen drukken je enkel nog harder met je neus op de onwelriekende feiten. Bekijk hem liefst met het nummer van de zelfmoordpreventielijn in de hand.

8. Be Kind Rewind
Michel Gondry maakte een over het hoofd gezien pareltje: een Frank Capra-achtige fabel over pure filmliefde en een terugkeer naar eenvoudige dingen - zoals videocassettes en speciale effecten met visdraden en speelgoedautootjes.

9. Charlie Wilson's War
Mike Nichols kan het nog steeds en Tom Hanks toont eindelijk nog eens dat hij kloten aan zijn lijf heeft in een bijtende satire die een opvallend entertainende blik biedt op het begin van de Amerikaanse betrokkenheid in Afghanistan. En waarin Philip Seymour Hoffman duidelijk dik tegen zijn goesting Fins heeft moeten leren.

10. The King of Kong
Deze heb ik er vooral ingestoken om even wat aandacht op de documentaires te vestigen - een ultiem bewijs dat die vorm even onderhoudend en plezierig om naar te kijken kan zijn als eender welke fictiefilm, is deze 'King of Kong', over de lichtjes zielige subcultuur van gameverslaafden. Wat voor mens ben je als je ambitie zich beperkt tot het bereiken van een kill screen bij 'Donkey Kong'?

Eervolle vermelding gaat naar 'The Dark Knight' - beter zal een blockbuster niet snel worden en 'Redacted' van Brian De Palma (veel mensen vonden er niks aan, maar reken maar dat het ballsy is)...

Wat was dit jaar het meest zum kotzen? Sorry, Gaston...

1. Christmas in Paris
Op de valreep toch nog alle concurrentie ingehaald: 'Christmas in Paris', een I can't believe they made it-ervaring waar je niet van terughebt. Rekwisieten verschijnen verdwijnen naargelang ze er zin in hebben, de monteur was kennelijk strontbezopen en het scenario is een bijeenraapsel clichés en dialogen die ze zelfs niet in 'Familie' zouden durven steken. Hans Royaards mag Gaston Berghmans (en de rest van zijn cast) gerust zijn verontschuldigingen aanbieden.

2. I Know Who Killed Me
Deze hoort eigenlijk niet in dit rijtje thuis, omdat hij vierkant in de categorie "zo slecht dat hij weer goed wordt" valt. Lindsay Lohans prostethische been ligt aan het stopcontact op te laden terwijl ze het beest met twee ruggen maakt met een jongen die niet weet wat er hem overkomt. Zelden zo hard gelachen dit jaar.

3. Love in the Time of Cholera
Een typische literatuurverkrachting: een langdradig, pathetisch would-be epos dat alle poëzie van de roman reduceert tot sentimenteel geleuter. Ouch.

4. The Happening
Zal M. Night Shyamalan ooit nog een grip op zijn carrière krijgen? Deze apocalyptische-thriller-op-prozac doet alvast het ergste vermoeden. Mark Wahlberg mompelt tegen planten aan en ondanks het feit dat hij als verdoofd door de hele film schuifelt, slaagt hij erin om letterlijk sneller te lopen dan de wind. Sense, it makes not.

5. The Bucket List
Als je niet lang meer te leven hebt, zet deze film dan alsjeblieft niet op je to do-lijstje voordat je de pijp aan Maarten geeft. Een oppervlakkig en sentimenteel scenario, slechte special effects en twee hoofdrolspelers die totaal vergooid worden. Dat is het wel zo'n beetje.

Beste films van dit jaar die ik niet heb gezien: elk jaar zijn er wel enkele films die iedereen geweldig vindt, maar waar ik zelf niet geraak omdat a) Peter of Barbara hem bespreken; b) ze zo kort in de zalen draaien dat ik er gewoon geen tijd voor heb; c) ik weer enkele maanden lang in de diepten van een Hitchcock- of Spielbergkick zit (die specials schrijven zichzelf niet, hè luitjes). Moet ik binnenkort dus zeker inhalen op dvd: 'Entre Les Murs' en 'Waltz With Bashir', allebei prominent aanwezig in de top tien van Peter en Barbara. Ik geloof ze graag.
Leukste grap van het jaar: de truc met het potlood van The Joker in 'The Dark Knight'.
Mokerslag-in-een-onverwachte-film: 'Happy Together', een verrassend sterke Vlaamse film met een compromisloos einde, dat je nog wel een tijdje bij blijft.
Meest overschatte films van het jaar: gedeelde prijs voor 'The Dark Knight' en 'Loft'. Allebei goeie films, daar niet van, maar onsterfelijke meesterwerken zijn dit echt niet, hoor. Een jaar tijd en een beetje afstand zal allicht wonderen doen. O ja, en mijn mede-filmdiggers zullen het me nooit vergeven, maar 'Atonement' was wat mij betreft eerder een héél nadrukkelijke poging om een klassieker te maken, dan een effectieve klassieker. Geen slechte cinema, maar kon het nog meer onder de indruk van zichzelf zijn?
Grootste teleurstelling: 'Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull'. Nog een geluk dat 'The Bucket List' er was, of hij had misschien zelfs in de flop 5 moeten staan. Waarom toch, Steven, waarom?!
Mindfuck van het jaar: 'Synecdoche, New York' is nog niet bij ons uitgekomen, maar wanneer dat wél gebeurt, gaat u er louter op eigen risico naar kijken. Charlie Kaufman heeft een waarschijnlijk briljante film gemaakt, maar je hebt zin om vrijwillig in een psychiatrische inrichting binnen te kruipen eens het afgelopen is.
Beste quote van het jaar: "When you want your name written into history, you've got to pay the price!" Uitgesproken in de documentaire 'The King of Kong' door Billy Mitchell. Hij verwijst naar een recordscore in het klassieke videospelletje 'Donkey Kong'. Zo zie je maar, er zijn altijd mensen nog zieliger dan jezelf.

Voilà, dat is het zo'n beetje. Rest er mij alleen nog om even wat waardering te vragen voor het kapsel van Nicolas Cage in 'National Treasure 2: Book of Secrets' én 'Bangkok Dangerous'. Allemaal samen: hip-hip-hip! Hoera!

Tot volgend jaar, kids!

E-mailadres Afdrukken
 
2008 volgens Dennis

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST